Eerlycke tytkorting

Rosemondt uyt het Venster. Rosem. VVEl Liefste zijt ghy daer? Raniclis. Ia Rosemondt, wilt ghy dat ick my sal vertrecken? Rosem. So moet mijn sonnens glans met nevels damp bedecken, Neen Lief; ick Koom beneen: Ach! Raniclis mijn waerde. Raniclis. Ick achten u wel eer mijn glory op der Aerden, Maer leyder nu mijn hel. Rosem. Mijn hertje wel hoe dus, Dat ghy my niet ontfanght met een gewoone kus? Waer in misdeed' ick Lief? Raniclis. Die vraecht het geen hy weedt,

Onnodich datmen die beleefden antwoort deedt, Ontrouwe Rosemondt. Rosem. Hoe dus mijn Lief? Raniclis. Ontrouwe. Rosem. Hoe, ist u errenst, of sal ick het spotswijs houwe? Raniclis. Doet soo 't u best ghevalt. Rosem. Ey! doet my doch verstaen, Waer in dat ick u heb, mijn eygen hert misdaen: Ey! secht doch is van my u eenich leedt geschiet? Raniclis. O neen; oft alsoo waer dat acht ghy immers niet. Rosem. 't Schijn Lief ghy boert met mijn. Raniclis. 't Is waer, ghy raet te degen, 'k acht Rosemondt is om mijn boertery verlegen: Ghy noemt my uwe lief, ha! Hemel ken het sijn? Hoe Lief dat ick u ben, bethoont ghy wel aen mijn. Rosem. Mijn hertjen, ach! wat ist? Raniclis. V hertje? Rosem. Iae, mijn hert. Raniclis. Noemt hem so, die in 't hert van u geliefkoost wert. Rosem. Dat doen ick, want ick Lief geen liever als die geen Die voor mijn ooghen staet, en steelt mijn 't hert alleen: Mijn Raniclis, mijn Lief. Raniclis. Ha! licht verkeerde Vrou, V flincke floyery, ick voor beveynstheyt hou, Ha! wispelturige die met u losse sinne, Speelt yder uur op uur, in nieu ontsteken minne; De eerste die ghy mint, is die ghy 't laeste siet, Het oogh dat voedt u min, maer 't hert dat gevoeltse niet; Onluckiger als ick, en leefter wrede Goden, Ick die mijn dienst, mijn Ziel, mijn leven aengeboden,

Wt gulle Liefden heb, haer, die uyt liefde mijn, Haer liefde thoonde, maer 't was Liefde inde schijn: Ha! Rosemond is dit 'tgheen ghy mijn swoert te houwen? Rosem. Van waer, ach! Raniclis comt u dit valsch mistrouwen? Raniclis. Van waer, ach! Rosemondt, comt u die sotte sin Dat ghy lichtvaerdich dus verwisselt in u Min? Rosem. Lichtvaerdich? Raniclis. Iae. Rosem. O Goon! wat moet ick hooren; Wat laster komt my tot mijn onschult hier te vooren? Wat dulle raserny heeft Raniclis ontmant? Wat Ialousy heeft hem berooft van zijn verstant? Ghy weet het, ach! helaes, dat mijn verliefde sinne, Noyt yemant meerder gunst betoonden in het minne, Als u, die nu mijn gunst, mijn Liefde, en mijn trou, Voor soo lichtvaerdich schelt, ach! dat den Hemel wou, Dat ick de Min soo niet ter herten hadt ghenomen. Raniclis. Ach! dat den Hemel wou dat ick noyt waer gekomen Ter plaets, daer my de min eerstmael het Hart ontstack, En u beveynsde tongh, van 't veynsend' minne sprack: Ick haet den dach, het uur, dat wy (ô Goden) 'tsamen, Voor d'alder eerste mael, van Min te spreken quamen, Ick haet die Sotte lust, en wensch op my een straf, In plaets ick Rosemondt, het eerste Kusje gaf, O kus! ô valsche mondt! ô oorsaeck mijnes minne, Ontroofster mijnes vreuchd', ô Dief-egh mijnes sinne, O kus! 'k verfoey de kus, die eerstmael 't vuyr in 't Hert Ontsteken heeft, en nu bethoont haer brandt, en smert. Rosem. Is dit de loon mijns diensts, vergeldinge mijns trouwe? Ach! Hemel, hoe is mijn, mijn vryicheyt berouwe:

