Floriaen. ICk dacht vast by mijn selfs alsoo ick herwaerts gingh, 't Verloopen van de tijt verandert alle dingh, Tot wat geluck (soo 't scheen) had my de tijt verkooren, Het geen ick door de tijdt weer quackeloos heb verlooren,
't Verlies van mijn gheluck ist af-zijn vande maeght, Voor wiens bewesen deught mijn hert danckbaerheydt draeght: Cecilia Princes, als ick noch met mijn ooghen Aenschou de plaets, waer my de krachten uw's vermoogen Dryven met hert, met sin, met Ziel, ja met gemoet, Ghelijck de Zeyl-steen 't yser na hem trecken doet, Ter plaets, daer ick geknielt (almogende Godinne,) De Goden offer inde Tempel mijnes sinne, Op 't Autaer uw's waerdy, verdiensten van u deught, Hoe wel dat ghy door dien (Princes) veel meer vermeught Als ick vergelden kan: niet tegenstaende dese, Doen (nae vermogen) my voor dees tijt danckbaer wese: Waer was doch mijn gedacht? ha! doen ick heb versmaet V aengeboden gunst, die 'k wensch, maer al te laet: Waer waert ghy domme geest, die ghy my aen quaemt bieden? V aengeboden gunst, u vriendelijcke reen, Die sloech ick vander hant met sulck een plompe neen; Berou, eylaes berou, hoe plaeght ghy mijn ghedachten, Die door 't geheugenis verlooren luck betrachten, Geheugen van u deucht herwenst verloope lust, mijn ongherustich hert voed op versmade rust, Mijn wenschen te vergeefs, gelegentheyt verloopen, Versuymenis belet mijn eenich troost te hoopen: Die kans die is versien, ervarentheyt die leert, Hoe de verloopen tijt zijn gangen niet en keert; Doch Cicero seyt recht, 't is wijsheyt te vergeten, 't Verloopen te gedencken, is maer tijt versleten; Onnut ist dat ick klaegh van mijn verloren luck,
Onnut ist dat ick nu beween 't verlies met druck, Licht dat het hert verscheelt met woorden en gedachten, Om met een loose schijn mijn meningh te betrachten, Soud' sulcke veynsery wel heerschen inde Maecht? Om sien wat kennis dat een plompen Herder draecht; Gewisselijck 't is soo, en ick vind' best geraen, Te stellen uyt mijn sin, haer vruntschap my gedaen, 't Was haer beleefden aerdt die my de vruntschap deed', Heb ick 't anders gheduyt 't is my van herten leet, Doch isser eenich kans soo bootst my (Echo) na, En schatert uyt door 't bosch een heughelijcke Ia. Echo. Ia. Floriaen. Ia, Echo seght ghy ja? mach ick u woort vertrouwen? Echo. trouwen. Floriaen. Trouwen Echo, sal mijn trouwen niet berouwen? Echo. rouwen. Floriaen. Sal trouwen rouwen mijn, hoe sal dat (Echo) schien? Echo. vlien. Floriaen. Vlien, sal ick vlieden, wel wat meer boet mijn verlangen? Echo. gevangen. Floriaen. Ghevangen Echo, hoe; gevangen om een Vrou? Echo. trou. Floriaen. Gevangen om de trou van mijn stantvaste min? Echo. Coningin. Floriaen. Mijn Coningin ghetrou, soo trou dat ick mijn leven De Phoenix mijnes Ziel om straf noch doot begeven, Sal nu noch nimmermeer; niet liever voor een Maeght, Als dat men totter doot ghetrouwe liefde draeght; Daer komt sy selver aen, hier moet ick wat verwachten, Om sien of ick eens haer rechte gront betrachten:
Ick schuyl my wat ter sy om aen haer te bespien, Of ick oock eenich treck van ware liefd' ken sien.
Cookies on Poetry Cove