Eerlycke tytkorting

Philida, Singht op de wyse, Ghy Lodderlijcke Nimphje soet. AL is het Konincks Hof vol lust, De Herdertjes hebben meerder rust, In 't onbenyde leven, Alst Koninckrijck ken geven. De sorgen maecken Koninck slaef, Al heeft hy over-vloet van haef: VVat kent hem anders geven, Als ongerustich leven? Ick ruylde noo mijn Herders Staedt, Mijn stroyen hoet, mijn slecht gewaedt, Om Konincks syde klede, Als Goden aengebede. De wellust (door gewoonte) geeft Geen Koninck lust, door dien hy heeft, In als sijn wensch voor spoedigh, Door wellust over-vloedich. Maer dingen die men selden siet, Ja selden, ofte niet geniet, Die teelen wel behagen, Gewoont maeckt wellust plagen.

Cloris. 't Shijnt d'Echo door het Bosch, u lieve stem nae bootste, En uwe soete sangh uytgallemde op 't grootste, En 't soetste dat sy kost; soo dat de nachte-gael, Sijn held're stem verheft: 't gevogelt altemael, Dat in 't beboomde wout op dicht betackte linde, By 't ruyschen vande blaen, en 't soet ghedruys der Winde, Queelt, schatert, tiereliert, en lieve deuntjes singht, Dat my het hert in 't lijf van vreughde danst en springht: Ha! Philida; hoe soet en lieflijk ist om wesen, Daer Vyolet, en roos met bloemtjes uytghelesen, Op 't cierlijcxt cieren dese groen begraesde paen? Die vol van soet ghewas, en keurige kruytjes staen: Daer 't Kristalyne nat met silverige stroompjes Wt enge-beeckjes vliet, verquickende de boompjes, Diens telgjens dichte blaen by 't vlieten vande bron Een dichte hut verstreckt, voor 't steecke vande Son: Lucksal'ge Herderin, hoe luckich ist te leven, In sulck een Staedt als ghy: gheen Vorst hoe hoogh verheven, Geen Konincks Monarchy, noch hoogh verheven huys, En overtreffen u geruste Herders kluys: 't Is waer: men eert een Vorst, men acht hem door 't ghebiede: Nochtans, soo luckigh niet, als kleyn geachte liede, Acht ick zijn groot geluck, sijn Staet, sijn Rijck sijn Eer, 't Schijnt weelde, 't schijnt vermaeck, maer u vermaeck is meer. Philand. Hoe Hovelingh; wats dit? waerom in Herders schijn.

Cloris. Om dat my meer behaecht op 't lant als 't Hof te sijn: 'K verfoey de woeste krijgh, en dien de Godt der Minne, En word' een Herder, om u schoone Herderinne. Philida. 't Schijnt dat ghy boert met my! mijn aenschijn krijght een bloos. Cloris. Wiens schoonheydt schaemt ghetuyght, beschaemt de schoonste roos, Oyt die Provens geteelt heeft op haer lieve blade, O soetheyt ongemeen, die naulijcx kunt versade Mijn soete grage lust. Philida. Mijn Zieltje voelt ontroerte. V naem is Cloris, doetse niet. Cloris. Ia Philida. Philida. V boerte, V soete veynsery, gaen mijn bedenckingh na, Hoe ghy te weten komt, dat ick heet Philida. Cloris. Dat heb ick door de Min hier laestmael ingenomen, Doen ghy al singhende sijt in dit Bosch gekomen, Alwaer ick sulcken wond' in dit mijn hert ontfingh, Soo dat ick altijt blijf by dees veranderingh: Ick kies voor 't Hof het velt, de Schaepjes voor de schat, Die d'alder grootste Prins, oft Koninck oyt besat; Geen soeter soetheyt, als het soet, jae soetste leven, Als in een Herders staet dit groene bosch ken geven. Philida. 't Schijnt Cloris, dat het landt, en 't aenghename groen, V lusten nauwelijcx ten vollen kunnen doen: Ghy hebt ten Hoof geleyt een ruym en weelich leven, En nu van Hovelingh tot Herder u begeven, Ey seght wat oordeelt ghy voor u te zijn het best.

Cloris. Mijn antwoort is gereet: ick geef het eerst om 't lest, 't Hofs wellust is verdriet, bekleet met wellust schijn, 't Hof is soo weligh niet, alst menich waent te sijn: 't Hof heeft zijn Hoofs verdriet, 'tsy Princen, Vorsten, Graven, Sy zijn dickmaels ten Hoof niet meer als arme slaven: Ia 't groots ghemoedt is steedts soo aen de sorgh gevest: Dat lust vergaet door lust, tot het gemeene best: De sorgh, begeert, de Eer tot hooger eer te komen Die hebben met gewelt het Hof soo ingenomen, Dat men ten Hove nau een Prins, oft Koninck siet, Die niet gebonden is aen staet suchts strengh gebiet: De slechte hutjens van de Herders (hoe verschoven) Ver overtreffen 't hoogh gebou der Princen Hoven. Heeft Alexander den vermaerden Philosooph, Niet achtien Iaren langh by Crassium ten Hoof, Sijn trouwe dienst getoont? en daer nae sich begeven Van 't Hof, en op het landt geleydt een rustich leven. Oock Cato den Romeyn (soo ons Plutarchus schrijft) Verlaet het Roomsche Hof, en langer niet en blijft Ten hove: daer hy 't Hof soo wel heeft leeren kenne, Dat door 't landt leven, hy 't Hofs leven woudt ontwenne, Wat Vorsten sijnder al niet uyt het Hof gegaen, Ia selfs dien grooten Vorst, Keyser Deocletiaen, Met noch veel and'ren meer: die ons hier meed' bewysen, Dat boven 't Hofs wellust 't landts leven is te prysen. Philida. 'k Heb Cloris, door u soet en aenghename praet, Mijn tijdt by na vergist, de Son al onder gaet,

