Eerste Handelingh. Eerste uytkomste. Koninck, Cloris, Met eenighe Hovelinghen op de Iacht. GAntsch moed' en mat gherent, ben ick door 't vluchtich Iaghen, Soo dat het rusten my sal zijn een welbehaghen: Hier in dit dichte Bosch; ick set my gins wat neer, Op dat ick (heel vermoeyt) my mach bedaren weer. Cloris In dien sijn Majesteyt, begeerich om te rusten Een aengename plaets begheert; hy sal met lusten En wel vernoeghde vreucht, hier in dit lieflick groen Sijn welbehaghen, na sijn lust kunnen voldoen: Indient ghelieven sal, sijn Hoocheyt noch wat verder Te nemen sijne gangh, alwaer dat menich Herder Met soet vermaeck en lust, ontschuylt de heete Son,
Verfrissende sich, door de koele Beeck, en Bron. Koninck Waer doch? Cloris Niet verr' van hier. Koninck Wel Cloris spreyt de Bomen En telghen dicht van een, op datmer door mach komen. Cloris Groot mogend' Majesteyt, 'k volbrengh u heus gebiet; Dit is de plaets die 'k meen, die ghy hier voor u siet: Aenschout dees Lomm're groen, ghepronckt met Roos en Bloemen, En machmen niet met recht dees plaets een vreucht-Hof noemen: De boompjes om en tom, met bladertjes gheçiert; En lieffelijck begroet van 't quelende ghediert, Dat door de tackjes swiert, al schaterend' door de bomen Waer onder 't soet gheruys der beeckjens waterstromen Soo lieffelijcke vliet: en met haer vloetjes slaet De laghe groente, die dicht om haer loop-plaets staet. Philida, singhende uyt. Koninck Wat aenghenaem gheluyt verheft sich door de Bomen? Cloris Het is een Harderin, die herwaerts schijnt te komen. Philida Ey soete suchjes vliet, VVaer heen? ach minne! Na Thirsvs? neen, ey niet! Verliefde sinne: Vaert voort, 't is best, O neen; best ist gelaten, 't Is niet ach! Philida, Laet ghy u suchjes na:
VVat segh ick neen, of ja, 't Ken al niet baten.
Schoon dat ick suchjes loos, 'k sal gheen verlichtingh krijghen, Soo langh ghy Thirsus wilt vant soete Minne swijghen: V aenschijn van het mijn is (leyder!) nu soo vert: Dat het ghehoor niet brenght mijn suchjens in u hert.
V hertje van het mijn Te verdt ghescheyde, Mijn suchjens kost het zijn, Dat ghy gheleyde? Mijn hertje by het sijn, oft 't zijn by mijne; Soo soud' ick tot de smert Van mijn verliefde hert, Dat u gheoffert wert, VVel hulpe vijne.
Maer ach! nu 't anders is, wil ick mijn suchjes staken, En hier in 't bosch alleen mijn hertje wat vermaecken: De wijl mijn Lammertjes gaen graesen in het groen, Sal ick mijn Ziel, en sin, op Thirsus Minne voen. Wie sien ick daer in 't Wout, gins achter d'elsen bomen, Het schijnen Edellien, die hier te jaeghen komen, Ick gae, en spreeck haer aen: mijn Heeren met verlof, Dat ick u steuren kom, neemt my niet qualijck of, Verschoont my dat ick u (wel licht vermoeydt) door 't jaghen, Te lastich vallen mocht, met mijn onnodich vraghen: Soo ick bespeuren ken, schijnt ghy versuft van moet, Wat oorsaeck? hoe na valt de vanghst niet al te goet. Koninck De moet ghesoncken, door u heusselijck aenschouwen, En sal voort aen de lust het jaghen wel onthouwen, Waer vond' men soeter Iacht? noyt soeter vangst dunckt mijn, Als van soo Lieven proy ghevangen selfs te sijn. Hoe Herderin: wats dit, van waer komt u 't vermoghen,
Dat ghy my levend' Doodt? O tintelende ooghen! Die my de Ziel ontvoert, en 't herte stoockt met brant, De tongh van veynsen vry, 't hert herteloos ontmant, Barst uyt, wat doch! eylaes! Ach! Cloris, zijn u sinne Niet meed' verandert als de mijne? Cloris. 'k Brandt van Minne: De tongh verflaeut in spraeck, mijn hert beswijckt zijn moet. Philida. Hoe Edellien wats dit. Koninck Een grillingh; die my 't bloet Doet styghen van beneen tot boven, daer de sinne De herten van het bloet keeren in brant van Minne; Ick Brand' eylaes ick brandt, de Min wroet in mijn borst, Ick noemden u mijn Lief, ach Engel; dat ick dorst, V aenghenaem ghesanck heeft my de Ziel ontoghen, V schonheydt my ontmant van 't Konincklijck vermoghen, Ick ruyl de Croon aen 't Vee, indien u 't ruylen lust: Ach soete kaeckjes, waert ghy eens van my ghekust, Cloris. Ghenadich Vorst, heeft Min u hert so inghenomen, Of veynst sijn hoogheydt? Koninck Neen. Philida. Ghy doet een bloosje komen, Op mijne kaeckjes (door u boerten moghend' Heer) Een bloosjen, 't welck ghetuyght mijn schaemt. Koninck Ey; sit wat neer. Philida. 'k Misdeedt u Hoogheyt licht. Koninck Waer in soud' dat gheschieden? Philida. Maer dat mijn needricheydt mocht schaden u gebieden, Ten voecht in sulcker wijs, my in het minste deel,
Maer waert met dienst te doen, al waert oock vry wat veel, 'k Voldeedt dan u versoeck, maer wijl ghy spreeckt van Minne, Past aen sijn Hoogheyt niet de dienst eens Herderinne: Met u verlof ick gae, vaert Edellieden wel. Koninck Soo haestich Herderin? Philida. Ghenadich Heer, ick sel Vergissen al mijn tijdt: de wacht is my bevolen, Om sien waer dat mijn lieve Schaepjes moghen doolen. Binnen. Koninck Ach? Cloris, brandt u hert niet in de soete Min? Wat aenghename vreucht gaf my die Herderin, Als ick haer soet ghesangh, haer minnelijcke rede Vol lieflijck vermaeck, en 't Lichaem braef besnede Hier in dit Lom're Wout met siels vermaeck ontfingh, Vond' ick, ach! Cloris, my oock vol veranderingh; Ick speur dat hy niet min (als ick in Min ontsteecken) Met listen trachten sal mijn voornemen te breecken: Dies veyns ick, als of ick, de Min verfoeyen wou. Cloris. Wat seyt sijn Majesteyt? Koninck Maer dat een schoone Vrou, Soo door de schoonheyt, als wat meer, in haer gebooren, Het mannelijcke hert licht ken tot lust bekooren: En dat d'antreckelijckheyt beweeght, en is niet vreemt, Maer wyslijck ist wanneer men 't hert de lust ontneemt; Door 't aensien waer ick laes, in lust op haer vervallen, Maer nu ick my bedenck, acht ick het niet met allen: Ick ban de Min uyt my, en thoon een meerder hert, Dan of ick door de Min verviel in kinder smert,
't Is Cloris tijt om gaen, laet ons ten Hove keeren. Cloris. Naer u ghebieden Heer, soo voegh ick mijn begeeren. Binnen.
Cookies on Poetry Cove