[Maect u van hier gy honden woedich] MAect u van hier gy honden woedich, Vergeefs ist dat gy my ansart: Vergeefs is al u nijdige hart: Hout op van tgrof geblaf trotsmoedich, En bijten bloedich.
Mijn God ist die my selver leydet En stuyrt, als eenen harder goet, Zijn schaepkens acht, wacht, en behoet: Zo lang dees van my niet en scheydet, Mer lustich weydet,
En zal my genes dinx ontbreecken, Langs beemden groen, zoo schoon verchiert Met bloemkens veel, ons toe ghestiert: Als Tytans lamp wert angesteecken In't Rammich teecken,
Daer verwen duystreley verlusten Tooch, leyt hy my om zijn geaest: Als ic dan zadheyt heb gegraest Ic my legge in de clavercusten Zorchloos om rusten.
Van eenen cleyn beexken tschuymich stromen, Dat mit geruys van bergen af Comt lopen, laept mijn tonge laf, En doet de cracht, my schier benomen, Strac weder comen.
Mijn geest door angsten veelderhandich, En droufheyts dorst by naest verstict, Hy voedende is, en maect verquict, Terwijl de Zonne ons duynen zandich Maect heet en brandich.
Mijn harder, als de ziel wijtvluchtich Nu hijchde door een jongheyt dom, Naer wegen ongebaent en crom, Daer my taenlocsel, trac quaetruchtich, Weende' en was zuchtich:
En mit medogentlicken ogen Heeft hy mijn dolingen beschreyt Ooc op tpad der gerechticheyt (Om tot de stal te keeren mogen) My weer getogen.
Al waert ziet dat de Pest afgrijsselic Wt haer traenmaeckende' hant bestont In my te slaen een dootsche wont, En zy der hellen poorten ijslic My snachts waer wijslic:
Soe' en soude' ic my doch niet beswaren, Zoe lang gy Heer mijn harder zijt Zal ic geduyrich zijn bevrijt, V schaep-staf voor tquaet dat mocht naren, Zal my bewaren.
Mijn tafel zietmen u ophopen Mit meet, zo hooch datse' is verlast; En van den besten dranc dier wast, Schenct gy mijn schalen vol mit stopen, Datse' overlopen.
Mijn hooft mach ellic een aenschouwen Mit balsem oly nat gevucht: Mijn vyant die dit zicht, zeer zucht, En door nijt in zijn hart gebrouwen, Berst hy van rouwen.
Cookies on Poetry Cove