Helena ontwakende, seyt. Wat vreese Doen u manhaft gemoedt nu dus sorghvuldich weese? Rogier. De liefd' die ick u draegh. Helena. Rogier, mijn lief, wat raet? Ons liefde is te niet, mijn Vader is te quaet, Soo ick met u vertreck, ick salt met straf betalen, Ick vrees, waer dat ick vlught hy sal mijn achterhalen, En hem met wraeck voldoen, al waert schoon met mijn doot, Dit was het laest mijn lief, 't geen hy met my besloot. Rogier. Onluckighe Rogier, hoe ist geluck u teghen? Wat baet het, lief, dat ghy (uyt liefde) zijt ghenegen Met my te treen in d'echt? als Vaders strenghe straf Verbodt doet op den hals, u liefd' te trecken af Van my, in wiens gevry, drie jaren zijn verloopen, Van welck my yder dach hoops uytkomst deed' verhoopen, Maer is (naer dat verloop) noch als het was in 't eerst, En hoe ick nader koom, hoe ick my vind' op 't veerst:
Ten aensien my de hoop geen uytkomst en voorseyt, Gebieden reden my, te nemen mijn afscheyt: Ick danck u voor de eer, en deughdt aen mijn bewesen, Waer uyt danckbaerheyts plicht (Helena) is geresen; Die tot vergeldingh my in eeuwicheyt verbint. Helena. Ghy weet dat ick u heb getrouwelijck bemint, Gedurende de tijt uw's liefd's my toegedraghen, Mijn goede gunst tot u ghetuyght het welbehagen: Dat ick in al mijn liefd' (Rogier) u heb gethoont, Ghy weet, met welcke gunst u liefde is beloont: De Goon zijn mijn getuygh, dat ick in 't eerbaer vryen Behaghen had, en u van herten wel moght lyen; Niet in geveynstheyt, maer met een oprecht begeer, Gelijck ick voor de Goon, in d'hoogen Hemel sweer: Dies is het niet mijn schult, maer 't zijn mijn Ouders wetten, Die 't huwelijck (Rogier) van u, en mijn beletten. Rogier. Dewylt dan soo moet zijn, ben ick gesint te scheyden, Nae 't eerbaer Vryen langh gepleeght tusschen ons beyden: Adieu met dese kus, vaert wel mijn lief voor 't laest, V beeltenis blijft in mijn Ziel eeuwich geplaest: Den Hemel gundt mijn lief, Helena, wel te varen. Helena. Den Hemel gundt Rogier, met waerdiger te paren. Rogier. De Goden gunnen my mijn doodt nu ick u derf. Helena. De Goden gunnen my dat ick uyt liefde sterf. Rogier. Verschoont my, ach! in al het geen ick heb bedreven. Helena. Heb ick u yets misdaen dat wilt my oock vergeven. Rogier. Vaerdt wel dan met dees kus. Helena. O al te droevich scheyden.
Rogier. Adieu mijn lief. Binnen. Helena. Vaerdt wel, de Goden u geleyden.
Cookies on Poetry Cove