Eerlycke tytkorting

Juliana singht. O Liefde wiens vermoghen Doet mijn keurigh kiesen, O keur gevoedt door d'oogen

Ghy doet mijn verliesen, Mijn Troon, en Kroon, Ia 't Hof, vol lof wil ick gaen versaecke, Ach Floriaen Liefd' pordt my aen, ach! Floriaen, ick haecke Koninghs schat u deel te maecke.

Hoe Hoofsche Koniginne, Dat ghy 't Harders leven Sout boven 't Hof beminne, Goude Kroon begeven: Mijn Staet, vol smaet, oprecht, maer slecht, niet gheacht op Aerde, Daer 't Hof, en Troon, ja Konincx Kroon, daer 't Hof en Troon vol waerde, Sijn te Eel mijn Staet t'aenvaerde.

Hoe Edel dese schijnen Kunnen sy wel geven, Het gheen men weet te vijnen, In een Harders leven: Dat's lust, vol rust, daer Min, na sin, Floriaen moet Minnen, Cecilia, siet hoe ick sta, Cecilia mijn sinne Vallen op u Koniginne. Hartogh Wtmuntend' soet ghesangh, van Stem, van Voys, van woorden, Dit Liedtjen ick met sulck een lust en aendacht hoorden (O soete Silvia,) dat ick genootsaeckt ben.

Te melden mijne vreucht, die 'k niet verborghen ken. Apolonia Heer Broeder even ist met my, als u gelegen, Ick heb door dit ghesangh genegentheyt gekregen, Die mijn (ghelijck wel eer Cecilia heeft gedaen) Doet minnen dese Harder, ghelijck sy Floriaen Gelieft heeft, en gemint; u hoogheyt, ach! (Heer Broeder) Vergun my dat ick mach met desen Schapen-hoeder Yets redineeren. Hartogh Doet wat u hoogheyt gevalt, Ten aensien dat ick my bevind in een gestalt Als ghy zijt: 't schijnt de Goden Ons herten trecken na de wet van liefd's geboden: Ick Min dees Harderin; en sal haer tot mijn Vrou Verkiesen, door d'Echt; en wettelijcke Trou. Apolonia En ick dees Harder, ach! de Liefde heeft geen wetten, Ick weet niet wat my doet soo schielijck Liefde setten Op desen Harder, die ick noyt en heb ghesien. Hartogh Het geen onmogelijck schijnt (bevind' ic) ken geschien: Spreeckt ghy den Harder aen; ick sal de Harderinne Met reden soecken te bewegen tot mijn Minne: O schoone Silvia, ten aensien Liefdens wetten, Moet ick my neffens u in 't groen wat neder setten? Ey! seght my eens, hoe is dees Harder doch ghenaemt? Iuliana Grootmogend' Majesteyt, ic ben op 't hoogst beschaemt Om Liefd's reen te voldoen; aen u, aen u genade. Hartogh Ey! stelt de schaemt ter sy, 't schijnt Goddelijc aenrade, My, en mijn Suster me, ons beyde drijft tot Min; Haer na dees Harder; my tot u, schoon Harderin: 't Schijnt wonder, 't geen hier blijckt, dat uyt een goet genegen

Ick en mijn Suster beyd', genegentheden kreghen Wt Goddelijcke Liefd', en lust tot Echte Trou: Dat d'Harder sy haer Man, en d'Harderin mijn Vrou: Ick bid u seght sijn naem. Iuliana Hy 's Celidon geheten. Hartogh Ha! Celidon de Goon sijn tuyge mijns geweten Dat ghy my groote dienst sult op het hooghste doen, Dat ghy u voegen wilt hier in dit lommer groen, Om met een Hartoghs Suster, van de liefd' te spreecken. Apolonia Wel Celidon het schijnt u aenschijn geeft een teecken Van schaemte. Claud. 'k Ben beschaemt, Me-Vrouwe. Apolonia Schaemt u niet Dewijl ghy onbeschroomt mijn openhertje siet, Dat sich soo laegh verneert, om uwe gunst te trecken, Sal 't binnenst dat het draeght, u ongheveynst ontdecken. Claud. V Hoogheyt is verdoolt, en dwaelt van 't rechte spoor 't Is seecker dat u hoogheyt haer geluck verloor, Als sy my liefd' toedroegh. Apolonia 't Sijn redeloose reden. Claud. Ten doen Me-vrou. Apolonia Met reen thoont dan u tegenhede. Claud. Ick sal Me-vrou, ick sal met redelijck beleyt Bethoonen op dees reden mijn reens tegenheyt; Voor eerst u hoogheyt moet met aendacht over-wegen Haer groote Mogentheyt, met Lof, en Eer verkregen: Haer Af-komst, Staet, Geslacht, haer Konincklijcke bloedt Van Adelrijcke Stam in d'Hoven op-ghevoedt: En aengesien (Me-vrou) wy seeckerlijck bevinde, Een redelijck ghebruyck onder de Hof-ghesinde,