En treckt sijn glansich hooft na d'onder aertse kimme. Al waer hy in het Oost sal morgen vroegh op klimme; 't Is tijdt dat ick vertreck. Cloris. Indien u lust te scheyden, Gundt my de Eer, dat ick u (Philida) geleyde, Tot aen u wooningh toe. Philida. Ach! Cloris, wat een kal, Wie soud' mijn Lammertjes dan drijven na de stal? Cloris. Laet dat op Cloris staen: ick sal te Boschwaert treen, V Lammertjens alt'saem vergaderen by een. Philida. Neen Cloris: dat en sal ick nimmermeer gedogen, Maer u geboden dienst beloonen na vermogen, Waer dat ick kan oft mach, ach! Cloris, ach! wat ist? Ick draegh yets in mijn hert, ick wilde dat ghy 't wist, Ick wenste dat ick u mijn wensch mocht openbare. Cloris. Ick bidt u Philida, wilt mijn u wensch verklare. Philida. Verklaren? Cloris. Iae. Philida. O neen; neen Cloris: 'k geckermee. Cloris. Ey soete Phillida, gund' Cloris doch een bee, En seght my wat ghy wenscht. Philida. Neen Cloris 't mocht me rouwe. Cloris. Hoe kunt ghy soo beveynst u doch voor Cloris houwe? Philida. Ach Cloris soud' ick niet? het veynsen is een deucht. Cloris. Ick weet niet Philida; wat ghy al praten meucht, Waer toe is veynsen nut, een voetsel van bedriegen, Wie veynst, genootsaeckt is in sijn gemoedt te liegen, Den veynsaert niemant (als die veynst) bedriegen mach, Want wat men veynst het moet, en 't komt oock aenden dach,

Dies bid ick, Philida, ontslaet u 't schadelijck veynsen, En melt aen Cloris eens 't verborgen uw's gepeynsen: Hoe na ist Thirsus Liefd' die u om 't herte slaet? Philida. Ick Thirsus Lieven? Cloris. Iae. Philida. Ey; Cloris, wat een praet, Soudt Thirsus na mijn sien? neen, die Vrijdt sijns ghelijcke, Men seyt, en 't voeght oock best, de Rijcken by de Rijcken, Ick ben voor Thirsus niet, noch Thirsus niet voor mijn, Indien ick Minden, het most al een ander sijn, De tijdt eyst mijn vertreck, wel Cloris, sijt gegroet. Cloris. Vaert wel. Philida. Eylaes. Cloris. Wat ist? Philida. Ach! Cloris: ach! ick moet, Sacht Philida, ick wil, wat doch? 't geheym mijns sinne. Ghetuygen: Cloris. Cloris. Lief. Philand. Vaert wel, Cloris. Ach! Herderinne. Philand. Wat seghje. Cloris. Niet adieu, adieu mijn Philida. Philand. Ick gae tot wedersiens. Cloris. Ick oogh u stapjes nae. Philand. Ick wil, en ken niet gaen. Cloris. Best dat ick u geleyde. Philand. Een kusjen schorter aen, en daer meed' sal ick scheyde. Cloris. O ongeveynsde Min! wat is u soetheyt soet.

Philida. O soetheyt aengenaem, die 't soetst met soetheyt voet. Cloris. O voedtsel ongemeen: ô soetheydt sonder mate. Philida. Nu gaen ick. Cloris. Sult ghy mijn dan hier alleenich late? Philida. Ia, Cloris. Cloris. Seght ghy ja! soo blijft dan noch wat staen. Philida. Waerom? Cloris. 'k Sal mijn gesicht wat op u schoonheyt slaen, En drucken in mijn Ziel, u Zieltjen op getogen,

Dat uyt u lichaem schijnt; al by het mijn gevlogen: Gunt my, ach! Philida, dat mijn ghesicht wat speelt Op d'alder schoonste pronck, van de natuer ghetelt: Vergunt my Philida; u schoonheydt aen te schouwen, Op dat mijn Ziel van u gedachtenis mach houwen: Mijn ooghen drucken in mijn hert u beeltenis, Soo dat mijn hert alleen u beeltens wooningh is. Ist dat ghy nu vertreckt, en laet mijn eenich blijven, Soo sal, ach Philida! 't ghedacht de sinne drijven Op 't Pronck cieraet dat mijn gesicht in 't herte toogh, En speelen met u beelt door het gedacht so hoogh, Dat my d'inbeeldingh van u schoonheydt sal verstrecken, Soo veel, dat ick de tijt uw's af sijns sal doen recken, Tot tijts geluck aen my u by zijn weer verleen, En missend' Philida, met haer mijn tijdt besteen. Philida. Ach! wel bestierde tongh, die al seght wat u lust. Vaert wel voor 't alderlaest. Cloris. En noch niet eens ghekust? Philida. Hout, Cloris, wat te goedt. Cloris. Ick wilt u wil gehengen, 'k Sal houden wat te goed', en nochtans oock volbrengen. Philida. Wel Cloris; dat comt goet, en was 't niet al te stout. Cloris. Te stout; ach neen! ick bidt my dat ten goeden hout. Binnen.