Rosemondt met haer Kamenier. MArgriet: Margriet Me Vrou. Rosem. Ghy sult eens in mijn Kamer gaen, En halen 't Liedtjen, 't welck ick heb van Cypriaen Begeert: maer ach! hoe is 't begeeren mijn berouwen, Gaet haeltet, want ick wilt niet langer by mijn houwen: Brenght oock papier en inckt. Margriet Ghelieft me Vrou yets meer? Rosem. Voor dees tijt niet. Margriet Ick gae, en doe na u begeer. Binnen. En weer uyt. Rosem. Daer komt Margriet, ick sal my setten om te schrijven. Margriet Ghelieft Me-Vrou dat ick vertrecken sal, oft blijven Rosem. Blijft vry. Margriet Seer wel Me-Vrou. Rosem. Neen, gaet, maer komt flus weer. Margriet Ghelieft Me-Vrouwe dan te hebben oock yets meer. Binnen. Rosem. Neen; gaet, laet my alleen: wat wil ick nu bedrijve, Wat wilt ghy Rosemond', aen Raniclis doch schrijve? O valsche woorden die mijn Zieltjen hebt bekoort, Ick send' u weer te rugh, en gaet daer ghy behoort,
V valscheydt oorspronck is van dees mijn ongelucken, Dies scheur ick u tot wraeck, aen hondert duysent stucken, Ey! trouwe liefde, wilt met bloet mijn traentjes menge En dit papier eylaes, met lettertjes besprenghe, En woortjes voeghen t'saem, stelt lettertjes by een, Van bloedighe coleur tot teken mijns gheween, Tot teken mijns berou sal ick al schrijvend' klagen, Ey! letter dragen wilt de droeve bootschap dragen Aen hem: die in mijn hert sijn beeltens woonsteed' heeft, Wiens Zieltjen in het mijn, door trouwe liefde leeft: 't Is hy die ick mijn Liefd', door jalousy ontseyde, Als hy getrouwelijck my om weder liefde vleyde, Door liefdens jalousy, rees eerstmael onse haet, Die nu een oorsaeck is van mijn bedroefde staet: Ach! dat ick seecker waer, en vasticheydt mocht vinden, Dat noch mijn Raniclis, sijn Rosemondt beminden, Hoe graegh soud' dese Ziel verhuysen uyt haer stee, Tot teecken mijnes liefd' mijn hertje voeren mee; En Offerent hem op; ick weet als hy mocht weten, Hoe ick hem noch bemin, sijn smaet waer weer vergeten, Nu dan, wat schaet versocht, ach! slaet het mijn al vry? Ick weet niet wat het doen, ô liefd'! hoe plaeght ghy my, Wil ick? wel jae; ick doet, ach my! ick ben in vrese, Als Raniclis dan sal mijn hertens menich lese: Wat sal zijn antwoort zijn? bespotten mijn bedrijf, Dat ick uyt liefde soo vrypostich aen hem schrijf: En soo mijn schrijven hem dan mocht, (eylaes!) mishaghen, Soo had ick oorsaeck mijn leven langh te klaghen,
'k Weet niet hoe dat ick sal, ach liefde! ach! wat raet? Best Rosemondt ghy u bedenckt, eer ghy 't bestaet: Na dat ick met beraed, en kennis heb ghewege Dees saeck; vind ick daer in veel swarigheyt gelege: Beraden ist geluck van 't gheen men wil bestaen, Want dickmaels teelt een saeck veel droefheyt onberaen, 't Schijnt achterdocht, en lieft, die willen t'samen strijden; De liefd' wil dat ich schrijf, 't geen d'ander niet wil lijden: Wiens wil sal ick voldoen? hoop is vermenght met vrees, Ick volgh de liefd'; vermits de achterdocht meer rees Wt schroom, als rede: want indien ick gae na rede, Soo stellen hoop, en liefd' de achterdocht te vrede: Dies ick uyt liefd' begin: ey liefde hout doch maet, Dat ghy niet al te verr' buyten u palen gaet.
Cookies on Poetry Cove