Philida, Cloris. VVEl Cloris, kundy noch mijn wenschingh niet versinnen? Cloris. Wel dat ghy Mint, maer niet wie dat ghy mooght beminnen. Philida. Een die my niet en Mint, ach! Cloris, ist niet vreemt Dat ongemint te zijn, mijn Minne oorsprongh neemt? Wat is 't eylaes, ick wil, en kan mijn gront niet seggen, Vermits geen Dochter voecht haer Liefde eer te leggen, Eer sy verseeckeringh van Minnaers Liefde heeft, Dies Philida bedroeft in Liefdens quellingh leeft. Cloris. Wie is daer oorsaeck van? ey! geeft my dat te kennen. Philida. Neen Cloris. Cloris. Waerom neen? Philida. 'k Sou daer mijn Eer me schennen. Cloris. V eer (in dese saeck) en lijdt gansch geen gevaer. Philida. Te melden van de Min, voeght hem, maer geensins haer.
Neen Cloris, best sal 't sijn, Dat ick de Min met pijn, Met quellingh, en met smerte, Doof in mijn lievend' herte, Eer mijn verliefde sin, Soud' tuygen wien ick Min,
En soo (door Minnes hette) Mijn eerbaerheydt besmette. Cloris. Ey! Philida: bedenckt, Dat dat geen Eer en krenckt, Te melden sulck begheeren, Doet Liefde meer vermeeren, Mits dan u Liefde thoont, een onbeveynst bemoet,
Philida. Een Dochter quest haer Eer, (segh ick) soo sy dat doet, Cloris. Wel waerom staet het dy, Soo wel, als mijn, niet vry? Te thoonen dat u sinnen, Ghenegen zijn te Minnen. Philida. Om dat het ongebruyck ons sulcke wetten geeft. Cloris. Daer Liefde keur gebiet, 't gebruyck geen plaets en heeft: De Liefd' verwint het al, waer vindtmen sulcke wetten, Die Liefdens sinne keur ter syde kunnen setten? Indien oprechte Liefd' u sinnelijckheyt beheert, Waerom vermeught ghy niet te melden sulck begeert? Ghy draeght verholen Min, wie sal u Min beloonen, Of ken het doen, ten sy die ghy Mint, wilt bethoonen, Dat ghy hem Liefdt: want wat is Liefde sonder daet? Niet anders (Philida) als vruchtelose baet: Hoe ken Liefd' Liefde sijn, ten sy Liefd' Liefde doet, En dat men Liefde draeght uyt Liefde blijcken moet, Of hy, of sy eerst Lieft, is daer wat aen gelegen? Als tusschen beyden Liefd's voldoeningh wert verkreghen? Soo veel vermach de Liefd', in u, als oock in mijn,
En waer sy eerst begint, daer moet haer werckingh sijn: Genomen Philida, kreegh sin om my te Minne. (Wt goe genegentheyt,) met hert, met Ziel, met sinne, 't Welck ghy bethoonden my: soo bleeck der Liefden kracht, En door Liefd's werckingh wert van my Liefs waert volbracht, Als ick soo uwe gunst geneyght tot mijn moght vinden, Ick Liefde, 't geen ick niet soudt derven onder winden: 'T en waer de Liefdens gunst aen my voorseyde, dat V goe genegentheyt tot mijn behagen hat: Dan loond' ick Liefd' met Liefd', wat schande kost dat wesen? Philida. Ach! Cloris 'k heb het al te veel gesien voor desen, Dat Dochters sinnelijckheyt, en aengeboode Min Een spot was over straet: soo dat, Cloris, mijn sin, Oft Liefdens sinnelijckheyt, soo veer noyt sullen dwalen, Dat oyt beveynst Minnaer, mijn Liefd' sal achter-halen. Cloris. De wijl de soete Min, mijn Minnent hertje drijft, Dat het niet langer in zijn soete smerte blijft, Soo bidt ick, neer geknielt, uytmund' Herderinne, Dat ghy eens proeve thoont van ongeveynsde Minne, 't Schijnt met mijn stoute eys of ick de Goden tergh, Dat ick u, Philida, om mijn te Minne vergh; Moght Cloris dat geluck van Philida geschien, Dat Cloris waerdich waer u gunst tot hem te sien: Moght Cloris, goede Goon, dat luckich luck genieten, De Bergen, Bomen, ja de Cristalijne vlieten Van frische Beecken, en van suyvere water bron, Ia alles wat in 't Wout vermakingh geven kon:
