Florentivs. HA! soete Vyandin, een al te wreede maeght, Mijn plaghen soo veel zijn, als d'Hemel sterren draeght. Ach! wilt eens over my, Pruysse Goddinne dy, Ghenadelijck erbarmen: Soo snel niet vlucht Voor mijn ghesucht, Ontsluyt u ooren voor mijn al te droevich karmen, Ceclia, hoe dus wreet? pronck per'le aller Vrouwen, Hoe langh sal haer in u de wreede strafheyt houwen? Hoe langhe sult ghy my Lief, my, en mijn gebeen, Verwinnen met de kracht van u vermogen neen?
Godinne sal u straf mijn trouwe hoop doen liegen, En sal de hoop mijn wensch (door u strafheyt) bedriegen? Dat laet ghy ymmers (O rechtvaerde Goon) niet toe, Want ick te trouwe dienst om mijn Goddinne doe. Allerdus. Vindt ick zijn hoogheyt hier gescheyden van de menschen? 'k Wensch u gheluck, en al wat men een vrund' magh wenschen, Hoe dus versuft? ach! Prins, u wesen my bethoont, Dat droeve fantasy in u ghedachten woont, Dit ben ick ongewoon, hoe dus versuft van sinnen? Florent. Allerde vrundt ick swerf in 't doolhof vande minne, Ick dwael van redens spoor, ick loop ick weet niet hoe, Ick ben niet dien ick waer, ick weet niet wat ick doe, 't Ghedacht is op de hol, de sinnen zijn aen 't rennen, Mijn dunckt met Phaeton der Sonnen loop te mennen: Allerde lieve vrundt, waer dat ick com, of ga, De droefheydt volght my steets (ghelijck mijn schaduw') na, En stelt my stadich voor haer strafheyt, en genade, 'k Vertrou de hoop te veel, dies doet haer straf mijn schade, Ghenade voed mijn hoop, maer strafheyt hoop so loont, Datter voortaen gheen hoop meer in mijn boesem woont. Allerdus. Mijn Prins en waerde vrunt, van rechte vruntschaps wegen, Ben ick met u veel meer, als met mijn selfs verlegen, Mijn redeloos gedacht drijft in een woeste Zee, En 't geen u schort (ô Prins) het selfde schort mijn mee: Het geene dat u schort, het selfde doet mijn plagen,
Ick kent niet melden, 't gheen mijn droevich hert moet dragen. Florent. Wie is d'oorsaeck uw's quel? wie hindert u, u wens? Allerdus. De alderwreetste Vrou mijn lieve Emmerens, Die met een soet onthael van lieffelijcke woorden, My (die noyt sulcx docht) tot liefden eerst bekoorden: 't Aentreckelijcke soet van haer robyne mont, Heeft met de pylen van haer kusjes my gewont; Haer aengenaem by zijn soo minnelijck sy my thoonde, Dat ick noyt dencken kost beveynstheyt daer by woonde: Soo openhertich en goet ronts quam sy by my, Voor d'alder eerste reys, en sprack van vryery Met sulck een defticheyt, met sulcke soete reden, Dat sy my maeckten slaef van haer uytmuntentheden; Elck woortjen dat sy sprack, had een volcomen sin, De Maegt scheen mijn geen aerts, maer hemelsche Godin, Haer vriendelijck gelaet in 't spreken kloeck, maer matich, Weynich van woorden, en daer by van wesen statich; In 't spreken soo begaeft, dat sy op veel manieren, Beleefdelijck haer tongh wist na haer wil te stieren: Ia 't scheen recht uyt gheseyt, oft wesen duyden wou, Ist dat ghy minnen wilt verkiest my tot u Vrou; Waer door ick ongeveynst mijn meningh haer ontdeckten, Bevond' ick nader hant, dat sy my, (laes!) begeckten, Ach! Vrund men mach voortaen op menschen niet betrouwen: Florent. Allerde lieve vrundt vernamentlijck de vrouwen, Die met een loose schijn sien wat een minnaer peynst, En wetende sijn hart, is haer vrundtschap geveynst;
Ha! schalcke Mommery, sy valscheyt onder Vrouwen, Is mijn Cecilia valsch, wie sal men dan vertrouwen? Soo in soo lieven Beelt d'oprechticheyt niet woont, Soo kender niet een Vrou ter werrelt zijn verschoont. Allerdus. Soo scheen oock Emmerens, dan ick heb voorghenomen, In sulcke voegen, (Heer,) niet meer by haer te komen; En voor het best soud' ick (gelijck een Vrund) u raen, V liefd' t'ontrecken haer, eer dat het u mocht schaen. Florent. Allerdus hoe; wats dit? my ken geen vruntschap schieden Van haer, die 't minne my (in 't minste deel) af-rieden, Ick min, ja min haer soo, dat eer ick 't minne staeck, Ick my eer vyant vande gantsche werrelt maeck: En stel my in 't gevaer, alwaert dat reden, wetten, Ia selfs de gantsche werrelt my 't minnen woud' beletten, 't Sal nochtans niet geschien, indien ick ben de man, Die ick te wesen plach, dies spreeckter my niet van: Cecila die moet, en sal Florentius trouwen, Of 't sal gantsch Griecken-landt, doch meest die 't let berouwen. Allerdus. Bedadight Vorst en Prins, heb ick u door mijn raet In 't minste deel verkort, en duyt dat niet te quaet. Florent. Allerdus, neen, ô neen, het op recht ware teken, Van uwe vruntschap is genoechsaem my gebleken, En van u gunst tot my ick wel verseeckert ben, Soo dat ick, dat (mijn Vrundt) niet qualick nemen ken. Allerdus. Lofwaerdich is den mensch, en meest die mensch te roemen, Die selfs de redelijckheydt, een reed'lijck mensch magh noemen:
Ten waer de redelijckheyt in 't Princelijck gemoet Huys-vesten: dickmaels loonden hy met quaet het goet, Ick weet niet wat, of hoe de reedlijckheyt mach wesen, Waer voor, en oock hoe hoogh dat sy behoort gepresen Te sijn: van my die haer soo hoogh stel in waerdy, Dat ick niet weet wat lofs voldoeningh voor haer sy, De redelijckheyt is soo, sy ken in alle saecken (Hoe quaet sy kunnen zijn) een goet verschoningh maecken, De reed'lijckheyt is soo, dat sy tot straf van 't quaet, Niet op de wegh van wraeck, maer wijse kennis gaet: De redelijckheydt die ken, door reed'lijck onder scheyden Een saeck, die dickmaels schijnt een mensch tot quaet te leyden, Ghetuygen, dat zy niet tot quaetheyt streckt, maer deucht, En leert uyt bitterheyt te smaecken soete vreucht: Ach! Edel' Prins, en Vorst, indient u lust te wandelen Met my hier door het Bosch, wy sullen breder handelen In 't stuck van dese saeck, oft yet, waer in dat ghy V lusten hebben meught, te handelen met my. Binnen.
Cookies on Poetry Cove