Raniclis.
VVat Iuffrou sien ick daer, in onbekende klede? Sal ick vrymoedelijck wat nader tot haer trede? En onderstaen of ick oock yets vernemen ken, Waer door sy twyffelen mocht of ick Raniclis ben: Me Iuffrou goeden dach. Celestyn Ick danck u Huysman seer,
Voor u beleefde groet, en onverdiende eer. Raniclis. Iuffrou; u heus ghemoedt gheeft door de tongh te kennen, Dat sich de Steeluy meer tot goede zeeden wennen, Als 't grove Boere volck, of slecht gemeene lien, Die selden men soo heusch, ghelijck de Rijcke sien. Celestyn V woorden sijn ghetuygh van goedt verstant, en reede Raniclis. Maer niet gheacht Iuffrou; want huydendaechs de kleede Meer eer verdienen, als de wijste man zijn reen, Ick ben een Boer ghelijck de Huysluy in 't ghemeen: Van oordeel weynich, en in kennis onervaren, Slecht van verstandt, ten aensien wy de jaren (Ons levens) meest besteen, in woelge slovery, Als dagelijckse plicht, 't gheen is landt bouwery. Celestyn V redeneringh my seer goet gevallen teelt, Hoe luckich heeft het luck haer gaven u gedeelt, Dat ghy na rust, en lust met arbeydt slijt u dagen, En 't werck niet swaerder neemt, als selfs het welbehagen V willighe lust ghebiedt. Raniclis. Men siet vaeck hoe verkeert Dat menich oordeelt, daer hy dickmaels ongeleert, En niet ervaren is, van 't gheen hy derft wt-spreecken, Iuffrou 't Landt leven heeft al mêe soo veel gebreecken: Van sinne quellingh, hertseer, en oock droeve strijdt, Vol sorgh, vol kommer, onrust, en noch soo veel dat ghy't Op duysent niet en sout bedencken, noch vermoede, Ben ick wat plomp, ey! hout mijn Boersheydt wat te goede, Celestyn Neen Huysman: 't gheen ghy spreeckt is redelijck, en wel,
Ia, soo dat ick in 't minst my daer niet tegen stel. 'k Wensch my de last uw's ampts (hoe swaer die sy) te draghen, En dat ick eens mocht sijn van 't lastich juck ontslagen: 't Gheen my dit herte druckt. Raniclis. Hoe Iuffrou, deerdt u yet? Celestyn Eylaes! Raniclis. Wat doch? Celestyn Eylaes! een overgroot verdriet. Raniclis. Verdriet? Celestyn Och jae. Raniclis. Hoe kent verdriet u Iuffrou quellen? Celestyn Ach! Huysman ick en ken u d'oorspronck niet vertellen. Raniclis. Hoe na ist liefd' Iuffrou, die u dus treuren doet? Celestyn 't Is liefd', eylaes! 't is liefd', wiens bittere quel ick moet Verlichten door de tongh, en melden door het spreecken, Vermits het klagen schijnt de droefheyt wat te breecken, Wanneer men onbeschroomt, 't herts grondt te kennen gheeft. Raniclis. 't Is wonder Iuffrou, dat ghy om de liefde leeft In sulck een quellingh, 'k bid dat ghy my doch verklaert, Op wat manier ghy syt uyt liefde dus beswaert. celestyn Ach! Huysman als ick maer in mijn ghedachte krijghe, De tijt mijns vryery, onmogelijck dat ick swijge: Van al de soete vreucht dien ick uyt liefd' genoot, Als mijn geliefde my sijn trouwe dienst aenboot, Noyt gaf hy my een kus, noyt druckten hy mijn handen, Of seyden, lief, dit sijn de ketenen, en banden Waer mede ick mijn Ziel, aen uwe Zieltje bindt, Dat u tot in de uur mijns doodts ghetrou bemindt:
Eylaes! hoe menich nacht in deser wijs versleten, En nu, eylaes! en nu onwaerdelijck vergeten, Word ick van hem, die my soo vaeck zijn trouwe swoor, Vergeet sijn liefd', en stelt mijn liefde gansch te loor: O droefheyt al te droef, ô lijden! niet om lijden, Ach! dat de doot de draet mijns levens af woud' snijden, En senden my te graef, soo waer mijn quel gedaen. Raniclis. Iuffrou, mijn deert u quel, dan doch ghy moet verstaen, Dat ghy de Goon misdoet, uyt Passy soo te spreken. Celestyn Misdoen ick, om dat ick wensch 't eynde mijns ghebreken? Raniclis. Neen; maer om dat