Stemme: De Engelsche Fortuyn. LAest als ick quam, Gedreven door de Min; 't Gheen ick vernam, Speelt my noch in den sin: Van vreuchd berooft, ick een Godinne sagh,
d'Hand onder 't hooft, vol fantasye lagh. Door Mede-ly, Ghedwonghen om te gaen, Tradt icker by, En sprack dees Iuffrouw aen: Vooghdes mijn's hert: Wat isser dat u quelt, En u met smert, 't gedacht soo seer ontstelt? Haer wijse tongh (Met reden gefondeert) Wijsselijck dwongh, Mijn sinnen overheert Te staecken 't gheen, Cupido in mijn bracht; Dies haer geween, Is oorsaeck van mijn klaght. 's Werelds geneught (Hoe schoon vermomt met schijn) Kent voor mijn Ieught, Anders als droefheyd zijn? 't Schijn-schoon gelaet, En soete lust bereyd; Maer in der daet, Ist niet als bitterheyd. Bitter (seyd' sy) Schijnt my al 't Werelds soet; Eensaem voor my, Te leven sal 't gemoet, Met hert en sin, Na-speuren: om dat mijn De soete Min, Niet ken als bitter zijn. Wat tegenheydt, De zotte Min verblindt, De Ieught op-leyd: Men daghelijcks bevindt. Soet is 't begin; Maer als men is ghepaert Maeckt ons de min, 't Gemoed met sorgh beswaert. Ghy doolt Iuffrouw: Want ramp en ongeval, De Liefde trou, Voor goed op-nemen sal: Soo een te teer, Te swaerlijck werdt belast: Twee vermogen meer; Dat spreeck-woort dat gaet vast. Eensaem te zijn, 't Gedacht met sorghen quelt; Droefheydt en pijn, De eensaemheydt verselt. Is men gepaert, En valt het soet of suur Hier op daer Aerd': Men klaeght het zijn portuur. Wie klaeght men 't, als Men eensaem is belaen?
Men buyght den hals, De ooghen vol getraen: 't Ghekropt gemoet, Biggelt met tranen uyt; Maer wat men doet, 't Loopt soo langh dat het stuyt. Maer als de Min, Door trouwicheyds verbondt, Brenght sorgen is, Gheluckigh tijdt en stondt: Daer men soo mint (Hoe-wel met sorgh belaen) Die soo begint, Sal 't selden qualijck gaen.
Cookies on Poetry Cove