Thirsvs: Lerinde, gaen t'samen neder sitten. ACh! wat dringht ter door mijn oogen, 't Gheen in 't herte komt gevlogen, Stud sijn snelle loopen daer, Goden! wat werd' ick gewaer?
Lieve lonckjes uyt bruyn oogen Komen door de mijn gevloogen, Tot in 't diepste mijnes Ziel, Daer ick haer gevangen hiel. Ach! Lerinde aerts Godinne, Stoocke brantje van de Minne, Ach! wat soete vlamme vloogh, In mijn Zieltje door u Oogh. Tintel Sterren, lonck gewemel, Proncken aen u schoonen Hemel, Daer 't gekrulde haertje blondt, Sachjes wemelt om u mondt. Door u Aesems labber windtje, 't Welck het dertel Venus kindtje, Boven op u lipjes draeght, En tot in mijn Zieltje Iaeght. Lipjens, schoonder als Coralen, Bloosen voor Yvore palen, Deelen my veel soeter soet, Als de schoone Venus doet. Als de nacht, Godin u ooghen, Heeft met duysternis betoogen, Niet het oogh (Lief) maer de hant, Tuyght u soetheyt aent verstant. Als ghy op gevulde pluymen, Plaets soeckt aen u sydt te ruymen, Daer de lust mijn Zieltje rept, Wt u lust haer lusjes schept: Als ick dan u Borsjes streele, Waer door blaeuwe aders speele,
Is het anders, oft ick quam, En van Venus soetheyt nam? Lief Lerinde kuysheyts hoedster, Ziel verquickster, Minne voedtster, Nacht vreuchs diefje, ist niet vreemt? 'k Noem het genen, als ghy 't neemt, Als ghy naer een soet verlangen, My (ô schoonste) hebt gevangen, Voor 't Altaer uw's kuysche schoot, Offeren doet een soete Doot. Soete doodt, geen doodt maer leven, Levend' doodt heb ick gegeven; Hallef levent, hallef doot, My ten Offer aen u schoot. Door de schick van Ziels toe neygen, Maeckten min u Ziel mijn eygen: Mijn Ziel u, u Zieltje mijn, Lief, wat ken der soeter sijn? Lerinde. Ach! niet soeter (mijn beminde) Ken men op de Werelt vinde, Als een wel vernoeghde vreucht, Onder de vereende Ieught. 't Alder soetste in 't vergaren, 't Alder waertste in het paren, Is de Liefde, 't soetste soet, Dat het leven hebben moet. Thirsus. Lerinde, Lief! Lerinde. Wat ist mijn waerde? Thirsus. Ach! ick weet
Niet hoe so schielick my uytbreeckt dit klamme sweet: Oy me, my wort soo bangh. Lerinde. Soo haestich, Lief, verkeert? Rust u wat aen mijn schoot. Thirsus. Ick weet niet wat mijn deert, Oy me! eylaes! 't gesicht dat schijnt mijn overtogen, Mijn spraeck begeeft my, en mijn krachten wegh ghevloghen, Ghetuygen my, (eylaes!) dees uyr; mijn laetste stondt, Lerinde. Lerinde. Lief, hoe ist? Thirsus. 't Schijnt of de doodt my wondt. Lerinde. Ach! Hemel, wat verdriet komt my dus haest te voren? Sal uyt mijn korte vreught, mijn droefheyt zijn geboren, Help Goden! goede Goon. Thirs. st. Oy me mijn hertje barst. Lerinde. Hy geeft de laetste snack, ey bracke traenen parst, En dringht met volle vloet uyt mijn bedruckte oogen, Op hoope dat de Goon, haer in mijn rou medogen: Mijn Lief, hoe ist mijn Lief? mijn alderwaerste man, Indient u mogelijck is, soo siet my noch eens an, De oogen heel verdreyt, de wangen kout, en bleeck, De Aesem is ewech, bloedige tranens beeck, Stroomt langhs mijn kaecken neer: ick wil my gaen bereyen, Om mijn te droef verlies, op 't droevigst te beschreyen: Waer sal ick, ach! eylaes! dit Lichaem dragen heen? Waer sal ick hooge Goon, de romp met aerd' bekleen? Sal ick met schop, of spa, de swarte aerd' opwroeten? Sal ick u met mijn arrem te grave dragen moeten?
Ach! Hemel, al te wreet u straf mijn op ghelaen. Wat plagen, sijnder, die de mijn te boven gaen? Ey! mijn benaude Borst, doet langhs mijn kaken sullen Door d'ooghen Trane, en het nare Bosch vervullen Met jammerlijck gheschrey, over u droeve doot: Com wrede Gode, kom helpt my uyt dese noot, Ach Goden, geeft mijn moet, maticht mijn droeve sinne Dat Passi nimmer mach mijn reden overwinne: Dat ick nu yemant hier mocht vinden die voor mijn, Mijn afghestorven Lief, droegh daer hy hoort te zijn. Cloris uyt. Daer sien ick Cloris, ach! wat sal hy vreemt op hooren. Cloris. Lerinde, hoe dus droef? Lerinde. Ach! waer ick noyt ghebooren, Soo waer ick, Cloris niet in dese groote noot. Cloris. Wat reeden? Lerinde. Ach! mijn Lief, mijn Thirsus die is doot. Cloris. Hoe doot, Lerinde raest. Lerinde. Ach! hy is over lede. Cloris. Lerinde, na my dunckt, soo zijt ghy buyten rede. Lerinde. Dat dat den Hemel gaf, en Thirsus noch eens sprack. Cloris. O Goden, wat ick sie, wat is een Mensch? soo strack En weynich tijdt verleen, heb ick hem noch ghesproken, Nu leyt dien Ionghen Helt met Ooghe toe gheloocken: Het leven isser uyt: o Spieghel dat de staet; Van s'Menschen leven, als een Bloem tot niet vergaet: Lerinde 't is Natuur die u beweeght tot schreye, Doch door de redelijckheyt so moet ghy u weer peye: Ick neem het doode Rif, com laet ons 'tsamen gaen, Op dat met aller eer, 'tLijck wert te graef ghedaen. Binnen.
Cookies on Poetry Cove