Eerlycke tytkorting

Claudiaen in Bedelaers ghewaedt. SOO langh de voorspoedt dient, en 't luck blijft by de Menschen, En deelt haer gaven uyt naer wil, en hartens wenschen Soo langh, eylaes! soo langh, soo langh, en langher niet Bevind' ick dat een Mensch van Menschen hulp geschiet O wonder wanckel radt, hy doolt in zijn vertrouwen, Die op het hooghst gebracht, u hooghte waent te houwen Hy doolt die in 't geluck 't verand'ren niet be-ooght Dat hy weer dalen ken ghelijck hy is verhooght; Wel doet hy die in luck, het onluck stelt voor ooghen; Wel doet hy die sich niet vertrout op sijn vermooghen, En bind' sijn lusten aen de gaven van 't geluck, Op dat, als 't nood-lot komt, een onverwachte druck Hem niet en overvalt; maer dat hy sich na mate In onluck dragen ken, als 't luck hem heeft verlate: Troost nu, ha! Claudiaen, in 't onluck, u met reen,

Hebt ghy niet 't geen ghy hadt, zijt evenwel te vreen: Indien ghy wel door-siet de wereld, en haer saecken, Ghy keunt van 't ongheluck noch u gelucken maecken: 'k Acht werelds luck, gheen luc, 'k acht werelds eer gheen Eer, Die als sy sijn op 't hooghst, seer schielijck dalen weren: Wat heb ick menigh Vorst, en Prins, op deser Aerde Ghekendt, die zijn gheweest in luck, en grooter waerde: Ge-acht, ge-eert, ontsien, als Gooden aengebeen, Maer (leyder!) op een kort gleeft al die glory heen: Soo gaet het met de Mensch, die heden is verheven, Wert morghen uyt sijn staet verstooten, en verdreven; En die den oorspronck wil van dit ellent ontgaen Die moet niet al te vast op zijn vermogen staen; Lucksaligh is dat landt, Godtsalich sulcke Menschen Die niet uyt anders nood haer luck, en glory wenschen; Godtsalich sulck een Prins, gezegent sulck een Landt, Daer men de bittere krijgh onthoudt een wrede handt: Maer daer de vrede bloeyt, en daer de Vorsten trachten Meer luck door vrede, te verkrijgen als door krachten: Daer rijckt Rijck, Landt, en Stadt, een yeder leeft na lust, En d'Eelste staet op Aerd' gaet nimmer boven rust; Hoe rustich soud' ick zijn dat ick mijn mocht begeven Te leyden op het landt een arrem Harders leven: Had ick mijn Suster Iuliana hier by mijn, En waer mijn Vader wel ick soud' gherustich zijn: 'k Betracht geen Hoogheydt meer soo lange als ick leve: Ick sal in sooberheyt mijn soecken te begeven Hier op het Landt, en by de Harders in het groen, Daer ick mijn lusten ken in kleynicheyt voldoen.

Juliana uyt. 'k Sie daer een Harderin, oft Boermans Vrouwe komen: Ha Claudiaen! by u dient wel in acht genomen Te veynsen; op dat ghy u niet en maeckt bekent, Oft yemandt mercken ken, ghy 's Konincx Soone bent. Iuliana Ghy die dus achter landt loopt bidden ende bedelen, Hebt beter daghen als wel hebben veele Ed'len, Oft Koningen op Aerd'. Claudi. Indien mjn niet ontbreeckt Boerinnetje, het geen waer van men dickmaels spreeckt Dat is 't genoegen, 't welck ick in my wel bevinde: Voorwaer gheen Konincx staet oyt yemand soo beminde Als ick wel doe de mijn. Iuliana 'k Geloof het geen ghy seght, Versoeck aen u dat ghy my doch eens onderrecht Oft wel soo Goddelijck, als 't gerustelijck is, ken wese. Claudi. Wat dat belanght, ick sal Boerinnetjen in dese (Na mijn vermoghen) beantwoorden uwe vraegh: 't Is Godlijck als gerust. Iuliana Nochtans men alle daegh Veel menschen in dat oordeel anders hooren segghen. Claudi. Wanneer men dese saeck in redens schael wil leggen En ballanceeren die, soo ist gelijck ick spreeck, Ick oordeel van mijn selfs; ick die in d'armoed steeck, Soud' gaerne (soo ick kost) yets eerelijcx beginne, Om mijn nootdrufticheyd met meerder eer te winne; Dan doch gelegentheyt, 't zy hoe veel dat ick doe, En laet my in het minst geen and're middel toe,

