Elisabeth. ICk sucht, ick schrick, ick schroom, (eylaes!) mijn leden trille, Anghstvallich vreest mijn Ziel, ick wil, en ken niet wille; Had ick geweten, ach! dat dit soud' zijn geschiet, Ghy had u niet gebracht in dit bedroeft verdriet: Had my bewust gheweest, ghy om mijn liefd' u leven Verliesen wilde, 'k had s' u overlangh gegeven; Mijn Ouders hebben schult, ick spreeck als onbedocht, Zijn eygen boosheyt heeft hem selfs hier tot gebrocht: Sijn boosheyt? jae, (eylaes!) zijn boosheyt ist te wijten, Berst bracke tranen uyt, doet nare stemme krijten Ten hooghen Hemelwaert, om hulpe vande Goon, 't Hert my van droefheyt berst, ick sterve duysent doon; Hoe dus, wat schrick, wat schroom doen my de Ziel ontroere, En schijnen my, eylaes! eylacy! te vervoere? Wat sweefter om en d'om, soo schrickigh voor my heen, Wie daer, wie (segh ick) komt daer ginder na mijn treen? Ick schrick, sie daer, sie daer, daer komter een aen kermen, En soeckt my met ghewelt te vanghen in zijn armen: Wie ist? mijn lief, eylaes! voor zijn gelaet ick beef, Wel Karel; ach! ach! ach! ick my gevangen geef; Kom (segh ick) uwe lief, kom segh ick mijn ontzielen, Die niet en hebt ontsien u selver te vernielen: Waer vlucht ghy Karel, ach! mijn Karel, dus verkeert? V ooghen opghespalckt, u kaken uytgeteert:
Daer komt mijn Karel aen, sie daer, hoe komt hy trappen, Daer leyt wat inde weegh, hy wilder over stappen, En treden tot my toe: ha! Karel stoute gast, Sie daer, daer Pluto daer, daer hout hem Pluto vast: Sie daer het snoot gebroet, de Nickers met hun allen, Ach! Karel, hoe zijn u de ooghen ingevallen: Ha! schelm, moordenaer, laegh-legger na mijn eer, Vertreckt, ha! fielt vertreckt, en komt hier nimmer weer. Binnen.
Cookies on Poetry Cove