C'hoor. Hoe schielick thoont het blint geluck Haer troost, na langh geleden druck, En met haer gaven meest verblijdt, Die met onschult geduldich lijdt. O die maer troulijck Godt betrout, In Godt zijn hoop versekert hout, In dien hy vast op Godt blijft staen, Geen nijt, noch logen kan hem schaen. Wie smaet lijt van zijn even mensch, Het lijden brenght hem tot zijn wensch, Hoe seer den smader hem bestrijt, Trots al de geene die 't benijt. 't Onlijdtsaem hert door vals besluyt, Soeckt leedt met leedt te drijven uyt; Verwinningh 't lijdtsaem hert beklijft: Soo hy in 't lijden willigh blijft. Den smader lijdt geen meerder smaet, Dan dat hy 't hart van die hy haet, Met wrake, als een wreet Tyran, Niet na zijn lust verwinnen kan. Maer wie zijn lijden duldich draeght, Sijn Ziel door 't lijden Godt behaeght, En maeckt hem vande wraeck een Heer, Die komt altijt tot zijn begeer. Door valsch beleyt den boose mensch Geraeckt hier selden aen zijn wensch, Maer wie zijn onschult duldigh lijdt Die wert verwinner van zijn strijdt.
De wraeck zijn eyghen Heer bedrieght, Als hy zijn even mensch beliegt, De schande wert zijn Over-heer: En doet hem derven zijn begeer. De leugen heeft vaeck sulcken schijn Dat waerheyt heel verdruckt moet zijn, Maer 't vroom gemoet troost sich daer aen, Dat sy niet ken gedurich staen. Hy brenght zijn Ziel in Godes haet, Die valsch na zijn begeeren staet, En om 't verkrygen vinnigh strijt, Gewapent met een valschen nijt. Hy doet op 't hooghst zijn self te kort, Wiens wraeck het valsch begeeren port, Dat goet is snoot te achten dan, Als lust geen wraeck verkrijgen kan. Hy heeft een valsch en quaet beleyt, Die van zijn even mensch yets seyt: Dat hem in eer en faem geraeckt, Soo hem de daet niet vuyl en maeckt. Maer ach! een vuyl met logentael, Dat sietmen dagelijcx menighmael, Sal vromen dickwils schand' op laen, Om soo zijn vuylheyt voor te staen. Ach! die de deughde meest ontbreeckt Meest vande deughde roemt, en spreeckt, Op dat soo door een goede schijn Zijn snooden daet, bedeckt soud' zijn. Soo 't naet gemene spreeck-woort gaet, Het schurfste schaep het luytste blaet,
Die 't meeste gort heeft op zijn tongh, Dickwils de schoonste deuntjes songh.
Florentius den Prins Dacht gisteren geensins Dees schande te verwerven: Dus wilt ghy zijn gerust, Schept inde deught u lust, O mensch: Ghedenckt te sterven. EYNDE. J. H. Krul.
Cookies on Poetry Cove