Koninck: Page. DE gaven van Fortuyn, my dus langh toeghevoeght, Met graege lusten sijn by my tot noch ontfangen, Soo dat my aen de gonst van het gheluck genoeght, Genoegende nochtans, krijgh weer een nieu verlangen: Hoe ist Fortuyn, dat die ghy dickmaels 't meeste geeft, Daer die het minst geniet, noch thoont het meest ghenoegen?
En die door uwe gunst, het meest ontfangen heeft, Sigh vaeck tot danckbaerheydt, het alder minst sal voeghen: Die al heeft wat hy wenscht, noch dickmaels meer ontbreeckt, Als die, die niet en wenscht, nochtans wel soud' behoeven, Mits hy (die 't alles heeft) van geen genoegen spreeckt, Maer hoe veel dat hy heeft, om meer leeft in bedroeven: Die al heeft wat hy wenscht, ontbreeckt noch veel tijdts yet, En hy (die veel ontbreeckt) sal nochtans niet meer wenschen, Die veel heeft, en meer wenscht, hoe ist datmen dat siet, Soo vaeck gebeuren onder wel bedeelde menschen? Den een die volght Natuur, en d'ander volght een Wet, Wie onder Wetten staet, die is ghelijck verbonden. Want door Natuur de mensch, meest op 't begeeren let, Daer den vernoeghde hout de overvloet voor sonden. Als ick my reght bedenck, te veel en ken niet baten, Soo doen die dan verr' best die haer genoegen laten. Wanneer behoefticheyt wert van Fortuyn voldaen, Neemt het genoegen dat voor soete wellust aen. Gaet Page, u vertreckt: ben ick nu niet alleen? Om van mijn soete Min te spreecken, soo 'k het meen: O Min! ô Philida! die my in Min doet branden Soo seer, dat ick de Kroon, besmetten moet met schanden; In Cloris schijn sal ick betrachten Herderin, V soete Maeghdom te verkrijgen, door de Min: Ha! Cloris, aen u komst sal al mijn Minluck hangen,
Want voor een wijl tijt sult ghy wesen mijn gevangen, In heghtenis gestelt: tot dat ick heb volbroght, Mijn voorgenomen feyt, en grillige Minne toght: Ick haecke na de uyr van mijn gewenste Minne, Die ick te blussen hoop, aen Cloris Herderinne, Cloris uyt. Daer komt hy, maer hem is de waerom onbewust, Zyt (Cloris) wellekom, 't is my een groote lust Ick u soo vlijtich sie volbrengen mijn begeeren, Soo 't u believen sy, laet ons ten Hove keeren. Cloris. Al wat sijn Majesteyt van Cloris wil gedaen, Dat neem ick als een Wet in sijne diensten aen. Binnen.
Cookies on Poetry Cove