II.
't Was juist een jaar: de lieve bruid
Was nu nog liever wijfje,
En keek in de' avondschemer uit,
Alsof ze dacht: waar blijf-je?
En hoor! - bij 't kraken van het mos
Vloog zij met luchtên tred in 't bosch.
En zie! de flinke Jager kwam
Langs 't digtbelommerd paadje;
En scheen de maan op loof noch stam,
't Was licht toch in 't boscaadje;
Want bij zijn lieven maneschijn
Was nu een ster - zijn kindelijn!