Eerlycke tytkorting

Diana: Waer-seghster. BEjaerde Moeder; die u daghen hebt versleten In duystere Kunsten, om veel vreemdicheydt te weten; Soud' u ervarentheydt wel brengen aen den dagh Yets, dat ick nauwelijcks (door schaemte) segghen magh? Mijn hert belaen met druck, soeckt loosingh van zijn laste, Doch vreese hout my (laes!) gheboyt, want noyt en paste Door d'eerbaerheyt een Maeght, met Duyvels spokery Te trachten na het gheen, dat haer tot nadeel zy: O wel ghegronde spreuck, wel waerdigh overdacht,

Te doen eermen bedenckt, heeft veel ellent ghewracht, Rampsalighe Diaen, ellendighst aller maeghden, Dat ick mijn staet verloor, en ballingh ben mis-haeghden, (In 't duysenste) my niet soo seer, als 't ongheval, Dat my mijn hooghste roem, en waerste glory stal: Ont eert? ha! snoot bedrogh, och! waer ick noyt gheboren, Of had ick voor mijn eer, mijn goedt, en bloet verloren: Treurt Hemel: aerde barst: thoont mely in mijn rou, 't Hart scheurt als ick de plaets van my verdriet aenschou, De plaetse die wel eer, een plaetse was van vreughde, Is nu vernieuwingh van mijn bittere ongheneughde, Mijn suyvere Bed bevleckt, mijn kuysche schoot geschent, Mijn waerde eer bemorst, mijn Zieltje vol ellent, Ey! diepe af-gront splijt en swelght my in u kaken, En in u donck're rijck wilt my een rust-plaets maken, Baent my de laetste wegh die ick betreden magh, En sluyt mijn aenschijn af van 't licht des held'ren dagh: Ghy die de kuysheyt mint, 't zy hoogh, of laegh geboren, Medoogende ick bid wilt na mijn beden horen; Grijpt Schop, en Spa ter hant, (om mijn verdiende straf) De bruyne aerde wroet en delft my daer een graf: Een graf, een graf, (eylaes!) daer ick met droevigh weenen Mijn Lichaem dale doe, met ongesturve beenen: Tot straffe van mijn daet, en aller Maeghden leer, Te schuwen geyle Min, te strijden voor de eer. Waerse. Diana jonghe Maeght, ick heb met u medoogen, V treurigh treuren staeckt, drooght u betraende oogen, Indien de wetenschap van ware prophecy,

Nu of tot eenigher tijt ghebleecken is in my, Soo sal in dese saeck niet minder zijn bevonden, Dat ick ontdecken sal, de plaets, persoon, de stonden, Waer, wie, en oock wanneer, hy op die plaetse quam, Die u door valsch beleyt, u eer en kuysheyt nam, Om op gelegen tijt hem vluchtigh na te speuren, Verandert van ghewaet, al veynsende met treuren, Sult ghy hem spreecken aen, en tasten in 't ghemoet, Waerom, en door wat reen hy dese valscheydt doet: Diana. Waer vind' ick (laes!) den Prins, om dit in 't werck te stellen? Waerseg. Ick hebse die ick dwingh, en die 't my seggen sellen. Diana. Maer is in dese saeck, (ach! leyder) geen gevaer? Waerseg. In 't minste niet, vertoeft, ick maeck mijn dingen klaer. De VVaerseghster ontsteeckt een weynich Vuyr op het Thooneel, daer by knielende spreeckt. Dit mergh uyt menschen been, geoffert moet ick branden, Mijn swart en glinstrigh hayr uytrucken met mijn handen, En smeulent gantsch tot as: noch moet daer by gedaen Een bloedigh hert geruckt, uyt een pick swerte Haen, Die 't lichaem levend' is gestroopt en op-gesneden, Offer ick d'helsen Godt, met vloeckende gebeden. Sy Staet op, ende gaet ronts om het vuyr, daer na spreeckt. Alecto, Hecate, Thisiphon en Megeer, Die 'k by Plutonis macht den helschen Godt besweer, Dat ghy terstont verschijnt en opent u af-gronden,

Ghy sult my datelick een nieuwe maer verkonden, Rijst Ungjers, rijst geswind, geswindelijck en ras; Of komt het (denck ick noch) u hoocheyt niet te pas? Rijst onder aertsch ghedroch, bewoonders vander hellen, Hoe, zijt ghy besich om 't verdoemt gedrocht te quellen? Laet die voor ditmal rust, van nare helsche pijn, Ick wil Prins Pluto, dat ghy u verschijnt voor mijn, Rijst onder aertsch ghedrocht, ghy helschen Godt der Goden.

Pluto. Door wiens macht werd' ick uyt dit duyst're Rijck ontboden? Daer het verdoemt gedrocht des Ziels beschadigers, Is besich met den brandt te pijnen de misdadigers. Waerseg. Ghy helschen Godt en Prins, ons is op 't hooghst van noden, Te weten waer de Prins Florentius is ghevloden; Eer laet ick u geen rust, voor dat ghy mijn vermaen, Hebt na mijn wil, en wensch, in dese saeck voldaen. Pluto. Weet dat den Griecxschen Prins op 't spoedichst is gheteghen Na 't Landt van Griecken, door de sporeloose wegen Van d'ongebaende Zee, ghetrocken door de Min, Eens Eedele Princes en Griecxsche Koningin: Wiens weer-liefd' hy betracht, doch kense niet verwecken, Hier hebdy 't geen ick weet, dies laet my weer vertrecken. Waerseg. Gaet daer 't u lust gelieft, mijn bevaert is gedaen, 'k Ondeck u alles, komt wilt met my binnen gaen. Binnen.