Eerlycke tytkorting

Cassandra, Rogier. ROgier, mijn lieve lief, ken 't maeghdelijck gemoet Bewegen niet u hert, met diensten die 't u doet:

Rogier, mijn lieve lief, ghevoelt ghy geen medoogen, Daer ick mijn neder buygh al knielend' voor u oogen? En bedel om het soet genot van weder min, Vermits dat ick (uyt liefd') tot u genegen bin: Hoe menich soud' zijn dienst op-offeren de Goden, Om te verkrijgen 't geen u selfs wert aengeboden; 't Geen u betamen sou te doen, geschiet van my, Om dat ick (onghevalst) tot u genegen sy: Hoe zijt ghy doch soo koel, en my in 't minnen tege? Rogier. Om dat ick niet en ben tot minne noch genege, V dienst is sonder danck, meer eer soud' my gheschien, Dat ick u ongheneyght (in min) tot my moght sien; Cassandra, de min die ghy aen my komt thoonen, Daer wensch ick dat ghy meugt een ander meed' beloonen: Ten aensien my de min, in geender wijs gevalt. Cassand. Hoe druygh gaet u dat of, het schijnt lief dat ghy malt, Om daer door eens te zien, hoe seer ick u beminne, Ghy siet Rogier, ghy siet, d'affecti mijnes sinne Tot uwaerts zijn geneyght: dies jondt my doch het geen, Mijn Maeghdelijck versoeck u offert met ghebeen: Hoe mach u harde hert, een Maeght soo laten pracche, Speurt ghy niet uyt mijn oogh, en 't vriendelijck lacche Wat dat mijn jeught begeert? wiens lust de minne port: Rogier; verstaet ghy niet wat dat Cassandra schort? Rogier. Cassandra minnens lust, wiens geylheyt ick versaecke. Cassand. Rogier, wilt ghy Rogier u dan een Ioseph maecke? Rogier. In daden hem gelijck, een Vyandt aen de lust. Cassand. 'k Vertrou Rogier, ghy veynst, ick bid u lief, ey! kust, Dees lippen, die na 't soet van uwe kus verlangen. Rogier. Cassandra çiert met schaemt u Maegdelijcke wangen,

En denckt dat schaemt moet zijn het wapen van een Maeght, Die op haer kuysheyts lof haer hooghste glory draeght; Bandt de vervloeckte lust (Cassandra) uyt u sinne, Verfoeyt de Godtloosheyt van vuyl onkuysche minne. Cassand. Rogier,, ken in u jeught soo dorre koutheyt zijn, Dat ghy u niet beweeght door minne lust in mijn? Rogier, als ghy u oogh maer slaet op dese ooghen, Ghevoelt ghy daer door niet mins opperste vermoogen? Rogier, ick offer u dees lippen, en dees Ziel, Ontfanght mijn offerhandt, waerom ick neder kniel Voor 't Altaer uw's waerdy: ô wellust van mijn leve, De min Cassandra dwinght haer selven op te geve, Om na den eys des mins van u te zijn voldaen; Dies neemt mijn doch Rogier, voor uwe wellust aen. Rogier. Eer sal den donck're nacht den held'ren dach bedecken, Eer ick mijn Ziele sou met vuyle lust bevlecken: Neen, neen Cassandra, neen, 't sal nimmermeer geschien, Dat ghygenegen my tot minnens lust sult sien. Cassand. Ten lust my langer niet, u weygeringh te verdragen, Maer sweer Rogier, dat hy (eer langh) 't hem sal beklagen. Binnen. Rogier. Gaet vry Godloose Maeght, doet alles wat ghy meught, Noyt sal u boos beleyt my trecken vande deught: Noyt sal u vuyle min tot wellust my bekooren; Noyt sal door uwe sondt mijn Zielens leven smooren, Maer in oprechte liefd', betracht ick voor mijn Vrou Helena, die 'k drie jaer bethoont heb liefdens trou. Helena uyt.

Soo is haer yets gheschiet het gheen mijn lief doet treuren, Helena, lief ick sie, ick sie 't aen u gelaet, Dat ghy mismoedich zijt; seght my waer uyt ontstaet De oorsaeck uwes druck? Helena. Rogier, (eylaes!) dit hert Moet u getuygen, ach! de nieu begonnen smert, Gesprooten uyt ons liefd'. Rogier. Wat is u wedervaren? Helena. Tot mijnder leet (eylaes!) moet ick het u verklaren; Mijn Vader ach! die wil dat ick mijn minne staeck, En dat ick van dees uyr u liefde gantsch versaeck: Mijn Vader ach! die wil dat ick u by zijn vliede; En ick veel liever sterven wil, als dat geschiede: Dies weet ick niet hoe wy dit sullen leggen an, Bequamer middel (lief) in stillicheyt vertrecken. Rogier. Helaes! ick sie dat u genegentheden strecken Wt rechte liefd' tot mijn, dies ick u raden sal Dat ghy u onderwerpt geensins het ongeval Dat hier uyt soud' ontstaen: maer doet u Vaders wille, Ghewillich sal ick my met dese hoop (lief) stille; Ick weet, ghy anders geen bemint mijn lief, als mijn, En ick sal niemants lief, mijn lief; als d'uwe zijn: Wy sullen met beleydt een goede middel ramen, Waer door uyt liefde wy, vaeck sullen komen t'samen: En voeden soo ons liefd' ter tijt 't geluck ons brenght Gelegentheyt, waer door u Vader ons gehenght Te trouwen, Helena. Ach! Rogier, ach! dat ken niet geschieden,

Maer volgt mijn raet, en laet ons stil van hier gaen vlieden, Wanneer mijn Vader sal bedencken ons geval, Weet ick, dat hy in 't eyndt ons liefd' vergunnen sal: De neygingh zijnes herts. Rogier. Seer garen voegh ick my, mijn lief, naer u begeere, Maer als wy vluchten, ach! waer sullen wy ons keere? Waer trecken wy best heen? wat plaets verkiesen wy? Daer niemant ons verspiet, maer daer wy leven vry. Helena. Ick weet gelegentheyt, laet dit aen mijn bevoolen, Gebruyckt dees middel lief, en laet ons t'samen doolen; Op Morghen komt by my in 't kriecken vanden dach, Alwaer den Hemel selfs de Zon voort brengen mach: 'k Sal alles tot ons reys van node, vaerdich maecke. Rogier. En ick om u (mijn lief) te dienen in dees saecke. Binnen.