Olympiados D.I. vander Noot lib. VI.
Peysende al-tydt op het suet Godlijc wesen Van myn schoon' Lief, die my cloec, maeckt deur desen, Ver-wondert waer, en ooc op wat patroon,, soet, Genomen was heur deughdt, en wesen schoon,, soet, Soo sprack tot my Logistike (veur-schreuen) De schoon-heydt groot die-men siet (werdt verheuen) In v schoon Lief, soo Godt-salighlijc blenken Dat Godt ter deuchdt, v hert daer deur coemt wenken.) O vander Noot, heeft den oor-spronc genomen Van hem die goedt, schoon is, en gandts vol-comen: Dies-men hem naemt alder Grootste, alder beste, Waer-heyàt, en wegh, leuen, en troost in d'leste. Dees Godt die heeft de Sile, en de schoon leden Van dees reyn Maeghdt aldus verchiert vol vreden.
Pensant tousiour à la douceur diuine d'Olimpia, qui mon Esprit affine, Esmerueillé, d'ou, & sur quel patron Prinse elle auoit son port, estre, & façon: S'adresse à moy Logistique la belle, Et me disoit, la beauté qu'en icelle Olimpia, tu vois diuinement Reluire ainsi miraculeusement, (Cher vander Noot) à sa premiere essence De l'Eternel, beau en toute excellence, Qui est tout bon, parfaict, tout sage, & fort, Des bons humains, chemin, vie, & support: Qui a orné le corps, l'esprit, & l'ame, De ceste belle, & gracieuse Dame.
Cookies on Poetry Cove