Dat rechte Adeldom, na hooger Adel siet, Wanneer de Echt-lust Liefdens wille keur gebiet; En soo in teghendeel den Adel hier mocht dwalen, En uyt haer minder meerder Liefd's genoegingh halen: Men siet dat Hoogher Adel haer dan lager acht, En minder eere thoondt, als sy te vooren placht; Dits luck verliesingh door vervolgingh van de rede. Apolonia 't Is luckelijck gewin, als d'Hoogheydt kleynichede Voor groote staten kiest: ghy Celidon seght wel, Maer beter zijn de reen die ick daer teghen stel; Doch, 't lust voor dees tijt my van die saeck niet te spreken, Indien 't my voeghde Celidon om u te smeken Ick deed, gelijck wel eer Cecilia heeft ghedaen, Die boven 't Koninckrijck beminde Floriaen. Claud. Wthemsche groot Princes, ick die ter aerde buyge Om mijn ootmoedicheyt u Majesteyt te tuyghe, Bid u ghenade aen, dat sy op 't hooghst verschoont, De plompigheyt die u een botten Harder thoont, Die u niet na den eys van uwe waerdichede Vernoeghen ken Me-vrou, met redens deftichede: Ick die een Harder ben, by Harders heb verkeert, Soo dat ick noyt meer heb als Harders plicht gheleert; 'k Weet niet op wat manier dat ick my sal verschoone, Dat ick u heusheyt na waerdy niet ken beloone: Doch op mijn Harders wijs, sal ick ha! waerde Vrou, Bedancken u voor d'Eer die 'k my onwaerdich hou. Apolonia Ghy hebt mijn Celidon in 't minste te dancken niet, Dewijl u noyt van my is eenich eer geschiet. Claud. Meer eer, en tienmael meer als ick weet te vergelden. Apolonia Ghy soudt my vrundschap doen, indien dat ghy u stelden

Tot mijnen dienst. Claud. Tot uwen dienst Me-vrou Ick my (gelijck u slaef) eeuwich verbonden hou. Apolonia Siet ghy niet wat ick wil? Claud. Ick wil wat ghy gebiedt. Apolonia Mijn wille soeckt u dienst. Claud. V diensten weyger ick niet. Apolonia Wilt Apolonia dan dienen. Claud. Stelt hem wet. Apolonia Die weet ghy, indien ghy hebt op mijn reen gelet. Claud. Ick sweert Me-vrou 'k en doe. Apolonia Ha! Celidon mijn sinne Die neygen na het gheen, men noemt de soete Minne. Claud. Me-Vrou. Apolonia Ha! Celidon. Claud. Me-Vrou, ick bid u siet Dat ghy in Minne doch u wilt vergeten niet; V waerde is te waert, ghy kiest sonder berade: V Hoogheydt doolt, en dwaelt, en mint haer schant, en schade; V Eel, u Eel gheslacht, u Konincklijcke bloet, Ha! hoogh-ghebooren Vrou, ghy al te veel misdoet: Had mijn Fortuyn begaeft met Konincklijcke waerde, Hadt my 't gheluck gestelt in Monarchy op Aerde: Had ick voor d'Harders staf, een Scepter in de handt; Besat ick 't Koninckrijck, en waer een Vorst van 't Land: Dan soud' ick my (Me-Vrou) ter Aerden neder buygen En my in Liefdens dienst u trouwe Dienaer tuygen: Maer nu (eylacy nu!) een armen Landtmans Soon Die maer een stroyen Hoed in plaets draegt van de Kroon.

Apolonia De Kroon, de Monarchy, de Adeldom, de prachten En ken ick waerder niet, als deuchd en wijsheydt achten, Die speur ick beyd' in u; de wijsheyt, en de deught Die doen my Celidon beminnnen. Claud. Ach! hoe meught Ghy Apolonia, een slaef om minne smeecken? Apolonia Hoe meught ghy Celidon u selver tegen-spreecken? Claud. 't Is wonder een Princes op Harders Minne siet. Apolonia Meer wonder ist, dat ghy die wilt ontfangen niet. Claud. Me-Vrou, ick bent niet waert. Apolonia V waerd ken mijn vernoege. Claud. Ick bid Me-Vrou, laet ick mijn by mijn Suster voege, Hartogh Wat seght ghy Celidon, dat dit u Suster is? Claud. Ia Heer. Hartogh Mijn herte dan te meer geruster is. Iuliana Mijn Heer Celidon veynst, en schaemt sich in sijn minne. Apolonia Hoe na is hy verlooft? Iuliana Ia Edel Hartoginne. Apolonia Aen wie? Iuliana Aen my. Apolonia Aen u? Iuliana Aen my. Claud.

Och! ja Me-Vrou, Dees Harderinne ick voor mijn beminde hou. Hartogh Dees Harderin en ghy, zijt selfs u selven tegen, Dat ghy 't gheluck niet wilt, daer 't is tot u ghenegen; Ghy wilt niet nu ghy kent. Iuliana Ick ken niet soo ick wil. Hartogh Ach! tusschen uwe wil, en macht is geen verschil, Indien ghy macht en wil, wilt t'samen evenare.

