Minne-Klacht.
Op de voys, van Doelands Lachrimae.
KLaegh, oogen klaegh, tuyght mijn verdrieten
Door tranens vlieten:
Aemloose Ziel, (ontlast u borst)
Van 't geen sy torst,
Van 't geen sy torst, en steed's moet dragen:
Wat doch? liefd's plaghen:
Vlucht Ziel, nu Rosemond my haet
Ia gantsch verlaet.
Laet ick mijn selven
Een rust-plaets delven,
Daer mijn lichaem leydt,
Ziel-loos, ach!
Op dat mach
Met gheklagh
Yder een mijn sterref-dagh
Recht beweenen: mits men sagh
Mijn ter doodt bereydt.
Mits ick beminde
En niet kost vinde
't Gheen de minne socht:
Min soght vreuchd,
Vreuchd liefd's deucht,
Deucht gheneucht,
Een gheneucht, Die 't al verheught,
't Gheen ghy (lief) uyt liefd' vermeught,
Maer noch niet volbrocht:
Dies ick mijn wil gaen bereyen
Om af te scheyen;
Scheyen van mijn Rosemondt
Die ick sonder weer-min vondt:
Adieu minneloose minne
Aerdtsche Godinne
Liefde leydt u slaef ter doot
Mocht mijn grafste zijn u schoot.
Eynde.