Diana, droomende op haer Koets. MYn Lief, mijn waerde Prins, ick ben eylaes bevreest; Wat heb ick doch bestaen? ey me! vervloeckte gheest: Treurt niet, ach! droeve slaep, besluymerend' mijn oogen, Ach! Droom, benaude droom, hoe hebt ghy my bedrogen: Bedroogen? neen, ach! neen, verheft u naer gesucht, De plaetse leegh? eylaes! mijn lief, zijt ghy gevlucht? Aensiende Trou, noch Eedt, ach Hemel! kent geschieden? Met snood' verraet mijn Eer te steelen, en te vlieden Van my, eylaes! van my, my die ghy hebt vervoert, En tot u lust ghebrocht, als ghy mijn trouheyt swoert: Zijn dat beloften die ghy loofde aen u handen Als wy soo menichmael betraden de Zee-stranden? Waer by ghy swoert u trou, met een geveynsde schijn, En seyde, dese Zee sal sonder water zijn, Eer ick mijn vast verbont (aen u gedaen) soud' breecken, De spraeckeloose steenen sullen eerder spreecken: Eer ick aen u mijn lief soeck valscheyt te begaen, Soo moet my (seyde ghy) die wreede moort wel slaen: Florentius, ach! Prins, immers sijn dit de woorden Die ick met Eeden swaer u selver spreecken hoorden, Wat vlucht ghy (laes!) van mijn, door d'ongebaende Zee, Voert ghy mijn kuyscheydt wegh, waerom 't lichaem niet Mee? Ach! winden voert mijn na de stemme van mijn klage,
Neptune keert de loop van 't snelle spoedigh lage, Der winden, die ghy jondt Florentius in de Zee, Keert Prins, ey! keert weerom, en neemt Diana mee.
Florentius mijn Prins Oorsaeck van mijn klachte, Waer toe toe dus eenrins Voetsel mijns ghedachten? Hoe komt dat ghy vliet Seght mijn uytverkooren, Waerom wilt ghy niet Na mijn klachten hooren?
Ach! droeve herten-wee, ghy zijt niet uyt te spreecken, Benaude tranens vloet wilt uyt mijn oogen breecken, En stroomen ruyssend' langes mijne kaecken neer, Op dat een yder traen ghetuyght mijn droef hertseer, Als mijn 't gedacht vernieut verlooren vrolickheden, Dunckt my dat haer de Aerd' van mijnent wegen schaemt, Om dat ick heb de plicht der Maeghden overtreden, En ghy (ô Prins) ghedaen het geen, geen Prins betaemt: Waer door ick nu bevin het spreeck-woort niet gelogen, Wie lichtelijck ghelooft, wert lichtelijck bedrogen: Dies kniel ick voor u neer, ach! al-beheerscher groot, En voor dijn Godtheydt stort ghebeden in mijn noot, Om uytcomst in mijn pijn, daer ick me ben beladen: Ach! al-besiende Goon, wilt my ten besten raden, Benaude tranens vloet ontlast mijn droevigh hert, Stroomt tot mijn ooghen uyt, getuyght mijn bittere smert, Ey my! bedruckte Maeght, verlaten, en verschoven,
Wraeck roep ick over hem, aen het gheslacht hier boven: Sacht sinneloose Maeght betemt u gram gemoet, En thoont gheduldigheyt in uwe teghenspoet: Ten is gheen kunst een Maeght met schijn-deught te bedriegen, Maer 't is een kunst de straf der Goden te ontvliegen, Ontvlieden meught ghy my, maer nimmer Godes wraeck, Die ick de straf beveel van dese boose saeck. Binnen.
Cookies on Poetry Cove