Stemme: En fin celle qui j'aymé tant, &c ALS ick Lasurigh blaeu het Veld Met dau sagh overgooten; En door een Goddelijck gheweld Den Hemel op-gheslooten;
Daer 't schitt'ren van de Zon, Speelt in de Bron. Bron, daer een stroom van Nectar vloeyt, Tot aen Yvoren palen; Waer by een Purper Rosjen bloeyt, Om voedsel uyt te halen, Op u Albaster vel, Mijn Lief Grucel. Het flick'ren van den dageraet: Ist schijnsel uwes ooghjes; De glans die aen den Hemel staet, Schuylt onder swerte booghjes; De schijn van dageraet Is u ghelaet. Het veld dat sich met dau ververst Dat zijn mijn blye sinne; Als 't hert door d'ooghen traentjes perst Wt Goddelijcke minne: Vernieu ick (door de Min) Mijn oude sin. Hoe dickmaels placht ick aen de Beeck 't Ghedacht met min te voeden: Alwaer ick in de stroompjes keeck, Grucella Schaepjes hoeden, Wiens schaduw' ick by dagh, In 't Beeckje sagh. Alwaer haer stem 't getierelier Der Vogeltjes na-bootste; Wiens held're kropjes scheenen schier (Vermenght met d'aldergrootste
Vreught) een soet gheluyt, Te kroppen uyt. Soo menigh blaetje alsser staet Aen dicht bewassen Linde; Soo menigh stroompje alsser slaet Door 't schomm'len van de winde, De dicht beboomde wal, Ghetuygen 't al. Hoe vaeck dat ick in 't eensaem wout, Al eer de Zon sijn stralen Op 't groen bekleede blader-hout, Met schijnsel neer liet dalen, Die vreughden heb verwacht, In mijn ghedacht. Maer vruchteloos was 't na die tijt, Als ick van Minne klaeghde, Na sy mijn meningh wist, met spijt Sy menighmael my plaeghde, Waer door mijn Liefdens vlam, Ten eynde quam.
Cookies on Poetry Cove