Eerlycke tytkorting

Elisabeth, met haer Staet-Dochter.

Elisabeth LVcy. Lucia. Me Vrou. Elisabeth Eylaes! ontstelt is mijn gedacht Door een benaude Droom, van dees voorleede nacht. Lucia. Door Droom? Elisabeth Door droom (Lucy) vind' ick mijn soo verslaghen, Dat dese Beenen my, van anghst nau kunnen draghen: Ick schrick, Eylaes! ick schrick, waer dat ick kom oft gae, De spoock die 'k sach door droom, die volght mijn stappen nae. Lucia. Me Vrou? Droom is bedroch, wilt u daer niet in quellen. Elisabeth Lucia, luystert toe, ick moetse u vertellen, Mijn docht dat ick een Duyf gheneycht te paren sach, Waer by een Sparwer (op sijn wijse) met geklach Sich voeghde: soo dat hy het teere Duyfje groete, Op hoop, aen 't Beesje zijn verhitte lust te boete, Om aen 't onnosel dier te toonen (ongepaert) Met slim bedrogh, zijn vuyl en roofachtighe aert: En dat my dit ontstelt (Lucia) 't heeft zijn rede, My leyt (meer als ick segh) yets swaerlijcx op de lede: Dan doch ick hoop dat God voor eenich ongheval. Karel uyt Mijn (door zijn mogentheyt) genadich hoeden sal, Lucy? Lucia. Me Vrou. Elisabeth Vertreckt.

Lucia. Ick doe 'tgheen ghy gebiet. Binnen. Elisabeth Doch dat ick hier vertoef, en meld' aen niemant niet. Karel. Wat bracke dou ontçiert (mijn lief) u roode wangen? Wat heeft u lieve hert soo droeffelijck omvangen? Wat drijfter uyt u borst, oft Maeghdelijck ghemoet, Soo menich sucht, op sucht? segh my wat tegenspoet Dat u bejegent is, sedert mjn laest bywese? Eylaes! u wesen doet my quade tydingh vrese; Wat let u lief? ey segh. Elisabeth Ach! Karel, ach! ick sterf Veel liever duysent doon, eer ick het seggen derf. Karel. Hoe lief; ick bid u wilt voor mijn doch niet verborgen. Elisabeth Verborgen ken ick niet, hoe wel ick ben vol sorgen. Karel. Wat sorght ghy lieve lief? de saeck ist licht niet waert. Elisabeth Ach! wou dat Godt, ick sorgh. Karel. Sorght niet mijn lief, bedaert. Elisabeth Bedaren, ach! ick ken tot geen bedaren komen. Karel. Ick weet de oorsaeck licht die 't seggen u doet schromen, De saeck loopt geen gevaer, stelt ghy u maer te vreen. Elisabeth Het leyt my al te swaer (ach! Karel) op de leen. Karel. Gantsch niet mijn lief, wie ken yets van mijn daet verklaren? Elisabeth De tijdt, eylaes! Karel. De tijt? Elisabeth De tijt salt openbaren. Karel. In 't minste niet mijn lief, daer sal noyt yemant zijn, Die dit bedreven feyt vermoeden sal op mijn, Genomen 't quam al uyt dat ick hem heb besprongen, 't Gheschieden mits het my werd' op den hals gedrongen.

Elisabeth Hoe Karel, wat is dit, wat hebt ghy doch bedreven? Karel. En weet ghy 't niet mijn lief, dat ick hem nam het leven? Elisabeth Ach! Hemel, wat ick hoor, wat hoor ick hooge Goon? Hoe Karel; wat deed u een Zielich schepsel doon? Dat ick weemoedich was, dat deden and're reden, Hebt ghy u soo misgaen, soo salt noyt zijn geleden Dat ick met u in liefd' vereene; neen, ô neen, Soo langh ick leef op Aerd' ontsegh ick u met reen: 'k Wist niet van dese saeck, maer (laes!) mijn droevicheden Die waren meest onstaen, alleen uyt dese reden; Want my inbeeldingh hadt ontrou van u voorseyt, En nu ontsegh ick u om dit Godloose feyt. Karel. Droom ick, hoe ist met my; hoe ist met my ghelegen Fy onbedachte tongh, sy had ick doch geswegen: Fy reuckeloose handt, sy onbedachte daedt, Fy vruchteloos berou, sy klachten al te laet; Sal Karel nu de naem van moorder zijn gegeven? Daer my dit snode feyt is op den hals gedreven: Hoe Karel, sult ghy nu ghevoelen dubb'le pijn: Een moorder heten, en sonder Elijsbeth zijn? Veel eer door 't stael, dat dees de moort steeck heeft ghegheven, Mijn eyghen moorder zijn, en brengen my om 't leven: Ick wil door 't blancke stael, dat dees de moortsteeck gaf Mijn droeve levens draet ontydich snijden af; Veel liever wil ick mijn verliefde borst ontblooten, En door dit minnend' hert, dees stale degen stooten: Als sonder u (mijn lief,) en waerde Afgodin, Te leven op der Aerdt, te derven uwe min;

