Eerlycke tytkorting

Diana comt in Herders gewaet. Hout op scherp-rechter; hout, ick die als Ambassade Eerst wat te seggen heb, zijn hoogheyt, en genade: Naest heusche groetenis, aen zijne Majesteyt, En al het Hof-ghesin, soo wert u aengheseyt, Ha! Griecxsche Vorst, en Prins, dees gifte te aenveerde. Florent. Hoe Herder, wat is dit? Diana. Mijn Heer de groote waerde Van dit Iuweel, of schat, te wege brengen sal, Dat ghy beklagen sult u eygen ongeval: Ghy die hier voor het recht de misdaet straf verlient, Treet eens in u gemoet, die selver straf verdient; Ghy die misdadich zijt, schoon machtich in vermogen, Door 't snoot bedrogh, daer ghy een vrou mee hebt bedrogen, Opent dees spiegel eens, u selven daer besiet Ghy die misdadich zijt, veroordeelt anderen niet, Florent. Sacht Herder; niet te hoog, oft mocht u licht berouwen,

Diana. Het geen ick segh, (mijn Heer) dat sal ick staende houwen, Aenschout 't geen ick u brocht, ghy sult in u gemoet Bevinden de misdaet, die u veroordelen doet. FLORENTIVS ontdeckt het doots-hooft. Florent. Ach! Hemel, wat is dit? O Goon! ick ben vol vresen, Met sorge in 't gemoet, wat sal dit Herder wesen? Diana. Een aenspraeck tot de Ziel, hoe 't met de Mensch verkeert, Ey! Prins, ick bid hier aen u eygen selver leert; En denckt wanneer de doodt u desgelijck sal maken, Hoe 't met de Ziel sal staen, door u vervloeckte saken: Dat ghy u Eedt en Trou, en waerde lief verliet, Die my tot u te gaen van harent wegen riet: Om een bedroefde klacht u hoogheyt voor te houwen, Of u ontrouwicheyt u niet en is berouwen; Dies wegen sy, ach Prins! dit doots-hooft u verthoont, Om zien of in 't ghemoedt gantsch gheen bewegingh woont. Florent. Ick stae gelijck versuft, en in 't gemoet verslagen, Niet waerdich op mijn zy dit staele punt te dragen: Legh daer onwaerdigh neer, 't is niet ghebruyckt als 't hoort, Mits het tyrannelijck heeft menich Ziel vermoort: Berou, hoe schielijck komt ghy my 't ghemoedt omroeren, Ick ben niet waert de naem, de naem eens Prins te voeren,

De sonden die en had my soo veer niet ghebrocht, Had ick het sterven (laes!) wat beter overdocht, Ach! dat den Hemel gaf, of thoonden my een teecken, Dat ick noch eenmael mocht met mijn Diana spreecken, Eerbiedich viel ick haer met nedricheyt te voet, Tot een getuygenis van 't leedtwesent gemoet: Waer spraeckt ghy Herder haer, en is sy noch in 't leven? Diana. Sy sal op dese vraegh u selver antwoort geven, Besiet my Prins te recht, en of ghy my niet kent. Florent. Diana, hoe; zijt ghy 't? Diana. Florentius ick bent, Siet hier Diana selfs, die dese Boere kleden Aen hare lichaem trock, door de genegentheden Die sy tot uwaerts draeght, Florenti u gewis, (Soo ghy dat weten wilt) is de getuygenis Dat ghy my hebt getrout, getrout met sware Eeden, En na 't genot uw's mins beloften overtreden; Gedenckt u niet den tijt, Florenty dat u tongh, Met schoone woorden my, tot u begeerte dwongh? Gedenckt u niet den tijt dat ghy swoert trou te houwen, Soo langh daer sterren aen den Hemel wesen souwen? Gedenckt u niet den tijt van de versekerheyt, Die om der eeren wil, nu niet en dient geseyt? Wat wreetheyt port u wraeck te boeten aen een Herder? Treedt maer in u gemoet, ô Prins en loopt niet verder In stricken van de sond', het is genoch aen mijn, Ghedenckt te sterven, en ghy sult te vreden zijn. Florent. Vermogend' Majesteyt, mijn misdaet wilt verschoonen Gelijck ick bid, dat my gelieve te bethoonen Den Herder zijn ghenaed', die niet en heeft misdaen,

