Sinne-beeldt. Eenighe Meysens, die de vensters van de Spinne-coppen suyveren.
Een verstandt te spits en loos,
Is onnuttigh, quaedt, en boos.
Philosophen die seer poeffen,
En op hunn' gheleerdtheydt stoeffen,
Zyn de Sotste die men vint,
Den kapproen hun seer wel dint.
VVat zyn al hunn' donckerheden,
Hun bewys en hun' sluyt-reden,
Die sy met een groot gheluyt,
Ondertusschen blaesen uyt?
Het zyn vodden, slechte saecken,
Die ghemeyn'lyck Sotten maecken;
't Is een webbe van de Spin,
Daer en zyn gheen kruymen in.
Siet met wat vernufte sinnen
Dese dieren webben spinnen,
Siet met wat een aerrebeyt,
Dat dit beestien netten breyt.
En nochtans al dat sy maecken,
Zyn onnuttelycke saecken,
Die een-ieder groot'lycx haet,
En ten huysen stracx uyt-slaet.
Een verstandt te hoogh verheven,
Is onnuttigh in dit leven;
Het en brenght niet anders voort,
Als dat Sotten toe-behoort.
VVilt de middel-maet bewaeren,
Soo-je wys zyt, en ervaeren;
Een vernuft te hoogh te mal,
Is niet verr' van synen val.