ghy wenst te sijn uyt u verdriet, Door 't sterven, welck gebreck men in veel menschen siet: Wanneer de Godtheydt haer om beter schijnt te plagen, De swacke mensch terstondt, wenst om het eyndt sijns daghen, Soo hy na wensch niet wert van sijne plaech bevrijt, Wenst hy, gelijck als ghy, dat hem de doot af snijt De draet sijns levens loop: ô ongodtsalich wenschen, En sijn de Goden niet beheerschers van de menschen? Beschicken sy 't niet al wat dat den Mensch geschiet? En oft ghy duystmael wenst te sterven, 't baet u niet, Ten aensien, ghy niet kent voor dat de Goden willen, Dies is het best sich met der Goden schick te stillen, Tot dat haer mogentheyt een uytkomst ons verleen, Dies bid ick Iuffrou, stelt door reden u te vreen: En secht my wien het is die Iuffrou soo beminde, 't Geviel wel licht dat ick voor u kost hulpe vinde, Vertrout my als een Vrundt, en geeft my te verstaen,
Hoe men dees Ionghman noemt. celestyn Men noemt hem Cypriaen: 't Is Cypriaen eylaes! wiens liefd' ick heb genooten, Maer nu een ander vrijdt, en is voor vast beslooten Met haer te treen in d'eght. Raniclis. Met wie doch ist verbondt? Celestyn Een Amsteldamsche maecht. Raniclis. Hoe hiet sy? Celestyn Rosemondt. Raniclis. Mijn beyde wel bekent, maer hebt ghy van haer trouwe Eenighe seeckerheyt? Celestyn Die sal ick by mijn houwe, Doch soo veel moet ick u ontdecken, waer door ghy Sult speuren Cypriaen, en Rosemondts ghevry, Sy is wel eer gelieft van eender die met rede, Sijn afscheydt nam van haer, door eenighe tegenhede Die hem ontmoeten, na hy haer langh had gevrijt, Soo dat dees Cypriaen, eens op een seecker tijt, De eer van Rosemondt versocht by haer te wesen, 't Gheen Raniclis aensach, waer uyt dat is geresen, Een haedt, (door jalousy) waer meed' hy oorsaeck gaf, Dat Rosemondt haer liefd' van Raniclis trock af: Want soo was die genaemt. Raniclis. O wonderlijcke dinghen, Wat brenght de vlugge tijt ons al veranderinghen, Wat sietmen langer niet door tijts, en toevals schick, Dien Raniclis van wien ghy seggen wilt, ben ick: Wy beyde met een wondt gepynicht. celestyn Wat ick hoore, Syt ghy dit Raniclis?
Raniclis. Och jae, tot ramp ghebooren. celestyn. Wat doet de Liefd' niet al, ghy in dit Boeren kleedt, Seght om wat reden ghy (ach Raniclis!) dit deedt? Raniclis. Wt liefd' tot Rosemondt. celestyn. Hoe; wilt ghy uwe sinne, Met vruchteloos practijck noch stellen om te minne? V lief die is ghetrout, u lief die heeft de mijn, En Rosemondt die sal eens anders Vrouwe sijn. Raniclis. De hoop (ach! Celestyn) mijn trouwe liefd' toeseyt, Hoe dat de liefde noch sal onder dit beleyt Yets vruchtbaers wercken: dies ick heb voor mijn ghenomen, In dese schijn noch eens by Rosemondt te komen: Om hier door te verspien, en wel te onder staen, Of Rosemondt getrout is, met u Cypriaen: Ghenomen ick bevindt de saeck alsoo ghelegen, Soo isser evenwel noch goede middel tegen, Indien ghy neffens my, wilt volgen mijne raedt, En kleden u als ick, in onbekendt gewaedt: Om soo by Rosemondt met listelijcke trecken, De trou van Cypriaen aen u ghedaen, t'ondecken; Waer door dat Rosemondt gewis, door dit geval, Haer liefd' van Cypriaen verseecker trecken sal: Te meer als ghy u kleedt in Herderinne klede, En haer ontdeckt op wat manier, en door wat rede Hy trous belofte brack: sy sal bespeuren dat Hy u uyt geyle lust, belooft te trouwen hadt: En voorders wat daer by meer hoort, de tijt sal leere, Wanneer ghy by haer sijt in Herderinne kleere, Gaet (Celestyn) met my.
celestyn. Ick gae, en volgh u raet, 't Wert licht verschoont mits liefd' het al te boven gaet. Binnen.
Cookies on Poetry Cove