Soo my u lieve min, u min niet mach gebeuren, Soo sal de werelt dan mijn droeve ramp betreuren. Elisabeth Die reden (Karel) staeckt, mistrout niet op Gods maght, Waer door ghy lichtelijck tot kennis wert gebraght; Wilt u tot ware boet van u misdaet begeven. Karel. 't Is mijn vergeefs getroost', soo 'k sonder u moet leven. Elisabeth En soo 't niet anders mach, wat isser om te doen? Karel. Soo sal dan Karel na het eyndt zijn's leven spoen, Twee beulen plaghen my, en pijnighen de sinne, Den een dat is berou, en 't ander is de minne: Ick min Elisabeth, doch afkeer is mijn loon, O strafheyt al te straf, ô overwreede Goon; Dat mijn Elisabeth haer Karel ken versmade, Nu hem het ongheval haer last heeft opgelade: Nu my de meeste troost op 't hooghst van noode sy, Nu thoont ghy al te wreet, u wreetheyt tegens my; Loost banghe borst, ey loos! een overvloet van sughten, Nu mijn Elisabeth, haer Karel wil ontvlughten: Ontvlughten, hoe kent zijn? Elisabeth Twee saecken (Karel Heer) Beletten mijn de min, en willent nimmermeer, 't Een is mijn Ouders wet: soo dat ick u voor desen Heb menichmael geseyt, dat niet soud' willen wesen: Het tweede is (eylaes!) u Goddeloose val, Waer door ick nimmermeer, met u vereenen sal: Eerbiedich danck ick u voor d'eer aen mijn bewesen, Ick bid u voor het laest, der Goden straf te vresen: Met ootmoet en berou, u sondich hert verneert, Versoent de Goden, en u Ziel ten Hemel keert Binnen.

Karel. Vlucht ghy? ha! moorderin, en wreeste aller vrouwe Vlucht niet Elisabeth, het vluchten sal u rouwe: Nu karel kort beraet, daer 's hulpe voor u pijn, Hoe doch? te sterven, ach! wie sal mijn reghter zijn? Ick selfs, ghy selfs? ô neen, waerom ô neen? 't moet wesen Hoe wesen? wilt ghy dan de groote Goon niet vreesen? Wat vreese? ick vrees gantsch niet, holla; ick vrees 't ghespuys Dat eeuwich Zielen plaeght, in 't onder Aertsche huys, Ha! ha! wat fantasy soeckt my dus om te leye; En met een viese schrick van helsche plaegh te peye? Wegh grillen, Karel 't sa scheyd' af van 't vies geteul, Kom stier u Ziel ter hel, en zijt u eygen beul, Neen, Karel; neen, ô neen, bedaert, moort niet u selven, Laet wanhoop doch soo diep u Ziele niet bedelven, In 't nare duyster rijck waer strenghe Pluto heerst, En Helsche slaven dwinght dat yder om het seerst Sondige Zielen plaeght: wat mach ick doch bedencken Vaer met u saecken voort, geen Duyvel ken my krencken Raeck ick in Plutoos rijck, het heyr set ick soo om Dat ick licht inde plaets van Pluto selver kom: Ick sal (als Iupijn self) ter hellen neder dond'ren, Waer van mijn komste selfs, Prins Pluto sal verwond'ren; Wiens strafheyt mijn gewelt in geender wijs ontsiet, Maer sal den Hel-Godt selfs vermorsselen tot niet: Kom Cebre Helschen hondt, u hulp aen my verleene, En scheur dit knagend' vleesch van dese teye beene; Poserpina Princes, kom (segh ick) voor den dach, Op dat ick u 't geschenck mijn's Ziel vereeren mach; Barst nare af-grondt op, en spalckt u keelgat open,

Kom Vngjers altemael om Karels Ziel te kopen: Kom (Caron) met u boot wat leggen aen de wal, En laed'se met een Ziel, die ick haest lossen sal; Geen straf is my te straf, mijn snode daet te wreecken, Nu uwe strafheyt mijn (Elijsbeth) is gebleecken: Wel aen dan droeve borst, bereyd' en maeck de plaes Daer 't vinnich stael zijn lust boet in u bloet, eylaes! Eylaes! Elisabeth, nu ghy my hebt verlaten, Moet Karel, Karel selfs, zijn eyghen selver haten:

Adieu voor 't laeste dan, dit swaert sal uy mijn borst Doen stralen een Rivier: op dat u graege dorst In wraecke sy gelescht: ha! wrede moorderinne, Ick sterf, ick sterf, ick sterf, nu ghy my niet wilt minne. Hy doorsteeckt hem: ende het doode Lichaem wert binnen ghebracht, ondertusschen komt na weynich pauseringh ELISABETH uyt.