Helena
weder uyt, by haer hebbende een Kluysenaers kleedt, met een valsche Baert.
VAerdt wel, noch eens vaerd wel mijn Vader, en mijn Moeder,
Nu scheyt u eenich kint, dat Suster nochte Broeder,
Dat vriendt, noch maegh meer sal om hulpe smeecken gaen,
Mijn troost alleen voortaen sal in dien hulper staen;
Die van mijn liefde weet alleen de reghte gronden,
Die my in mijne liefd', oprechtich heeft ghevonden:
Ha! mogend' Hemels vooght, ghy die het al regeert,
Buyght mijne wil dat sy naer u gebooden keert;
Gundt my de wegh des deughds oprechtich te betrede,
De loop mijn's levens tijt te slijten in gebede:
Gundt my (Almachtich Godt) dat ick na desen dach,
My uyt de boose strick des werelts scheyden mach;
Gundt my (ô Hemels Godt) na Geestelijck aenrade,
Te lieven suyverheyt, de werelt te versmade:
De wetten vande deucht, in deughtsaemheyt altijt
Op 't hooghst te komen na, in dit veracht habijt,
In woeste wildernis my eensaem'lijck begeven,
In schijn van Eremijt, om t'eyndighen mijn leven:
O liefd'! nu ick niet mach genieten liefd's begeer,
Niet in onsuyverheyt, maer Goddelijcke eer;
Met mijn ghewenschte lief, (Rogier) die 'k liefde draghe,
Sal ick gaen dienen Godt, mijn liefd's verlies beklaghe:
In mannelijck gewaedt, en schijn van Eremijt,
Op dat door dit beleyt, mijn eer geen schantvleck lijt.
Binnen.