Cypriaen. ONluckich is den mensch, die niet bedenckt sijn staet, Hoe 't menschen leven als een teere blom vergaet: Onluckich zijnse die niet dencken op dees saecken, En zijnde wel te pas, haer rekeninge maecken; Onluckich is de mensch die nimmermeer betracht, Het alder grootst geluck: maer (leyder!) minst geacht: Onluckigh leeft die mensch, die 't leven acht in waerde, Als oft het lichaem noyt sal rotten inde aerde; Onluckich leeft die mensch, die soo sijn dagen slijt, Als oft na dese Eeuw, noyt komen sal een tijt, Een tijt van rekenschap: onluckich aertsche menschen, Die alle valscheyt pleeght om tijtelijcke wenschen, Onluckich leeft die mensch, die eer, die staet, die pracht, Die dit aertsch leven meer; als 't Hemels leven acht:
Onluckich leeft die mensch die selfs sich derf in beelde, Dat hy 't aertsch leven mach gebruycken in de weelde: Ach! wat veranderingh getuyghden my 't gemoedt, Als ick flus overdacht, mijn afgestorven bloedt: Waer zijnse, die voor mijn op aert plachten te leven? Rijck, arrem, edel, slecht, out, jongh, waer doch gebleven? Waer hy, die Gelt en Goedt met hoopen kreegh by een? Waer hy, die door zijn macht trotseerden het gemeen? Waer hy, die door sijn kracht soo menich Ziele velde, In kloecke feyten sich, als Mars ten strijden stelde? Waer zijn sy al die op haer daden droegen roem? Gebroocken als een glas, verdort gelijck een bloem, Wat baedt den Minnaer nu die voor tijts placht te wesen, Seer aengenaem onthaelt, en by sijn lief gepresen: Wat baet dien Minnaer nu 't geen hem doe was sijn vreucht? Dat was sijn liefs aen schijn, 't wel leven in haer jeucht: Waer ist gout geele hayr gekrult en soet bestrengelt, Met Sijde snoertjes, en met strickjes dicht door mengelt? Waer't hooge voorhooft wit, waer wangen bloosent blanck? Waer't lieffelijck gespel? waer't aengenaem gesanck? Waer al het soet gevry, waer doch al dese dingen, Tot stof en as vergaen door tijts veranderingen? Ach! als ick dit bedenck, en slae mijn oogh op mijn, Soo werd ick overtuyght, dat ick mijn Celestijn Heb grootelijcx misdaen, 'k heb haer belooft te trouwen, 'tGeen ick te breken socht, maer ach! 't is mijn berouwen: Ick wil mijn Celestijn met heusche dienst, en groet Eerbiedich spreecken aen, en vallen haer te voet: Met bedingh dat sy my, mijn misdaet wil vergeven, En dat ick haer getrou sal dienen al mijn leven.
Cookies on Poetry Cove