Elisabeth by haer hebbende een Nonne-kleedt, met een Doodts-hooft. OM in eensaemheyt te zijn Wil ick mijn Wt de boose werelt scheye: En met een oprecht begeer Inden Heer Een Godtsalich leven leye. Daer het herte (na zijn wensch) Vanden mensch Afgesondert is (om rede;) Dat men van des werelts strijdt Is bevrijdt Godt te eeren met gebede.
Want die onder menschen sweeft Selden heeft Goe gedachten, Godt te loven: Want de Werelt treckt begeer Altijt neer, Eensaemheyt de Geest na boven. Ach! als my de vlugghe tijdt Wisse strijdt Vande doodt brenght in gedachten:
Dan voel ick mijn wel getroost t'Alder grootst Vande werelt kleyn te achten. Wat ter werelt soet gelaet Inder daet Zijn 't maer snoode ydelheden: Als men overdenckt hoe ras Dat het glas Van het leven daelt beneden. Die (wat hem den Heer toevoeght) Wel vernoeght Danckbaerheyt aen Godt ken geven: Deughtsaem is in zijn ghemoet En wel doet Ach! hoe salich is diens leven. Werelt, ick segh u adie Mits ick sie Al u loose, boose streecken: Die door u ghevalste schijn Heunich zijn, Maer in 't eynd' als gal op-breecken. Al u glory, roem, en pracht Al u macht, Al u wellust, en vermaecke: Al u gaven (hoe begeert) Het verkeert, Dies ick werelt u versaecke. Nu ban ick de vuyle min Wt mijn sin, Geyle lusten ick verfoeye:
Maer in plaets van dien sal deucht, In mijn jeucht Salich in de Liefde Bloeye. En dit suyver wit gewaet Sal de staet Van mijn reynicheyt ghetuygen, En in dese suyv're schijn, Sal ick mijn Voor mijn Schepper nederbuyghen. Dat hy my in dese staet Doch toelaet, Al mijn leven te volherden: Op dat ick na desen dach, Eeuwich mach, (Heer) by u ontfanghen werden. Laet dit Beckeneel voor mijn, Spiegel zijn, Om mijn selfs te leren kennen: Dat wy (na het vleesch) van Aert Stof ghebaert Niet dan stof, en as en bennen. Adieu dan snoode Feecx met u bedriegery, Adieu, werelt, adieu, ghy heerst gheen meer in my: Met al u snoot verraet, en boose listicheden, Die hier soo menich mensch met smerten heeft gheleden: Wat zijt ghy werelt doch? een Poel vol damp, en stanck, Der Goddeloosen vreucht, der deuchden onderganck: Een strick, een Helle selfs, die niet uytbraeckt dan plaghe,
Een Hoer, een snode Feecx, die vruchten schijnt te draghe Van vreuchde: maer eylaes! die op u vruchten siet, Die vint in uwe vreucht, een helle vol verdriet: O werelt, wat zijt ghy een Voedster van Godtloosheyt, En queeckt de menschen op, in overgeven boosheyt; O werelt hoe streelt ghy de herten naer u sin, En blaest den gierigert u lose streecken in: Ghy werelt, stoockt het hert, en scherpt de bitse tanden, Der gener die door nijt opslocken, alle schanden: En spuwen laster uyt, van vromen, werelt ach! 't Is wonder dat ick u bedroch verhalen mach, O spiegel, waert ghy vaeck voor veeler menschen oogen, Onmoghelijck dat den mensch, wiert vanden mensch bedroghen: Onmoghelijck werelt, ach! onmoghelijck sout u zijn, Te zaeyen in den mensch, u wrede Ziels fenijn: Adieu werelt, adieu, dit sal mijn leydtsman wesen, Door wien ick niet en sal u list, u valsheyt vresen: Dit kleet, dit Nons ghewaedt, sal wesen mijn habijt, Dit Bakeneel een baeck, waer na mijn Ziel met vlijt Sal stieren 't sinnen C'oor, om niet te moghen dwalen, In 's werelts woeste Zee, waer in niet is te halen Als quellingh, list, bedrogh, verdriet, ellent, en pijn, Adieu werelt, mijn vreucht voordaen in Godt sal zijn. Binnen.
Cookies on Poetry Cove