Wanneer zyn Wel Edele Gestrenge ter gelegenheit der geboorts-verjaaringe
van mevrouwe de princesse Carolina,
Door de Hollandse Toneel-speelders het Nederduitsch Schouwburg in een geestig Gedigt had doen verdeedigen op den 2den Maart 1753.
Nooit zweefde een Adelaar op swakke Duyvepennen: Steets is de fiere Leeuw aan zyne Klaauw te kennen: Een Fenix-Digter is ook ligt Te kennen aan zyn zin-ryk Digt, Wanneer hy met een style vlugt Zig opgeeft naar de held're lugt. Hierom is uit de stoute trekken Mauricius ook klaar te ontdekken, Schoon Hy zig voor het oog versteekt, Als hy voor Hollands Schouw-burg spreekt.
Hoewel myn' Zangeres uw toonen niet kan treffen, Zy spant nochtans de Luit om vroolyk aan te heffen, Wyl zy zig, vol van eerbied, buygt, En U verdienden dank betuygt; Nu Gy het Nederduitsch Toneel Opheldert door uw Digt-pinceel: Neen: 'k zeg liefst? nu Gy vol erbermen U diens veragten wilt ontfermen, En toonen, dat ons Hollands Dicht Niet voor der Franschen rymen zwigt.
Laat vry Destouches met zyn Lantgenoôn de Zeeden Der Franschen heekelen met eigen' aardigheeden, Die hy brengt geestig voor den Dag: Elk Lant (men zegge, wat men mag, En houw het teegendeel vry staan) Wyst best zyn eigen feilen aan. Zyn's Lely-ryks bedorven Zeeden In Hollant, laas! te veel geleeden; Het Neêrduits Blyspel toont ons ligt Die dwaasheit aan in boertig Dicht.
Dat haar Corneille vry mag met Raçine leeven, Die 't Treurtoneel, verslenst, weer wilden luister geeven, Wy zetten in die zelve ry Ook braave Digters aan hun zy,
Geen Vondels roem zal ooit vergaan, Noch Rotgaans immer Eer ontstaan: Ik durf me een Neederlander noemen, Op Huygenssen en Hoofden roemen, 'k Zwyg willens van den Goessen Zwaan, Van Vollenhooven en Oudaan.
Maar zagt: waar wil myn drift zoo spoorloos heenen rennen? De Sok wyk' voor den Laars. Laat ik my zelven kennen, En eindigen dit laag Gedicht, Het geen voor Jakobs toonen zwicht; Die zelfs in 't afgaan van zyn' tyt, Ja, die ten trots der bitse Nyt Het Hollands Schouw-burg stout durft staaven, En off'ren zyne wierook-gaaven Op 't Altaar, dat steets geuren geeft. Zoo lang men noch Mecenen heft.
Leyden, den 22. Maart 1754.
Cookies on Poetry Cove