Eerlycke tytkorting

Floriaen, Cecilia. ALs ick Hemel, ende Aerdt Ongelijck van lof en waerdt, Elck na waerdy aenschou, Denck ick om mijn waerde Vrou. Princes die mijn Ziel gebiet, d'Aerde heeft soo waerdigh niet, Dat ick Koninckrijck of Croon Ruylden, als aen u persoon. Had ick Keyserlijcke macht, Waerdich u uytheemsche pracht, Niemant (als mijn schoone Vrou,) Kroon, Rijck, Scepter hebben sou. Maer eylacy, schoone maeght, Soo u hoogheyt wel behaeght, Eersucht, pracht, gebied en staet: Koom ick aen u veel te quaet. Schoon maget trots van leen, En van lichaem braef besneen, Niet voor een gemeene bloet, Maer voor Princen op gevoet. Cecilia. De liefd en heeft gheen Wet, maer kiest na liefd's vermogen, Soo dat liefd' niet op 't goet, maer op de keur moet ooghen, Die door genegentheyt van liefden wert gevoet,

Dats rechte liefdens aert, soo ghy bekennen moet. Floriaen. Princes; het is alsoo ick hebber gantsch niet tegen, De rijckdom waer niet waert, ten waer door het gheneghen, Genegentheyt die maeckt waerdy, daer men haer voet, Soo dat mijn oordeels niet rijckdom bestaet in 't goet: Maer oock in kleynicheydt daer men toe is genegen, En sich vernoegh'lijck hout wanneer het is verkregen, Groot goet gheen rijckdom maeckt mijns oordeels houd' ick wis, Dat het vernoegen d'alderbeste rijckdom is; Princes, na dat ick heb u trouwe Brief door-lesen, Heb ick mijn hoop gevoet met hondert duysent vresen, En kniel eerbiedelijck voor uwe hoogheyt neer, Of is 't tot proef Mevrou, of ernstich u begeer. Cecilia. Kost ick met hert en Ziel, het selfde getuygen, Ick soud' gedienstelijck ter aerden neder buygen, En offeren u op mijn hert, mijn Ziel, 't gemoet, Dat u mijn tweede Ziel soo seer beminne doet. Floriaen. Godin, 't is mijn genoech de oorsaeck van mijn vresen, Sal d'oorsaeck (soo mijn dunckt) oock van mijn sterven wesen, Ten aensien het gebiedt, en Konincklijcke macht, V vaders heerschappy, u Princelijck geslacht: V vrunden rijck van haef, als machtigh van vermogen, Sullen Princesse Vrou, in geenderwijs gedogen, Dat een onedel hert, de heusheyt ongewent, V hoogh gebooren vrou en u geslachte schent; Dat ghy verlaten soud' u wel geveynste leven, En om een Herders staet het Koninckrijck sout geven,

Te groot is u waerdy, u voeght, geen haef'ren stock, Een slechte Herders Py, of Herderinne rock: Ick hebbe niet Princes het geen mijn magh verschoonen, En op 't duysenste deel u trouwe deughde loonen; Een arrem Herders soon, bot, plomp, en slecht van staet, Die met een kleen getal, van Schaepjes omme gaet: Een vreemt verschovelingh die nietigh is van machten, Niet waerdigh datmen hem soo waerdigh soude achten; Wtmuntende Princes, ick hebbe macht noch goet, Maer ben in soberheyt (by d'Herders) opgevoet, Ick bid u waerde Vrou verstandige Godin, Let wichtigh op de zaeck, en siet het verder in; Laet wyse achterdocht met sorge overwegen, Wat swaricheden in dit stuck al zijn gelegen, Misschien dat u Me-vrou de reden soo veel leert, Dat uwe hoocheyt licht haer gunsten van my keert. Cecilia. Mijn onverkeerlijck hert onmogelijck te verkeeren, Blijft Floriaen stantvast by 't eerlijck begeeren: Kent ghy recht Liefdens aert, soo weet ick wel dat ghy Niet sonder reden sult hier in verschonen my, Mits ick lichtveerdich niet, maer met voordachte sinnen, En rypelick beraed dit selfde gae beginnen: Soo weet dat ick mijn oogh sloegh op u kleene staet, En u vernoegingh die het Hof te boven gaet, Wiens overvloedigheen, haer geen genoegingh dele, Maer door begheert tot meer vernoegingh haer ontstele: Ten anderen so heeft my neffens dien behaeght V deught-lievende Ziel, die ghy in 't lichaem draeght: V trouwe nedericheyt my teelden boven allen, Een gunstich hert tot u, dat met een wel gevallen,