Hier me staeck ick mijn Liefd', hier me ist lieven uyt; Vaert wel, mint daer 't nu lust, 'k verfoey die Venus guyt. Raniclis. Meent ghy het gheen ghy seght? Rosem. Och jae. Raniclis. Ick niet mijn schoone. 't Sijn liefdens treeckjes lief, die ick uyt liefde thoone, Mijn waerde Rosemondt, een kusjen. Rosem. Wegh van mijn, V kussen? neen, ô neen, 't sal nimmermeer niet sijn. Raniclis. Mijn Rosemondt, ick ken u doch niet toe vertrouwen, Dat ghy die wreedtheyt steed's sult in u hertjen houwen, Vertrout mijn (waerde Lief my) doch niet anders toe, Als dat ick dit (mijn Lief) uyt rechte liefde doe. Rosem. Acht ghy dat liefd'? ick niet, wegh met u sotte treken, Mijn liefde is gedaen, u laster deedse breken: Soo lief, lief-koost ghy niet, dat ick in liefd' verval, Soo verr', dat ick u oyt weer liefde thoone sal. Raniclis. Ach! Rosemondt, mijn lief, mijn soete vyandinne, Ick kniel voor u ter aerd', en bid u om de minne Die ick u heb gethoont, en thoonen sal, dat ghy V wraeck lust boet aen mijn, met liefdens tyranny: Ach ziele Voedtsteres, hert boeytster, pronck der aerde, Mins glory, liefdens roem, is Rosemondt mijn waerde; Met neer gebogen knien val ick voor u te voet, En Offer Rosemondt mijn leetwesend' gemoet: Ick kent ick heb misdaen, maer misdoen sonder weten, Heeft (buyten kennis) lief, Raniclis doen vergeten: O min! hoe min ick dus? ô brandt! die my soo brandt, Dat ick (door liefde) ben als redeloos ontmandt, Ick bid u Rosemondt, met sprakeloose spraeck,

Wreeckt u op Raniclis met wraeckeloose wraeck: Doet wat u lust te doen, ghebiedt lief u ghebiede Sal door berou mijn lief, mijn Rosemondt geschiede. Rosem. Noemt my u lief geen meer, mits ick u liefd' versaeck, En thoon af-keerlijckheydt (als proeve van mijn wraeck.) Raniclis. Moorderesse, neen, beulin: oock niet, ha! Rosemonde, Sal in soo lieven hert die wreedtheydt sijn bevonde? Sal in u sacht gemoedt soo straffe straf-heyt sijn, Dat ghy my dooden sult? ha! Hemel is op mijn Der Goden haet soo groot? neen Rosemondt mijn leven, Vlucht niet, ey! laet ick u eerst noch een kusjen geven Een kusjen waerde Nimph. Rosem. 't Sal nimmermeer geschien. Raniclis. Waerom mijn Rosemondt? Rosem. 'k Wil Raniclis niet sien. Binnen. Raniclis. Vlucht ghy, ha! Moorderin, en wreetste aller Vrouwen? Nu schu voor Raniclis, wie had oyt sulck vertrouwen? Ist (Goden!) dus verkeert, heb ick soo veel misdaen, Dat al de liefden is soo schielijck weer vergaen? Dan doch; 't schijnt Rosemondt veel meer vermaecken vindt, In Cypriaen als my: almachtich Venus kindt, V Goddelijcke macht aenbid ick met eerbiede, Laet mijn genade van mijn Rosemondt geschiede: 'k Heb Rosemondt misdaen, ick selfs de oorsaeck ben, Dat ick van Rosemondt geen gunst meer krijghen ken: Vervloeckte jalousi, door u is dit gekomen, Ick gae om sien wat best tot hulp, dient voorgenomen. Binnen.