Celestina.
NV mijn lief een ander Vrijt
Heb ick reden om te klaghen,
'k Ben mijn rust, en vryheydt quijt,
Treurende slijt ick mijn daghen:
Cypriaen, hoe komt het by
Dat g' u liefde treckt van my?
Is den Hemel dan soo wreedt?
Sijn de Goden my soo teghen?
'k Sal tot teecken van mijn leedt,
Storten bracke tranens reghen,
Nu dat Celestyn verliest,
Cypriaen die 'n ander kiest.
Cypriaen, ha! Cypriaen,
Is u liefd' soo haest vergheten?
Denckt ghy nu niet langher aen
Al de tijdt die wy versleten
Hebben, menich nacht aen nacht,
In Vryagie door ghebracht.
Raniclis uyt.
In Vryagie, in de min,
In veel duysent soete lusjes,
Stelt ghy 't alles uyt u sin,
Denckt ghy niet meer op de kusjes?
Op de lonckjes, op 't ghevry:
En op al de minnery.