Cecilia, In Herderinne kleedingh. ADieu verheven throon, Vaert wel Scepter en Kroon, Ick laetse, diese minne Wat isser meer aen vast? Als moeyten, sorgh en last, 't Is best een Herderinne. Wie kent my in dit kleet? Ey vlugge voetjes treet Eert daeghje neert komt dalen; Eer yemant my verspiet, Of door de telghjes siet, Om my te achterhalen. Wat neem ick voor een spoor? Ick gae dit weghjes door Tot ginder aen het beeckje, Stapt voetjes, noch wat aen, Waer toeft ghy Floriaen? Ey! volght my op dit streeckje.
Dit is de beeck, de kluys, alwaer mijn lief my seyde Dat ick uyt liefden hem, een weynich soud' verbeyde Om niet verspiet te zijn, soo soud' ick eerst alleen In Harderinne schijn, voor uyt na 't beeckje treen; Ick sal soo langh hy komt, met voedende gedachten Mijn Zielens afgod hier patientelijck verwachten; Of in dit kluysje, by dees Oude Kluysenaer Alwaer ick ben bevryt, voor prijckel en gevaer: Hou sich; waer zijt ghy hier? Kluysen. Ick koom; wat 's u begeeren? Cecilia. Om yets van u persoon, ach! Kluysenaer te leeren, Waerom dus eenich ghy de loop uw's levens tijt, In woeste wildernis dus arrem'lijck verslijt? Kluysen. 't Is daerom Herderin, dat ick door rouw' van sonden My tot een eeuw'ge dienst, der Goden heb verbonden; Om sonts verdiende straf, door boete weer t'ontgaen. Cecilia. Waerom dat Vader in de wildernis gedaen? Kluysen. Om dat de wildernis my stadich in soud' beelden De woeste wildernis, van mijn verloopen weelden: De eensaemheyt om dat sy geen beletsel geeft, Wanneer de Geest een treck om Godt te dienen heeft, En dat ick 't dorre kruyt tot spijs gebruycken moet, En water tot mijn dranck, zijn wetten van 't ghemoet: Die my de overdaet (wel eer gebruyckt) verwyten, Om Gods versoeningh moet ick dus mijn leven slyten. Cecilia. Daer sien ick Vader yets 't gheen my een oorsaeck geeft, Dat mijn bedroefde hert in duysent vrese leeft, Vaert wel ick gae. Kluysen. En ick om mijn gety te lesen.
ALLERDVS uyt. Cecilia. Is dat Allerdus niet? O Goon! wat wil dit wesen, 'k Tre onbeschroomt tot hem, also hy niet en weet, Dat ick Cecilia ben, door dit verandert kleet, Om weten wat hy wil, heb ick een groot verlangen: Wel vrundt hoe dus verbaest, hebt ghy noch niet ghevanghen, Van Haes of eenich wilt, dier veel zijn in dees hoeck? Allerdus. 't Zijn Herderinnetje geen Haesen die ick soeck, Maer hebt ghy hier in 't Bosch twee menschen niet vernomen? Cecilia. Wat menschen souden hier in 't woest Boschagie komen? Allerdus. 't Soud' zijn in Konincx kindt, die met een Herder vlucht, Cecilia. Wat yselijck rumoer, wat jammerlijck gerucht, Hoor ick ô goede Goon. FLORIAEN Verbaest uyt. FLORENTIVS Met eenige hovelingen volgen hem. Floriaen. Ick ben in duysent vresen, Waer dat mijn waerde lief, en Konincx kint magh wesen: Waer zijt ghy? ach! Princes, comt my in dese staet, Met u almogentheyt, Cecilia te baet. Cecilia. Hier ben ick, ach! mijn lief, die 'k niet en sal begeven, Gheduerende de tijt van mijn rampsaligh leven. Floriaen. Wat leytmen my te last, waer in heb ick misdaen? Florent. Dat sal zijn Majesteyt, wel uyt u brief verstaen. Binnen.
Cookies on Poetry Cove