Maer ick, die van u soeck genade te ontfaen. Ha! Hemel, wat ick sie, ô Godtlijck vermogen, Kunt ghy dit ongelijck aenschouwen, en gedogen, Gedogen aen de Mensch, ick schricke van de daet, Verdoolt soo is den mensch, die op den mensch verlaet; Ghy vromen Herder, die in 't minst niet hebt misdreven, 'k Wil den verrader aen den Rechter overgeven, Op dat men na verdienst hem straffe mach verlienen, Ghy sult voortaen zijn staet in 't Koninckrijck bedienen. Floriaen. Grootmogend' Majesteyt 't staet u my te gebien, En na gehoorsaemheyt so moet u wil geschien, In al wat ick vermach, ten dienst van u begeeren, Maer niet in het gebien, laet my mijn schaepjes heeren, In vryheyt na mijn wensch, soo 't u believen sy, Is mijn versoecken, stelt den Prins voor ditmael vry. Koninck. O Spiegel aller deucht, ten aensien u begeeren, Sal ick al wat ghy eyst toestaen, en concenteren? 't Berout my dat ick u heb dit verdriet gedaen, Ick was verleyt, den Prins hadder my toe geraen; Verhaelt my u gheslacht, en waer ghy zijt gheboren. Floriaen. In Vranckrijck, daer ick laest mijn Ouders heb verloren, Mijn Vader van geslacht uyt Konincklijcke stam, Doch (ongunst) door de krijgh ons dat geluck benam; Soo dat ick nu door noot dool als een Schapen Hoeder: Cyrus mijn Vader was, en Isabel mijn Moeder; Dit draegh ick tot ghetuygh, mijn Vader in zijn leven Heeft tot gedachtenis, my desen Rinck gegeven, Diana. Die namen, en die Rinck, zijn mijn oock wel bekent, 't Waren mijn Ouders mee, dies ghy mijn Broeder bent,

Mijn broeder Floriaen, wat wonder brenght den tijt? Floriaen. Ha Hemel! wat ick sie, dat ghy Diana zijt, Mijn suster wie sal u getrouwe trouheyt prijsen, 'k Moet broederlijcke liefd' met dese kus bewijsen. Florent. O Goden groot van macht wat laet ghy niet al toe? Wat isser in my daer ick u mee voldoe, Deught-rijcke Koningen, lofwaerde Floriaen, Niet waerdigh mijn gesicht tot uwaerts op te slaen, Mijn misdaet is soo groot, dat ick niet kan bethoonen Eenighe diensten, die mijn vuyligheyt verschoonen; Dus offer ick my op in u genaed' en macht, Straft my niet na verdienst, maer na u goetheyt acht Mijn daden waerdich zijn, ick heb te veel misdreven, De misdaet grooter is, als ghy my kent vergeven. Floriaen. Florentius staet op en u beloften hout, 't Is u vergeven, overmits ghy hebt getrout Tot uwe echte vrou, mijn Suster, wiens begeeren Is, dat ghy echtelijck haer wederom sult eeren. Florent. De eer die mijn geschiet komt mijn oneer niet toe Doch billick ist mijn Heer, dat ick u wil voldoe; Diana Konincx kint heb ick u yets misdreven, Ick kniel ootmoedigh neer, ach! wiltet my vergeven: Ick sal soo langh ick leef, met alle dienstbaerheyt Beloonen uwe deught, vergeet dit snoode feyt. Koninck. Treedt al te saem met my, ghy Floriaen na desen Alleen sult erfghenaem mijn Rijcks, en Kroone wesen, Voor u volmaeckte deught, geniet ghy tot een loon Mijn dochter, en daer toe Rijck, Scepter, en de Kroon.