Iuliana Verbonden trou heeft my verbonden om te pare Met Celidon, en hem verbonden weer aen mijn, Dat tusschen onse Liefd' noyt and're Liefd' sal zijn. Hartogh Nochtans soo moet en sal den Hartogh Silvia trouwen. Claud. Eer sal den Hartogh my de Kop van 't Lichaem houwen, Eer ick mijn trous verbondt sal breecken. Iuliaen Ach! bedaert, Swijght Celidon, wy zijn noch echt'lijck niet gepaert, Noch door beloft van Eedt soo veer, oft kunnen scheyde; En dat behoudens eer. Claud. O Menschen, ydelheyde Zijn 't daer u sin op speelt, hy mistrout die vertrout, En die aen eenich mensch hem vast verseeckert hout: O Silvia, soo licht u Liefd's beloft vergeten? Schoon sonder te misdoen, 't is waer, onse geweten: 't Beloft ken sijn ontdaen, soo had ick nochtans niet Vertrout in u het geen aen Celidon geschiet: Trout met den Hartogh vry, en leeft met zijn genade; Soo my den Hartogh kost, wie weet met welcke dade, Met welcke sware straf hy my bestraffen sou; In plaetse dat hy mijn sijn Suster geven wou: Schoon dat ick sterven most, soo sal ick openbare Wie dat ick ben, en wat dat my, is wedervare: Ick vrees noch straf noch doodt, noch lijden, noch verdriet Nu ick de Liefde van mijn Silvia niet geniet: Ghenadich Vorst, en Heer, ick gheef my in u handen, Ick die in Ballinghschap most swerven achter-landen, Als u groot achtbaerheyt verwon mijn's Vaders Rijck, Dat in gantsch Griecken-Landt en heeft niet sijns gelijck Ick ben geen Celidon, maer Claudiaen ghebooren

Een Edel Koninghs Soon, maer luck, en landt verlooren; Marcellus out en grijs mijn Vader is. Hartogh Hoe vreemt, Dat na het ongheluck, 't geluck weer oorsprongh neemt: O Goddelijck toeval, dat ons in werelds saecken Na 't ongeluck weer kent tot het geluck doen raecken; Ick stel u Vader vry behoudend Rijck, en Kroon, 'k Hoop dit soo is versien van d'opperste der Goon; Na dat de rampspoet quam u, en u Vader treffen, Wil ick u weer tot staet, en Konincks eer verheffen; Indien mijn Suster Apolonia u trout. Claud. 't Is mijn mijn hooghste wensch, soo sy 't mijn waerdich hout; Vrou Apolonia u ick van herten minne, Te meer ick door dit luck mijn Vaders luck ken winne. Apolonia Ach! Edel Claudiaen, hoe gaet het met den Mensch? Ick sie die God vertrout die krijght het na sijn wensch: V wijsheydt, en u deught, u oeffeningh in kunste, V aengenaem Musyck, verdienen mijne gunste In Liefde t'uwaerts; wijl den Hemel het soo voeght, Kies ick u Echtelijck soo ghy u hout vernoeght: Claud. Vernoeght, ja soo vernoeght, dat ick in mijn genoege Soo langh ick leef, my sal in alle saecken voeghe Om Apolonia te eeren, dagh, aen dagh, Met sulcke Liefd' als men op Aerde noyt en sagh: Had ick nu het gheluck dat ick maer mochte wete Hoe 't met mijn Suster gaet; soo mocht ick luckigh hete. Iuliana Het luck voldoet u wensch, mijn Broeder Claudiaen, Siet hier u Suster Juliana voor u staen. Claud. O wonderlijcke toeval, mijn Suster, hoe kent zijn?

Dat ick u heb gelieft in d'onbekende schijn. Hartogh Ha! Juliana Lief, wat ken den Hemel wercken? Claud. Een Goddelijcke schickingh wy hier in bemercken. Apolonia Ach! Iuliana, 't schijnt den Hemel met gheluck V weer verlossen wil uyt ongeval, en druck. Hartogh Juliana is mijn Vrou. Apolonia En Claudiaen mijn Man. Iuliana Hier sietmen wat dat de tijdt door menschen wercken kan. Hartogh Laet ons al t'samen gaen ten Hoof, op dat wy meugen V Vader met dees vreuchd op 't heugelijcxt verheugen; Laet al het Hofghesin uyt-springhen in vermaeck, Tot vreuchde van dit werck, en Goddelijcke saeck; Laet vrolijcke Musyck, laet sangh en soete snare Getuygen van de vreuchd die ons is wedervare, Laet ons in onse vreuchd' het Hof met vreuchde voen: Ghy die vertreden waert, Ie blijft in Eelen doen. Al t'samen binnen. Eynde. J. Krul. Ghedenckt te sterven.