Eerlycke tytkorting

Op de Voys: Si tanto Gratiosa. VVaer brenght ghy Lauwerieren Nu heynd' en wijt, ô Nimphjes van de dalen? Waer heen soo gaet ghy swieren O Water-Lien? komt binnen d'Amstel palen, Breyd' daer u Lof, Spreydt daer het stof

Van Roosjes, en Vyoelen, Als dan wy sullen Kruls krulde breyn omkrullen, En door woelen. 2. Krul segh ick die de Goden Ja Son, en Maen, doet om sijn rijmen deysen, Tot wien dat zijn ghevloden De Nimphjes, die steets niet doen dan bepeysen Wat deucht, en eer, Sy sullen weer Voor sijn weldaden gheven, Die Goon, en menschen Dat naer hun hartens wenschen Leeren leven. 3. Soo leeren, dat wy schricken Het quaet te planten in onse ghedachten, Mits hy op deucht gaet micken, Die yeder mensch behoorden 't groost te achten, Iae zijn gheluck, Om buyten druck Het s'Werelts quaedt te mijden: Dat ons by vlaghen Haer Schoonheyt voor komt draghen, Vol van strijden. 4. Krul segh ick der Poëten, En Neerlans glans, gebaert uyt Jupijns harse, Op Helicon gheseten, Komt d'Amstel-jeucht met stichtich rijm ververse, Sent Momum tot Apoll' sijn Godt,

Die hem gheeft Mydas ooren, Op dat hier souden Soo jonghe lien, als ouden Hem bespooren. 5. Vraeght ghy naer Krul sijn zeden? De deuchd', en eerbaerheyd' in hem berusten, De Gods-vrucht, en de vrede In al sijn doent vermaeckelijck verlusten Der vreuchden Schaer, Dies in sijn hayr Gaet streng'len groene spruytjes, Met al de Reyen Des Hemels, voor hem breyen Bloem, en kruytjes. 6. Dies wilt doch niet vertoeven Dit Krullend' breyn t'omsingh'len met laurieren, Laet hy u gonsten proeven O Nimphjes! die door Y, en Amstel swieren, Soo sal hy weer, Dat u ter eer, Tot vloeyend' rijm sich spoeyen, Waer door ghy mede Sult soo hier, als benede In Liefd' Bloeyen. MERCEVR. Dat dit u hart beweeght, dat kan ick wel besporen; Dat Krul een rijmer is van deucht, en eer wy hooren: Dat hy is sulcken man als Pallas van hem roemt Is waer, en dat sijn hooft omswier het soet ghebloemt

Ick met mijn handen help, so ghy my wilt ontdecken 'tSonnet, waerom Apoll' mijn heeft tot u doen trecken Alleen maer om dat hy sou hooch verheven staen So hier op s'Werelts rondt, als tusschen Son, en Maen. Al waer Apollo hem een Setel heeft doen stichten Wt Karmosy Fluweel, uyt welck Borduyrsel lichten De Diamant, Granaet, Saphyr, Agaat, Robijn, Turkois, en Krisolijt, die daer soo cierlijck zijn Van Iuno inghewrocht, dat ghy alleen niet gheven Sout dit de Goon; maer wis u jongh en lieve leven Dat tot gheen ander eynd', als om d'onsterflickheyt Van hem t'ontnemen, waer de mensch bedoove in leydt, Die niet begaeft en is met sulcke wetenschappen Die eeuwich dueren, oft naer Godes Tijtel stappen: Lijt dan mijn Heer en vrient ick dit de Goden gheef Waer mee ick inder yl, weer na de wolcken sweef, Op dat int blaeu ghespan u rijm met goude letter Op 't schoonst ghetrocken wort, veel sinlijcker, en netter Als immermeer Apel dit maelden met Pinceel. Rijmer. Ick danck de Godheyt voor dees deucht. Maer te oneel Is al mijn schrijven, om de Goden dat te draghen. Mercuer Alst hun behaeght, ick hoop dat het u sal behaghen; Rijmer. Noyt kan het sterffelijck 't onsterffelijck voldoen. Mercuer Dats mits, want wy ons vreucht mee uyt u deucht bevroen Rijmer. Ist soo dan als ghy seght, so volgh ick u ghebieden. Mercuer Dats wel dat ghy u wil laet naer ons sin gheschieden. Dan toch eer dat ick vliegh verr' boven wolcken heen Ick bidde ghy dit self my voor leest; en met een Weer uytschrijft, en beschickt dat soo staet in de blaren Van sijn sin-rijcke Boeck, alst u sal openbaren

Aen Hemels daacken, waer ghy dit sult brallend' sien. Rijmer. Al wat ghy ons ghebiedt, dat selfde sal gheschien: En wat het schrijven weer belanght, het is gheschreven. Mercuer. Soo hoop ick dat hy sal hier, en daer boven leven.