Stemme: Om een die ick bemin, &c.
MYn soete Silvia
ontsluyt u deure,
En laet mijn u ghena
Doch eens ghebeure:
Waerom ick voor u stort al mijn ghebeden.
Ick bid u siet eens aen,
De sterretjes vergaen,
En scheyden van de Maen,
Vol treurigheden.
Den Hemel is bekleedt
Met rou-ghewade,
d'Aerd' die u slaef betreedt?
Treurt om zijn schade,
De Goddelijcke glans van Lunaes ooghen
Is met veel Wolcken swert;
Alsoo is oock mijn hert
Met onverdiende smert
Lief overtoghen.
Waerom kijckt ghy niet uyt?
Ay! seght Goddinne,
En hoort na mijn gheluyt,
Maer blijfter binne;
Eylaes! 't gesicht getuyght mijn uwe lusjes:
Ick sie dat ghy u tijdt
Met soete Min verslijt.
Hoe Silvia ghy vrijt,
Met duysend kusjes,
Ist wonder dat de Maen
Niet ken ghedooghen
De luycken op te slaen
Van hare ooghen:
Op dat de duysterheydt my soud' onthouwen
Het licht, om niet te sien,
My gheen verdriet sou schien,
Soo ried sy mijn te vlien
Sonder t'aenschouwen
Wie datter by u stond,
Die na sijn lusten
V rood Corale mond,
Soo soetjes kusten,
Dat ick het buyten deur by na kost hooren.
Ick docht, ô Silvia!
Siet een reys waer ick sta,
Of kijkt mijn doch eens na
Mijn uyt-verkooren.
Maer neen; 't moght al niet zijn,
't Mocht niet ghebeuren,
V Coridon vol pijn
Gingh droevigh treuren,
En voeden sijn gedacht met veel gepeynsen.
En ick dacht in het endt,
Dit ben ick onghewendt,
O Silvia! wie kent
V listigh veynsen?
Eynde.