Echtelyk verëenigt, den 24 van Bloeimaand, 1716.
DE braave Rauws, die al zyn zinnen Hadt op zyn' koopmanschap gezet, Dacht om geen vryëry, noch minnen, En lachte met Vrou Cypris wet, En al' Kupido 's heldendaaden, Terwyl hy, koel, en stout, en fier, De minneschichten dorst versmaaden, En spotten met het liefdevier. Dit kon vrou Venus niet verdraagen, Terwyl ze, met een grammen toon, Gesteegen op haar' roozewagen, Begon te knorren op haar' zoon.
Zy las hem gruuwelyk de metten. Wel losse jongen, treuzelaar, Heet dat nu op je neering letten? (Zoo sprak ze) lompe prullevaar, Je weet van blaazen noch van toeten. En zoo 't dus voortgaat, deugeniet, Zal ik in 't eind nog beed'len moeten: Want onze winkel loopt in 't riet. In plaats van braaf je naad te naaien, En op te passen, zo 't behoort, Zo doe je niet, als stutjes draaien, Of ergens knikk'ren in een' poort. Je ziet, (is 't langer om te lyën?) Hoe Rauws, die dienaar van Merkuur, Den gek steekt met myn' heerschappyën, En al je toortsen, en je vuur. Je zelt me daadlyk iets verzinnen, En jaagen hem den brand in 't bloed. Want zie, 'k verstaa, dat hy zal minnen. En zo je 't niet terstond en doet,Hier zyn eenige regels, die na maate van 't overige gedicht al te Burlesque waaren, uitgelaaten. In 't geheel is de styl van dit vaars al te ongelyk.
Zo zal ... Kupido, dien dat praatje Verveelde, viel haar in het woord: Ik zal 't verbeteren, Mamaatje, En met zo vloog het guitje voort. Aan 't mastryk Y, daar duizend schepen Den rykdom van het Noord en Zuid Naar de oevers van den Amstel sleepen, En vullen met het Oostersch kruid De rykgelaaden magazynen, Daar woonde een meisje, fraai van leën, Die al' de jeugd van min deedt quynen, Van al de vryers aangebeên Om haar geslacht en schoonte, en zeden. Dit kroontje van de Maagdenry, Dit bloemtje van bekoorlykheden, Dit pronkjuweeltje van het Y, Hadt onze Lekker uitgekooren Tot steunsel van zyn' eer en magt. 't Is (sprak hy) lang genoeg myn toren Getergd, en myn geduld veracht. Met grypt hy, toornig, onder 't spreeken Een' pyl met een' vergramde hand,
Die lillende in de borst blyft steeken, En treft Heer Rauws in 't ingewand. Straks voelt hy 't wonderlyk vermoogen Der liefde, en zucht, en quynt, en zwicht. Cornelia's bekoorlyke Oogen Betoov'ren zyn verliefd gezicht. Hy kent geen' andre Zon, noch Starren. Hy kust de treedjes, daar ze gaat, Terwyl zyn' zinnen zich verwarren In al' haar' gaaven en sieraad. Zal ik de droevige ongenuchjes Optellen, die hy uit moest staan, Terwyl hy smolt in duizend zuchjes, En storte staadig traan op traan? Neen 't is genoeg van droeve dingen, En treuren, en verdriet gepraat. 't Is tyd om vrolyker te zingen, En 't wordt, naar 'k zie, al taam'lyk laat. De Bruigom vindt ook in myn' zangen Voor 't tegenwoordig gansch geen' smaak. Die zou nu haast naar bed verlangen, En krygt vervaarelyken vaak.
'k Zal dan, om schielyk af te breeken, Maar zeggen met een woord of acht, Hoe onze Minnaar door zyn smeeken Het Bruidje in 't eind tot deernis bragt, Die door zyn' braaven stal van leden, En zyn' welleevendheid bekoord, Verlokt door zyn gevry en zeden, Hem schonk het langgewenschte woord. Zie daar! nu wil ik uit gaan scheien. Speelnootjes, op naar 't Slaapsalet. 't Is tyd de Bruid naar 't dons te leien. Zie, hoe de Mei het bruiloftsbed Versiert met frissche bloemfestonnen, En bloessemen te grabbel gooit, En enkel vuur van lentezonnen Voor koolen in de bedpan strooit. En gy, die 't viergetal der snaaren Met zo veel Englenmelody Weet saam te smelten, en te paaren, Heer Temming, Orfeus van het Y; Help meê in al dat zoet gewemel De vreugd vermeêren door uw gunst,
En ruk de gasten eens ten hemel Door uw weêrgadelooze kunst. Zo moet geen ramp deeze Echt bejegenen. Zo moet God Hymen 't jonge paar Met vrede, en rust, en vreugde zegenen. Zo moet uw' Dochter binnen 't jaar (Wen my de Muzen niet bedriegen) Een aardig, mooi, jong Rauwsje wiegen.
1716.
Cookies on Poetry Cove