Floriaen
inde gevanckenis.
VVIe hindert haet, wie schaet de logen?
Die, die door nijt minnedicht lieght,
Den mensch, wert van den mensch bedrogen,
Maer ach! geen mensch, die Godt bedrieght.
In u (ô Heer) staet mijn vertrouwen,
Ick vrees noch straffe, pijn, noch doot,
Ick sal mijn hoop versekert houwen,
Dat ghy, Heer, niemant laet in noot.
Met boeyens swaer om mijne handen,
Gelijck misdadich niet misdaen;
O Godt verlicht mijn sware banden,
Laet my van u genae ontfaen.
Ist dat ick moet onschuldich lyen
De straf, die 'k niet en heb verdient,
Magh maer mijn Ziel met Godt verblyen
Tot straffe my de doodt verlient.
Salige Zieltjes die hier boven
In vrede rusten, vrolijck zijt,
Daer ick hier noch veracht, verschoven,
Haeck na de aengename tijt.