Eerlycke tytkorting

Helena in Kluysenaers gewaedt. Wat gaet u aen in 't Bosch dus eensaem hier te dwalen, Daer u gheen vreughde, maer verdriet uyt is te halen? Wat pordt u dat ghy hier dus eenich u verthoont, Daer nauw'lijcx God, noch mensch, noch reed'lijck Schepsel woont: Maer wel een groot getal van eysselijck Beesten, En nare spokery van veel vermoorde Geesten; Van welck soo menich hier (in 't dicht beboomde wout, Vol schrick, vol anghst, ghevaer, in quyningh sich onthout. Rogier. Ach! grijse Vader, hoe kent hert bekommert wese, Wanneer de Ziel sich heeft ghewapent met Godts vrese? Waer isser yets op aert, dat vresens oorsaeck geeft, Als sich een vroom gemoet Godt opgheoffert heeft? Geen leven is soo soet, als 't Hemels hoop ken peyen, Oft wil om 't Hemels wel van 't Aertsch gewillich scheyen Helena. Wtwysend' uwe reen bespeur ick Godtlijcx yet, Nochtans onseecker, of het seecker Godtlijck hiet: Gheschiet u doent door dwangh, te weten, dat u rede Alleen gegrondtvest zijn, op eenighe tegenhede: Die u ontmoeten in 't betrachten uwes wensch, Soo is deught sonder liefd', door swackheyt vande mensch De mensch is soo van aert, wanneer hy leeft in lusten, En dat hy inde vreught des werelts 't hert mach rusten:

Soo wenscht hy om geen doodt, hy wenscht noyt om den dach Dat zijne Ziel verhuyst, maer by hem blijven mach: En soo de kans verkeert, loopt het geluck hem tege, Hy is (door tegenheyt) tot sterven wel genege: Ia roept de Godtheyt aen, en wenscht om 's levens ent, Alleen op dat hy wert bevrijt van zijn torment, Dits Passy, en geen deucht. Rogier. V reden die zijn klaerlijck, En 't geen ghy Vader spreeckt, bevind' ick recht, en waerlijck: De oorsaeck mijnes komst hier in dit woeste wout, Sal Vader u, van mijn vry werden toe vertrout; Ten tijden, als de lust een geyle maeght bekoorde, Heeft sy haer schoot misbruyckt, 't gheen d'eere niet behoorde: Soo dat natuur haer heeft (door toedoen van een Man) Verleent, het geen natuur alleen niet geven kan; Om door dit valsch beleyt te stijven haer begeere, De Vrught (als Vader my) onschuldich op te sweere: Mijn Ouders veel bejaert waer meest de sorgh by woont, Hebben haer liefde my in dese saeck bethoont; Mijn Vader vondt geraen een tijdt langh my te sennen, Daer my (in vreemt gewaedt) geen menschen soude kennen: Op hoop dat metter tijt veranderingh mocht gheschien, Dies Godt geleyden my, ach leyder! dus allien In woeste eensaemheyt, door nare vremde wegen. Helena. Bedroefde Iongelingh, ick ben op 't hooghst genegen Te weten waer van daen ghy komt, en wie ghy zijt.

Rogier. Ach! Vader, eender die van 't luck (laes!) wert benijt, Het bitter ongeval doet mijn haer noodlot smaecken, Doch; moet (ghelijck ghy seght) uyt noot gheen wetten maecken: Maer met geduldicheyt de sware ramspoets last Lijdtsamich draghen; want een salich Christen past Gehoorsamelijck zijn wil, onder Godts wil te buygen, En sich een dienaer van zijns Heer en wil te tuyghen: Ach leyder! wien ick ben, en waer ick koom van daen, Sal ick (mijn Heer) u doen te weten, en verstaen: Mijn naem die is Rogier, aen d'Amstel stroom gebooren, Tot ongeval, en ramp, (na 't schijnt) van Godt verkooren; Twee saecken zijnder Heer, indien ick s' u verhael, Sult ghy bevinden dat ick heel rampsalich dwael: Doch willich; mits Godts wil my dat heeft op-geladen, Dies ick verlossingh soeck, aen d'Hemelsche genaden: De oorsprongh mijnes ramp, de liefde heeft ghewrocht, En minne heeft (eylaes!) het werck ten eynt gebrocht: In 't kort ick heb ghevrijt, ghelieft in deught, en trouwe, Maer 't werden my benijdt van een Godtloose Vrouwe Of Maeght, ghelijck ick flus mijn Heer gaf te verstaen. Helena. 'k Hoor wel, u liefde is door haer te niet gedaen. Rogier. 't Is soo mijn Heer, ick most door haer Godtloose streecken Mijn lief verlaten, ach! bedroefde hert, doet breecken Een bracke trane stroom, nu ick Helena mis, Helena, die mijn Ziel, en levens voedtsel is. Helena. Ghy noemt haer naem Heleen? Rogier. Helena ick beminde. Helena. En minden sy u niet?

Rogier. Ach! hoe sy mijn besinde Ken God, voor wien dat niet verborgen is op Aerdt, Cassandra alleen heeft liefd's verlies gebaerdt. Helena. Cassandra? Rogier. Ia Heer, Cassandra is die gene, Die and'ren liet met haer oneerlijck vereene; Waer mede sy mijn eer bekladde, daer by swoor Ick haer beslapen hadt: waer door dat ick verloor Het luck mijn's liefd', (eylaes!) licht dat ick u ontstelle, Mits ick u heylicheydt met ydele reden quelle: Best swijgh ick, en met u yets Godtlijcx redineer. Helena. Vaerdt voort in uwe saeck. Rogier. Misdoen ick oock mijn Heer? Helena. In 't minste niet, laet my het eyndt van desen hoore, Waert ghy verseeckert van die geen die ghy verkoore (Wt rechte liefde) had, dat sy u hadt besint? Rogier. Och! jae. Helena. Dewijl sy u, en ghy haer had bemint, Verwondert my dat soo de liefde van u beyde, Door valsche loghen (van Cassandra) moste scheyde. Rogier. De valscheydt, was mijn lief (ach leyder!) onbekent, Wanneer de leughentael, mijn eere had geschent; Dies sy om dese saeck, als ballingh is gaen doolen, In welcke staet ick my de Goon oock heb bevoolen: Ick bid u Vader laet ons na u Kluysjen gaen, Daer sal ick u de saeck op 't breetste doen verstaen. Helena.

Binnen.