Stemme: Als 't begint.
ONlanghs geleden, eer dat de Zon
Van 's Hemels-top zijn gulde stralen
Liet over 't vochtigh Aerdrijck dalen:
Sagh ick mijn beminde Galathee
Komen drijven met haer Vee
Van de kouwe dorre strand,
Barrevoets door 't natte zand,
Na de heyden, om te weyden
Hare Schaepjes, na 't begraesde Land.
2.Ick gingh haer groeten, en zy mijn weer;
Maer wat ick deed 't was al verlooren,
Ick kost haer tot geen Min bekooren.
Galathea, hoe dus straf
Macher niet een kusjen af?
Daer ick (Harderin) wel eer
V bedoude Lipjes teer
Na mijn lusten, dickmaels kusten;
Sal dat nu niet eens gheschieden weer?
3.Wat sal ick segghe; Coridon veynst;
Men mach u woorden niet vertrouwen,
Noch op gheen Minnaers klaghten bouwen.
Galathea, dat was 't niet:
Soo ghy Coridon recht besiet,
Sult van al de Harders ghy
Gheen ghetrouwer sien als my:
V te Eeren, na begeeren,
V te Eeren Nimph, na u waerdy.
4.Kijckt na mijn Schaepjes, kijckt na mijn Vee,
Kijckt na mijn Klaver-rijcke weyde,
Die sullen wesen voor ons beyde.
Coridon 't gheen ghy mijn biet
Sal in minste my bekooren niet;
Liever een knaepje na mijn sin,
En een Schaepje vijf ses min.
Ach! u scheyen, doet mijn schreyen,
Vaert wel te wreeden Harderin.