Stemme: Ick schouw de VVereld aen, &c.
ICK weet niet wat mijn schort
En wat mijn steed's verport
Tot dit wee-moedigh suchten.
Waer dat ick ga, of sta,
De droefheyt volght my na,
Doet blijdschap van mijn vluchten.
Eylaes! de nare nacht
Die voedt mijn geest met klacht:
In plaets van rustigh slapen:
Gheniet ick slapens-lust,
Soo seyt de Min: de rust
Is voor u niet gheschapen.
't Ghedacht dat stelt mijn veur,
De schoon ghebloosde kleur
Van haer Roos-roode Kaecken:
Die de natuur met kunst,
Door Goddelijcke gunst
Gingh in mijn Nimph volmaecken.
't Albaster voor-hoofd wit,
Daer 't krullend' hayr om sit,
Haer Roos-rood-bloosde wangen
Staen op een silv're grond,
Waer goude Lockjes blond
Krullende over hanghen.
Als ick u heusche reen,
Met minsaemheydt ghemeen
In mijn ghedacht laet komen:
De hoop die port mijn aen,
Dan tot mijn Lief te gaen;
Maer vrees doet mijn weer schromen.
t'Ontdecken u mijn hert,
En d'oorsprongh van mijn smert
Met klachtighe ghebeden.
't Schaep dat de Wollef siet,
Verbaest en anghstigh vliet;
Soo doet mijn Nimphje mede.
Ick kniele voor u Beelt,
'tGheen 't af-sijn my ontsteelt,
Doch Nimph door u begeeren.
Waerom dus schuw voor mijn?
Sal 't niet eens anders zijn?
Sal 't (Lief) niet eens verkeeren?
Dat onse zieltjes haer,
Vereenen met malkaer?
Die nu on-eenigh swerven:
On-eenigh, om het goet,
Dat liefde scheyden doet.
Goddin; Gedenckt te sterven.
EYNDE.