Van 't Herders leven in vermaeck en kleene lust, Socht een met u te zijn, in aengename rust; Ick kies voor 't Hof het velt, soo ick gerust mijn leven Mach onbekommert in een Herders dienst begeven: Het staet mijn Vader vry ('t is waer) my te gebien, En na gehoorsaemheyt so moet zijn wil geschien. Maer 'k ben in Liefde vry Van al zijn Heerschappy; Liefd' wil na liefd's behagen 't Gebieden zijn ontslagen, En acht meer als het goet, De rijckdom van 't gemoet, Dats willigh na te treden De keur der sinnelijckheden: En soo mijn Vaders wet Het selfde nu belet, Wil ick door Bergh en Heyde, Met u de Schaepjes weyde. Veel liever als met dwanck Te trouwen tegens danck: Dies Floriaen laet varen V sorgen vol beswaren; En maeckt u selver Heer Van my; door mijn begeer, Die 'k naer u wil sal voegen En met u staet genoegen. Floriaen. Godin; ick segh Godin, ghy dwinght my ô Godinne Met hert en ziel Me-vrou, tot u beleefde minne: Dan 't alder meest dat my in dese saeck beswaert, Dat ick u trouwe deucht na haer verdienst end' waert

Gheensins beloonen kan: doch soo ick ken betreffen Mijn voorgaende geluck, sal u mijn staet verheffen Verr' boven eenich Vorst: of eenich Konincx kint. Door trouwe liefde daer u slaef u mee bemint. Cecilia. V trouwicheyt die ist, waer op mijn Ziel vertrout. Floriaen. Door u getrouwicheyt mijn trou verseeckert hout. Cecilia. Wat ken den Hemel aen de menschen meer verleenen, Als dat twee Zielen trou, door trouwicheyt vereenen? Wat aengename vreucht te minne na begeert. Floriaen. 't Ist aengenaemste dat natuer den mensch vereert, 't Is rechte liefdens aert, te volgen liefdens wetten. Cecilia. 't Is rechte liefd', de sin, daer 't keur gebiet te setten, Ach! daer men soo ver-eent voorcomtmen twist en haet. Floriaen. Door dien oprechte min het al te boven gaet, De liefd' vermach het al, dies min ick sonder schromen. Cecilia. De liefd' versoet het al, wat yemant op magh komen: Mijn dunckt geraden lief, dat wy dit laten steken, En dat ghy mijn bewijst met eenich seecker teken, Dat mijn oprechte liefd' in trouheyt u behaeght. Floriaen. Princes aensiet u slaef, die in zijn handen draeght Een dorre haef're stock, en slechte hoet by dese, Niet met ghesteente braef, noch Perlen uytghelesen Omcinghelt en verçiert: geen gaven meer by my, Dit lichaem overdeckt met dese slechte py: Draeght yets dat ick u tot verseeckeringh wil jonnen, Ist saeck dat ick daer mee u sal vernoeghen konnen; Al hoe wel dat het is mijn alderwaerste pant, Te thoonen u mijn trou, soo reyckt mijn toe u hant: Princes het is mijn Ziel tot uwen dienst gebooren,

En soo 'k u niet bemin, soo ga die selfs verlooren, Princes het is mijn Ziel, mijn leven die in noodt, Sullen zijn tot een pant ghetrou tot inder doodt: Princes, voor wien ick kniel, ootmoedigh nederbuyge, Laet ick het met een kus u lieve lipjes tuyghe, En u bedoude mont druckt weder aen de mijn, En laet dit het verbondt van onse trouwe sijn. Cecilia. Nu dunckt het my genoegh, wy dienen te beraen Hoe wy met stil beleyt best trecken hier van daen; Daer dient wel opghelet, en sonder langh te wachten. Floriaen. Mijn alderwaerste lief, daer comt in mijn gedachten En middel, dien ick hou bequaem tot ons beleyt. Cecilia. Wat middel ach! mijn lief? Floriaen. Maer datmen u bereyt, Een Herderinne kleet: waer me ghy u sult klede, En tegen morgen vroegh, na 't eycken Bosch toe trede: Aen geen zijt vande beeck dicht by een Kluysenaers Cel, Alwaer ick u mijn lief dan volgen sal. Cecilia. 't Is wel; Ick gae en maeck mijn reedt, om na mijn welbehagen Te wandelen na 't Bosch, voor 't kriecken vanden dagen, En op bestemde plaets ick u verbeyden sal. Floriaen. De Goon verhoeden u mijn lief voor ongeval. Binnen.