Philander met een boeren Py. DE blonde dageraet, Verspreyt haer glantsch de telghjes door, en door, Het morghen sterretje staet, En flickert met haer straeltjes lieffelijck voor, De vensters van mijn Nimphjens tent,
Alwaer ick niemant sie ontrent. 't Ghevogelt in het Wout, Van blijtschap dertel speelt, en tiereliert, De telghjes nat bedout, (Met blader loof en bloeyseltjes verciert,) Ghetuyghen al de soete Min, Van mijn verliefde Velt-godin. Wiens leden af-gheslooft, Door 't Vryen vande lieve lange nacht, Leggen door slaep berooft, Van soete Min, en Minnelijcke macht, Sy ronckt met soete sughjes uyt Kom Thirsus, by u lieve Bruyt. Wat soete dromen sijnt, Die ghy soo soetjes premelt binnens monts, Eylacy! soo het schijnt, Acht ghy Philander niet die soo goet ronts, Hier onder dese groene tack, Lerinde eerst van Min aensprack. Wat vrye vryigheydt, Is in ons Vryage niet geschiet, Philander droevich schreyt, Nu dat Lerinde Thirsus Minne biet, En slaet Philander voor het hooft, Nu ghy sijn sinnetjes hebt gerooft. 't Gaet by de Herders om, En by de Herderinnetjes is 't gemeen; Soo 'k in 't gheselschap kom, 't Is al Philander heeft een blauwe scheen, Philander leeft in swaer getreur,
Lerinde gaet met Thirsus deur: Nu heb ick dan (mijn Lief!) nu heb ick voorgenomen, Dat ick niet meer en sal by u Lerinde komen, Maer my tot eensaemheydt in woeste wildernis Begeven, nu ick u mijn Lief, mijn leven mis. Adieu mijn Lief, adieu mijn Lief, maer anders Vrou, Mijn Lief, om dat ick van u Liefd' gedachtenis hou, Ghedachtenis die noyt sal uyt mijn Ziel geraecken, Ghedachtenis die my een Tempel sal doen maecken, In 't binnest van mijn Ziel, in 't diepste van mijn hert, Daer uwe beeltenis steedts aengebeden wert: Een Tempel, daer het vuyr sal van mijn Liefde branden, Een Tempel daer ick u doe daegh'lijcx offerhanden, Een Tempel, daer u beeldt, sal op een Altaer staen, En sal daer neer geknielt, Lerinde bidden aen; En soo mijn levens tijt mijn Lief ter eeren slijten, Tot my de bleke Doodt ter Aerden neer komt smijten: Adieu dan Lief, adieu, adieu genoten vreucht, Waer aen Lerinde ghy, noch vaeck gedencken meught, Adieu verlopen vreught, adieu verlopen lusten, Adieu ach! soete mondt, die my soo dickmaels kusten: Adieu Lerinde Lief, gedenckt aen mijn vertreck, En dat ick u daer mee, mijn trouwe Min ontdeck, Ach Lom're blaetjes, die de woortjes, ja gedaghjes, En al het soet onthael van vriendelijcke laghjes, Soo menigh duysent reys, hebt op dees plaets verspiet, Adieu, getuygen van mijn over groot verdriet, Wanneer een schrale Doodt my 't vleesch stroopt van de Beenen, Wie sal Lerinde, dan Philanders Doodt beweenen?
Wie d'uytgeteerde romp in d'opgedolven aert? Wie over mijne Ziel gebeen ten Hemel waert? Wie sal de goon ten dienst het heylich Altaer stoocken? Wie met geheylicht vuyr gewijde Wieroock smoocken? Op dat mijn bleecke schim noyt voor u oogen sweeft, Maer in een stille rust der eeuwicheden leeft: O lucksalige Goon, ick sal tot offeranden, De Wieroock van mijn Liefd', hier in dit hert doen branden, Al eer d' Hol ooghde Doodt, my met haer schickte raeckt, En van Philanders vleesch een aes der Wurmen maeckt: Adieu dan Lief, adieu, adieu, adieu Lerinde, Adieu mijn lieve Lief, adieu mijn wel beminde: Adieu, ick scheyd' van u, en draegh in dese stee, (Door een geheugenis,) mijn afgodinne mee. Adieu voor 't alderlaest, nu is het tijdt te scheyde, Adieu, geluck en heyl tot 's levens eeuwicheyde, Gunnen de Goden dy, soo veel als ick u wensch, Adieu verlaten Vrou, van mijn rampsalich mensch. Binnen. Hier wert ghesonghen, ende ghespeelt ondertusschen dalen Venus, en Cupido uyt den Hemel: beneden sijnde, hout het spelen op,
Cookies on Poetry Cove