Elisabeth. ALs ick van Karel flus voor 't laest gescheyden ben, Heeft my 't berou beweeght, dat ick niet laten ken; Om mijn berouwich hert aen Karel t'openbare, En mijn genegen Ziel (uyt liefd') hem te verklare: Is hy in ongeluck vervallen, 't was door noot, Wel deed' hy die uyt liefd', luckloose bystant boot: O Afgod mijnes Ziel, of ick u al wil haten, Het is vergeefs, de liefd' en wilt my niet toelaten; In plaets van haet, sit min gewortelt in mijn hert, Die mijn verliefde Ziel ghevoelen doet u smert: Soo haest, ach! Karel, als mijn ooghen 't luck genieten, Dat sy haer loncken op u grage lusten schieten, Soo sal mijn will'ghe Ziel, door liefd' zijn aengheport, Dat sy haer liefd' alleen hertgrondelijck uytstort. En offeren's u op: ô Karel, 'k sal my voeghen, Om u, in uwe min ten volle te ghenoeghen: Natuur verkraght mijn Geest, en wil dat ick met lust Hier onder 't Elsen loof, my slapende wat rust: Op hoop, of Karel ondertusschen hier mocht komen, Van wien ick in mijn slaep, hoop heughelijck te dromen.
Buyght teere voetjes buyght, rust neder in het groen, Daer mijn verliefde Ziel haer middach slaep wil doen. Sy gaet neder sitten, ende geraeckt in slapen, ondertusschen komt de Gheest van Karel voor haer verschijnen. Waeck op Elisabeth, waeck op, waeck op van 't slapen, En siet u Karel hier (Elisabeth) wanschapen, Met wangen bleeck; waeck op, aenschout wie dat ick ben, Een die u niet ghenoch voldoen met bidden ken:
Om tot vergiffenis zijns misdaets te bewegen, Eylaes! eylaes! eylaes! Elisabeth, 't genegen Streckt op het alderhooghst om u te bidden an, Te bidden soo, dat ick niet meerder bidden kan Om u vergiffenis; hoe kent my zijn vergeven, Het geen ick heb misdaen in mijn voorgaende leven? Ach! bidden al te laet, de sond' heeft my gedoot, Dies is mijn arme Ziel in d'aldergrootste noot, Schrickt niet Elisabeth, 'k heb geen macht u te deeren, Maer u door mijne komst stantvasticheyt te leeren: Aenschout dees bloed'ghe borst, aenschout mijn diepe wondt, Die 'k eeuwich dragen moet tot straffe van mijn sondt; Door geylheyt die my heeft aen d'eene kant bestrede, Ten and'ren heb ick 't ghebodt Godts overtrede; Daer by selfs gedoodt, o bitterlijck gequel, O knagingh mijn's gemoet, ô pijne vanden Hel: O eyselijck geween, ô knerselingh der tanden, O Helsche tyranny, ô Hel, ô eeuwich branden: Mijn Geest (Elisabeth) most ghy voor ditmael sien, Stelt u gerust, ten sal na dese noyt geschien, De oorsaeck is om u rechtvaerdich te verklaren, Dat ick u socht tot lust van min, maer niet te paren: Dies ick in geylheyt, niet in Godts vrees heb gemint, Ick heb geen meerder tijt, de droeve uyr begint; Dat ick weer keeren moet nae d'onder Aertsche kuylen, Daer nimmer eyndt en is van kermen, en van huylen: Door d'onverdragelijcke pijn van d'Helsche vlam, Mijn bootschap is ghedaen, ick gae van daer ick quam. Binnen.
Cookies on Poetry Cove