Karel by hem hebbende een Hoveniers Py, met een spae, ofte schop. HA! Karel, ken de min de reden soo verr'brengen, Dat selfs een reed'lijck mensch, de minne ken ghehenghen Te stellen in ghevaer het leven, Ziel, en al? Och! jae; Elisabeth, mijn Afgodin ick sal:
Ick sal door dit beleyt, mins lieve kuuren speelen, En mijn Elisabeth haer soete maeghdom steelen: O ooghen, ooghen die mijn hebt soo verr' gebracht, Dat min mijn reed'lijckheyt oneerlijck heeft verkracht: O lonckjes, lief gegluur, dief-egge mijnes trouwe, Hoe Karel, wilt ghy u beloft, en eer niet houwe? Maer uyt een sotte lust, en minnelijck begeer, Te schenden soo een Maeght door 't steelen van haer eer: O neen; te deuchtsaem is Elisabeth ghebooren, Dat door mijn (minnens lust) haer eer soud' zijn verlooren: Neen, Afgodinne neen, mins lusten ick versoeck, Maer u te schenden ick op 't alderhooghst vervloeck: Ha! Perle, pronck, çieraet, ha! schoonste aller schoone, Getrouwelijck sal ick u genooten min beloone; Dienstwillich sal ick zijn, soo ghy mijn dienstich zijt Elisabeth, mijn Ziel haeckt na die soete tijt: Dat ick in dit gewaedt, mins lust met u mach pleghen, Waer toe, op 't hooghste zijn mijn ziel, en zin genegen: O vonckje van het vuyr 't gheen my het herte brandt, O wonderlijcke kracht die Karel soo ontmandt, 't Genaeckt de lieve uyr, die waer dient zijn genomen, Dat ick als Hovenier soeck in den Hof te komen: Treckt Karel aen het kleedt, deckt het inwendich vier, En zijt geen Karel meer, maer voortaen Hovenier: O welbedachte vondt, wat heeft min loose treecken, Ick sal dit Edel hert in boere kledingh steecken; Wie sal in 't minst vermoen dat ick nu Karel ben, Nu gaen ick voort, om zien oft ick haer spreecken ken.
Cookies on Poetry Cove