Coridon, Laura met eenigh gheselschap van Herders en Herderinnen, singhende. Voyse: Het Meysjen hadder een Ruyter lief &c.
VVAnner de gulde dagheraet
In 't Oosten smorghens vroegh op gaet,
VVat kender meer behagen
Alst kriecken vanden daghe?
De gulde glans des Hemels Son,
De stroompjes vande suyvere bron,
Het ruysschen door de bladen,
Met koele dou beladen.
Den dau die gras, en Bloempjes deckt,
VVeer opwaerts na den Hemel treckt
Alst 't Sonnetje comt rijsen
Sijn Godtheyt ons bewysen.
Als dan het pluymighe Ghediert
Met soet verheughen tiereliert,
In 't kriecke vanden daghe
VVat ken ons bet behage.
Het tierigh vee sigh grasen gaet,
Daer 't beeckjes ruysschend' water slaet,
De tackjes van de Linden,
Door 't schommele vande winden.
Sien ick het Elsen Böschjen aen
Of koom ick na het Beeckjen gaen,
Soo schijn ick door 't vernuwen,
S'ons schaduw' noch te schuwen.
Het Bosjen melt noch van 't geluyt,
Hoe Coridon gingh op zijn Fluyt
Dit nieuwe deuntje blasen,
En liet zijn Schaepjes grasen.
Hy sagh van verr' zijn Herderin,
Hy dreef sijn Schaepjes Boschwaert in,
Sy lieten onverscheyen,
't Vee door malcander weyen.
Mijn overschoone Veldt-Godin,
VVaren wy beyd' oock eens van sin,
Dat onse Schaepjes quamen,
En haer vereenden t'samen.
Soo vlocht ick u een roosen-hoet
Van Lauwerier, en Bloempjes soet,
Die ghy na u behagen,
Sout tot een glory dragen.