Dat soud' om Cloris luck, geluckelijck verblyen, De Vogeltjes in 't bosch: de bloempjes, daer de byen Haer soetheyt suygen uyt de dichte lom're blaen: Waer roos: waer Vyolet gemarmert onder staen: Dat al te samen, soud' in dubble vreucht geraecken, En over Cloris luck, een blyde lofsangh maecken. Indien ghy Herderinne Getuychden my u Minne. Philida. Of ick van Minne sprack, En datter dan ontbrack. De gunst: die ghy mocht meene, Dat ick u soud' verleene. Wat batent Cloris dan, als hy mijn Min mocht vijne, Misgunstich aen de zijne. Cloris. Dan soud' ick, Philida, Op hoop van u gena, In diensten, en ghebeden, Mijn Leven langh besteden: Op hoop, dat metter tijt, ick u verliefde sinne: Tot my waerts moghte winne. Philida. Maer: oft dan waer soo vert Dat ick mijn Ziel, en hert, Al over hadt gegeven: Om Echtelijck te leven: Wat middel, Cloris, dan om die begonne saecken, Tot een goedt eyndt te maecken? Cloris. Geen middel, als de doodt Hulp Cloris uyt de noodt. 'k Soud' al mijn Leve dagen Mijn droef verlies beklagen:
En over 't ongeluck van Philida te derven, Thien duysent dooden sterven. Philida. Neen Cloris stelt door een V passy wat te vreen. Denckt wat de Goden voegen, Dat moet ons wel genoegen. Ach! 't is mijn selfs verdriet dat ick na mijn behagen, Tot u geen Liefd' mach dragen. Cloris. Gundt ghy u Liefde mijn, Waerom kent dan niet sijn, Dat ghy na keur uw's sinnen, Soud' Cloris mogen Minnen? Philida. Om dat ick niet en ken, En self mijn selfs niet ben. Door een verloofde trouwe, Die ick sal moeten houwe. Cloris. Verkeert u vreught in rou, ghy Velden en Rivieren Staeckt pluym ghevogelt, staeckt u vrolick tierelieren, En schrilt met droeve galmt, en eysselijck geluyt, Mijn onverwacht ellent op 't alder droevighst uyt: Ghy Nimphjes van het Bosch, en van de waterstroomen, Beheerschers van het Wout, ghy Berghen, Bosschen Boomen; Ghy alles syt getuygh, dat ick te Boschwaert quam, Alleen (om Philida;) op 't Hof mijn afscheyt nam; O ydele hoop gegrondt, op sinneloos behagen. Bedroefde uur en stondt, die ick wel mach beklagen, Dat mijn gedachten oyt vertrouden op de Min. O Min! in welcker hoop, ick my bedrogen vin. O Min! hoe sal mijn hert u heete brandt uyt smooren?
,,Nu my soo schielijck slaet een donder in mijn ooren, Een Blixem in mijn Ziel, een onweer in het hert, Waer door ick als een Schip op standt gesmeten werdt, Berooft van levens hoop: door kraght van woeste golven: En Schip-breuck aen mijn Min, soo dat ick gansch bedolven, Bedompelt in een Zee, van woeste Baren smoor;,, Ten sy, ick Philida u anders spreecken hoor: Ick loof niet Philida, als ick my reght bepeynse, Of ghy (om d'eerbaerheyt,) voor Cloris schijnt te veynse: Om eens een proef te sien, hoe ick my in mijn rou, Van Mins verlies, aen u, ach! schoonste dragen sou: Lust u daer teecken van, ghy sult niet meer behoeve Als my in Doodts gevaer, te stellen om te proeve: Oft ick soo Lief het lieve leven wel bemin Als d'aengename Ziel, van u: mijn Herderin: Siel die mijn Ziel gebiet, ootmoedich neer te buyghen Mijn ongevalste Min: een Herderin te tuygen: Een Herderin, die meer vermach als eenich Vrou, Die ick het waerdichste op swerelts bodem hou: Al waert dat my Fortuyn, ten Hemel hadt verheven: 't Ghebiedt van Volck, en Landt: ja Koninckrijck gegeven, 'k Verliet het al te saem, ach! Philida, alleen, Om u, (als mijn Godin, geeert en aengebeen.) Philida. Wiens wangheloof soo groot dat sy niet soud' vertrouwe, 't Geen Liefd' u spreken doet, dat ghy daer woordt soudt houwe.
,, Den losen Angelaer het bitter deckt met soet, Nochtans het Visjen niet en weet waerom hy 't doet, Wert met het soet bekoort, en met het soet gevangen, En sonder 't soet genot, blijft aen het hoeckjen hangen:,, Soo 't Cloris u gelieft met mijn wat voort te gaen, 'k Sal u van dese saeck wat breder doen verstaen. t'samen Binnen.
Cookies on Poetry Cove