Eerlycke tytkorting

Cloris. Kost ghy (lieve Lommer) spreecken, Of bethoonen eenigh teecken, Van mijn overtrouwe Min, Die ick met een welbehagen Heb getrouwelijck gedragen, Tot mijn lieve Velt-Godin: Heb ick niet de Hoofsche staten, 't Hof, en Hoofsche Eer verlaten? Ia mijn selver soo verneert,

Dat ick d'Eer van Swaerd', en Wapen, Socht te ruylen aen u Schaepen, Maer tot noch toe niet begeert. Philida, al mijn gepeynsen, Achten al u weygeren veynsen, Niet soo koel als ghy u hout. Niet soo angh voor Cloris Minne, Weygerigh met verliefde sinne, Schoonste Herderin van 't Wout. Schoon ghy waert een Koninginne: Meerder kost ick u niet Minne, Waerder kost ghy my niet sijn, Meerder Liefd' kost ick niet thoonen, Hooger kost ghy 't noyt beloonen, Als met weder Min aen mijn. Hoor ick daer niet in de linde, Yet wat ritsselen, of sijnt winde? Die daer ruyschen door de blaen. Philida. Cloris, och ick schijn te swijme, Cloris, Cloris, komt doch bijme, Al mijn veynsen is gedaen. Cloris. Philida, mijn Lief! wat seghje? Soete beckjen, och! waer leghje? Lief, wat doeje by de sloot? Philida. Ick pluck bloempjes in mijn schoot, Cloris. Staeckt u suchten, staeckt u karmen: Philida: rust in mijn armen. Philida. Cloris, Cloris, och! wat raet? Voelt eens hoe mijn hertje slaet, Voelt eens hoe mijn leeden trille:

Wat mach dit beduyden wille? Cloris, och ick sterf van pijn, Wilt ghy niet mijn hulper sijn, Och! ick koom weer tot bedaren, 'k Weet niet waer mijn sinnen waren, Dat ick hier dus neder seegh, Cloris riep, en mijn ontreegh, Cloris, Cloris, voelt mijn handen, Voelt toch eensjes hoese branden,

Cloris, Cloris, 'k hou voor wis, Dat het Liefdens koorsjen is. Cloris. Herders Kint oprecht in 't Minne, Niet geveynst noch valsch van sinne Niet gelijck het Steedts gebroet, Wispelturigh van gemoet, Loos, en valsch in Minne treecken, Anders meenen, als sy spreecken, Anders dencken als sy doen, Opgevult met quaet vermoen, Valsch van herten, schoon voor d'oogen, Trotsen op haer groot vermogen. Snorcken op haer weytse pracht, Roemen op haer Adels dracht: Op haer afkomst moedich pralen, Op haer Tytels, diese halen Ick en weet niet waer van daen, 't Is te vreemt om te verstaen. 't Steedts gebroedt is niet met allen, 't Gaeter altijt op een kallen, Met een schamper, schots verwijt, Menigh Vryer tot sijn spijt: Menigh moet het quellen lyen, Van sijn Minne, van sijn Vryen: Heeft hy wat te hoogh gesien, Dat verwijt hem elck ien. Ismer sleghjes inde kleeren, Niemant selje trouwheyt eeren. Pronckje niet met Hoofsche pracht, Soo en wordje niet geacht:

Daer en gelt geen trou in 't Minne: Maer als Liefde Gelt ken winne, Maecktmen stracx een Heylick klaer, Met het ongelijckste paer: Philida mijn uytgelesen, Die wast, die ist: die salt wesen: Philida Mint pracht noch Goet: Maer een oprecht vroom ghemoet Dat in Cloris is te vinde. Philida mijn wel beminde, Noyt by Philida en hadt, Eenich Iuffrou van de Stadt: Niet laetdunckend': niet hovaerdigh: Openhertich en goet aerdich: Onghevalst in al u reen, Minsaem tegens yeder een: Wist ghy, als ick hier wat eet, Dat ick nimmer soete beet, Nimmermeer een dronckje doe, Of ick wenscht u hallef toe. Heb ick een versnaperingh, Van het een oft ander dingh, Wist ghy hoe dat ick dan sta, Och had dit mijn Philida: Wist ghy hoe ick trou en graegh, Smorgens voor den dou en daegh, Dicht ontrent u Wooningh blijf, Als ick eerst het Vee uytdrijf: Al mijn Schaepjes blijven staen, Willen qualick verder gaen.

Philida. Stil Cloris, soo my dunckt ick hoor in 't Bosch gerucht. Cloris. 't Sijn Iagers die te Velt vervolgen 't Wilt dat vlucht, In dicht bewosschen ruyght, en door gespreyde Bomen, Daer het de graege lust der winden tracht t'ontkomen: Wiens viervoetige sprongh, nadert het vluchtich Wilt, Indien het (achterhaelt) sijn snelle loop eens stilt: Dies het in 't Bosch ontwijckt in holen, ofte kuylen De felle Doodt-steeck vander Winden scherpe muylen. Sie daer den Koninck selfs met eenich Hof-gesin Vervolgen 't vluchtich Wilt, de Bosschen uyt en in. Mijn Lief! ick ben verplicht sijn Hoogheydt hier te groeten. Koninck Gheluckich komt ghy mijn (vrundt Cloris) hier ontmoeten: Alsoo ick af-ghedwaelt van and're Edellien; Op d'onbekende wegh ken qualick uytkomst sien; Ten aensien, ick gedwaelt alhier door Eyck en Linde, Op mijn verdrooghde tongh, geen laeffenis ken vinde, Dies bid ick (Cloris u) dat ghy eens gaet met mijn, Alwaer mijn droge dorst eens mach versadicht sijn, Cloris. Indien sijn Majesteyt, soo seer niet is gebonden Aen de gewoonte: dat wat buyten dien gevonden; Hem geen vernoegingh geeft, soo sal soo waert als Wijn, Noyt ons schrale dranck uyt klare Beeckjes zijn, Maer weet Natuur haer na gelegentheydt te voegen, Licht dat ick met mijn dienst u Hoogheyt kost genoegen. Sie daer een frissche Beeck, een suyvere water-bron, Met lommer overschauwt, voor 't stralen vande Son: Sie daer genadich Vorst, en plaets waer al te malen De Herders hare dranck tot laeffenis, uyt halen,

Een dranck die noyt Natuur aen eenich deel misdoet, Maer door haer soberheyt lichaems gesontheyt voet.