Sinne-beeldt. Een klaer-blinckende Fontyn, de welcke voort-brenght een troubel ende vuyl rivierken.
Gheenen Adel hier en leeft,
Die de Deught niet lief en heeft.
WAerom alsoo hoogh ghepresen
Vw' Voor-ouders uyt-ghelesen,
VVaerom, Vrindt, alsoo gheraest,
En van uw' gheslacht gheblaest?
Het is waer; all' uwe Neven,
Zyn gheweest van deughdtsaem leven,
Van een hoogh en kloeck ghemoedt,
En gheteelt uyt Edel bloedt.
Meynt ghy om uw' Neefs manieren
Oock als Edel-man te swieren?
Ey! en peyst dat gheensins niet,
Oft men strax uw' dwaesheydt siet.
Een schoon, suyver, cristalyne,
Een klaer-blinckende Fontyne,
Brenght wel een riviertien voort,
In den modder vuyl versmoort.
Eenen Vader kloeck van daeden,
Met lauwrieren over-laeden,
Brenght somwylen voort een kindt,
Dat de Deught niet en bemindt:
Dat syn Ouders edel wercken
Niet wilt kennen, niet bemercken,
En den naem van Edel-man,
Hierom oock niet voeren kan.
Oude waepens, oud' gheslachten,
Die en zyn niet veel te achten,
Als de Deught aldaer slaet mis,
Die alleen den Adel is.