Philida.
Sy spreeckt.
'K ontwyck het stralen vande Son,
Gins achter Bergh, en Bomen,
Dicht by de overschaude bron,
Daer Cloris placht te komen.
Sy singht
Die of sijn Minne van my treckt,
Of op een aer gaet stellen,
Of met de Minne spot, en geckt,
Om Philida te quellen.
Sy spreeckt.
Lust u te quellen, quelt me vry,
Mijn Liefd' salt al verdraegen,
Indient uyt rechte Liefde sy,
Ten sal my noyt mishaegen.
Sy singht
Ick sal hier ginder in het groen,
Mijn Cloris comst verwachten,
En daer een middach slaepjen doen,
Om voeden mijn gedachten.
Sy spreeckt.
Met droomen die 't verliefde bloet,
Tot in 't gedacht doet stijghen:
Geef Goon dat ick van Cloris moet,
Yets in mijn dromen krijgen.
Sy singht
Ick sal gaen drucken met mijn hant
De naem, van mijn beminde,
Hier met mijn staf in 't natte sant,
Of snyens op een Linde.
Sy spreeckt.
Of vlechten aen een Roosen-hoet,
Mijn Cloris naem met Bloemen,
Op dat hy siet wat Liefde doet,
Om hem mijn Lief te noemen.
Saght; sien ick daer mijn Cloris niet,
Gins achter geene Linde?
Het schijnt dat hy mijn niet en siet,
Of niet sal kunnen vinde.