Raniclis. ACh! waert my niet gheschiet, ick had het noyt ghedacht, Dat soete liefde was van sulck een wreede kracht; Dat ick mijn Rosemondt, door jalousy verstoorde, Was oorsaeck dat sy na mijn smekingh niet en hoorde: Dat ick mijn Rosemondt soo dwarsen antwoort gaf, Als sy mijn vleyde, ach! dat werckt mijn eygen straf: Waer waren Raniclis doch u gedacht, en sinne? Hoe quaemt ghy dus verdoolt tot nadeel uwes minne? Dat ghy u aertsch Godin, aendeed jaloers verdriet, En haer, oy me! aen mijn onwaerdich smeecken liet: O spijt! ô nae berou! ô knagingh van leetwesen, Vervloeckte jalousy, uyt u is dit gheresen: Ick die by Rosemondt soo waerdich placht te zijn, Sy die haer liefdens dienst soo dienstelijck aen mijn:
Aen mijn te thoonen placht, is nu mijn Vyandinne, Ia thoont my wreede straf, en wraeck in plaets van minne; Ach! Rosemondt, schoon ghy u liefde treckt van mijn, Soo sult ghy noch mijn Lief, mijn ziels voochdesse zijn. Ick sal (soo langh mijn ziel, sal in dit lichaem woonen) V alle Liefd', en dienst eerbiedelijck bethoonen: Ick sal mijn Rosemondt (soo langh ick leef) getrou Beminnen: haer alleen verkiesen tot mijn Vrou. Wat middel sal ick best gebruycken in mijn minne? Om Rosemondt (eylaes!) de neygingh mijnes sinne t'Ondecken: Ach! hoe sal ick dit best leggen an? Dat ick als (onbekent) haer somtijts spreken kan, In vreemt gewaedt, hoe doch; wil ick my gaen verkleede? In Boere schijn, en dat om veel verscheyde reede Die 'k daer toe noodich acht, dit is de rechte vondt, Te spreken met mijn lief, en waerde Rosemondt; Ha Hemel! gund aen mijn, dat ick mijn soo mach dragen, In dese schijn, dat ick mijn Iuffrou mach behagen: Ey Goden! door u macht, my soo veel gunst verleent, Dat Raniclis doch met sijn Rosemondt vereent: Cupido, God der min, ô Venus liefd' Godinne Thoont uwe gunst aen mijn, ick bid u laet mijn minne, Laet mijn gewonde hert, mijn lyf, mijn ziel, en bloedt, V zijn een Offerhandt, ick open mijn gemoedt, En geef u al de grondt van mijne min te kennen, Laet ick my door u gunst, mijn leven langh ghewennen, Ten dienste van mijn lief; ter liefd' van Rosemondt, Ha! Rosemondt, mijn Lief, mijn zieltjen is gewondt, Mijn hartje blaeckt, en brandt, 't ghedacht en sinne haecke,
Dat ick op 't spoedichst my verkleede, en vaerdich maecke Om in een Boere schijn te spreecken, haer die 'k min, En thoonen onbekent de neygingh mijnes sin. Binnen.
Cookies on Poetry Cove