Midts ick niet anders ken, voegh ick my na de rede, Daer ick het meeste derf, stelt my het minst te vrede; Maer soo ick meerder kost, daer ick het minder socht, Om dat het minder my het meest gemack aenbrocht, Soo waert soo Godlijck niet. Iuliana De waerheyt doet het blijcken, Dat wijsheyt soo wel is in Armeluy, als rijcken: V reden die zijn klaer, en grondigh gefondeert, Soo dat ghy door u reen aenprickelt mijn begeert, Om meerder redeneringh (Vrund) met u te maken. Claudi. 'k En dacht noyt op het landt so grooten luck te raken, Dat ick soo rijcken schat in d'Armoed vinden sou, Dat om mijn redeneringh my soo lieven Vrou Soud' smeecken, schoon ghy zijt een Harderin, u zeden, V kennis, u verstand, u wijsheydt, en u reden Doen my bedencken, oft wel soo een heus gemoedt Soud' kunnen werden, by de Harders opgevoedt. Iuliana De gaven des verstants sijn voedtsels van goe zeden, Ghelijck als uyt verstant voort-comen wijse reden; Soo ist verstandt het geen de wetenschappe voedt; En uyt de wetenschap, soo komt een heus gemoedt, Des heusheyts oorspronck, is verstant van God gegeven, Soo wel die, die te Landt, als inde Hoven leven Genoten dese gaef: dies oordeel ick voor mijn Dat wel goe zeden kunnen by de Huysliens zijn, Indien sy met verstandt begaeft zijn. Claudi. Wijse Vrouwe, Wat luck ist my dat ick hier spraecke met u houwe, Al schijn ick ongeacht, soo is nochtans mijn hert Geneyght tot wetenschap, die by de Wijse wert

De grootste schat ge-acht die yemandt ken bekomen: Ick ben een Bedelaer, maer heb steedts by de vromen (Als wijse) mijn vervoeght; ten tijden als het luck My noch bevrijdt had voor des Armoets droeve druck. Iuliana Zijt ghy ghetrout? Claudi. O neen. Iuliana Meent ghy u jonge Iaren Te slijten, sonder dat ghy Echt'lijck soeckt te paren? Claudi. Ick weet niet Harderin, hoe dat noch loopen ken. Iuliana Hoe hiet ghy? Claudi. Celidon. Iuliana Van waer? Claudi. Van waer ick ben Sal ick u Harderinne, garen openbare; Ick ben een Fransman, doch heb sint mijn vijfthien Iaren Den Oorloch ghedient. Iuliana Wel Celidon dat's vreemt, Wijl ghy een Krijgsman zijt, dat ghy geen dienst en neem 't Waer meerder Eer, als dus te beed'len achter lande; De Krijgh geeft Edeldom, en 't Bed'len dat is schande. Claudi. 'k Soeck Edeldom, noch Eer, noch Staet, noch Werelds pracht; Maer sulcke Edeldom, die Godt self Edel acht; Ick soeck mijn wille, na de wille Godts te voeghen, 'k Heb in mijn arremoedt een rijckelijck ghenoegen: 'k En soeck geen Hoofsche Staet, 'k en wensch gheen werelds Eer, Maer dat ick hebben mocht van Gode mijn begeer; Een Goddelijcke wensch soud' ick van Godt betrachten. Iuliana Wat soud' dat zijn?

Claudi. Maer dat ghy mijn woud' achten Soo waerdich, indien ghy noch zijnde onghetrout, My in u liefdens dienst voor slaef aen-nemen wout: Hoe wel op 't duysenst ick mijn selfs onwaerdich kenne, Soo grooten gunst van u, sal ick nochtans gewenne Mijn leven t' uwen dienst, mijn wille na u wet Te voeghen: lieve Vrou, indien my niet belet Eens anders trou verbondt, mijn trou aen u te thoonen. Iuliana d'Aenbiedingh uwes dienst is waerdich te beloonen Met danckbaerheyt: wat trous verbondt aengaet, Ick ben noch vry en los, en leef een Maeghden staet; En draegh u gunst, midts ick speur u genegenthede, Die even ghelijck ick, in kleynheyt zijt te vrede: Wilt ghy een Harders staet aenvaerden neffens mijn, En met mijn kleyne macht, en gunst te vreden zijn; Ick sal u (waer ick ken) dat meught ghy vry vertrouwen Mijn hulpe bieden: diets dat ghy u sult verhouwen Hier op het landt, en my in als u diensten doen. Claudi. Ick sal (ha! lieve Nimph) met u de schaepjes hoen: Ick sal u alle dienst, en alle liefd' doen blijcken, Ick sal u eeren, en soo eeren dat geen rijcken Ia Princen op der Aerdt, meer eere kunnen bien Aen haer Princessen, als ghy wel van my sult sien, Ick bid u (waerde Nimph) dat ghy my doch laet weten Hoe dat ghy zijt genaemt. Iuliana 'k Ben Silvia geheten, Een ouderloose Maeght, by d'Huysliens op-gevoet, En by de Harders, die seer aengenaem, en soet Hier oeffenen de Musyck: verkeer ick alle dagen, Dewijl ick in die vreucht heb groot'lijcx mijn behagen.

Claudi. Die Kunst, (ha! lieve Nimph) ick metter harten min, En redelijcker wijs ick oock ervaren bin: Ick singh, en speel wel me, 't zy wat my voor mach komen Iuliana Wy hebben Celidon op heden voorgenomen Een treftige Musyck te maecken, dies ghy meught V voegen neffens ons, op dat de soete vreught Te aengenamer sy. Claudi. Ha Silvia! die ick minne Wt goe genegentheyt, met hert, met Ziel, en sinne; De Liefde tot de Kunst, teelt Liefde die u mindt, Soo mindt, dat Celidon sijn Liefde vast verbindt Om Silvia alleen, als een Santin te eeren. Iuliana Kom (Celidon) laet ons na het geselschap keeren; Neemt aen een Harders Kleedt, en voeght u na de tijt; Veynst waer ghy komt, en seght dat ghy mijn Broeder zijt Houdt onse Liefd' secreet, en gantschelijck verborgen, Van kleedingh, en van als sal ick u wel versorgen. Binnen.