Eerlycke tytkorting

Floriaen. Ghy die palleysen sticht, en hooge huysen bout, Ghy die op 't geluck, en swerrelts schat vertrout: Ghy die met macht gebiet de Princen vande Lande, Ghy die de Croone draeght, en Scepter voert in d'hande, Wat is dijn glory meer, als d'alderminste mensch, Die in het minste deel vernoegelijck heeft sijn wensch: Ha! Princen, die na lust bewoont de rijcke Hoven, En Salen op gepronckt van onderen tot boven, Met goude laken schoon: wat is al u çieraet? Dat metter tijt verslentst, en door de doot vergaet: Wat sal den gouden Croon, wat sal den Scepter baten, Wanneer de Ziele moet des lichaems kluys verlaten? 't Gheen door de overvloet begeertens lust geniet Soo seer, dat selfs natuur de overvloet verdriet: Ghy gever alles goets dijn milde rijcke gave, Door 't misbruyck menich Ziel der Princen, maeckt tot slave: Ia 't Princen leven meer met sware sorge plaeght, Als die, die 't Rijck, en Croon, min als het Vee behaeght: Die 't leven na haer lust in rusten vrolijck leyden, Zijn niet die in haer handt een gouden Scepter sweyden, Hoe wel dat menich mensch dat oordeelt na de schijn Die moet bedrogen in sijn eygen oordeel zijn: Want een rechtvaerdigh Prins die is de wacht bevolen Te sorgen, dat zijn ondersaten niet en dolen: Daer is vry veel aen vast, veel meerder hanght hier an, Als menigh mensch met zijn gedacht begrijpen kan,

Cecilia. Schaep-herder goeden dagh: de stouticheyt verschoont, Die (door vryposticheyt) een Maeght aen u bethoont: 'k Heb in mijn eenicheyt hier al een wijl ghestaen, En my u redenen ter herten laten gaen, 'k Verwonder dat ghy soo de Werelt gaet misprijsen, Ten voeght u jonckheyt niet, maer beter oude grijsen: Die gantsch zijn af-gheleeft, heel moedeloos, en laff, En gaen (soo 't spreeckwoort seydt) met een been in het graf.

Floriaen. Iuffrou: de seeckerheyt van 't sterffelijcke leven, En heeft ons uur, noch tijdts verseeckeringh gegeven; Dies hy onwijslijck doet die op sijn jeught vertrout, De doodt, spaert kleyn, noch groot, rijck, arm, Ionck, noch out, Iuffrou leest eens de sin die ghy daer siet geschreven, Ick meene, dat met recht my die ghelijck sal geven. Cecilia. Daer staet, ghedenckt te Sterven. Floriaen. Waert datment meer bedacht, men soudt meer sonden derven, 't Gaet langher niet alst hoort, buyten Godts Wet men leeft, En snood' begeerlijckheyt men ruyme teugel geeft: Het vleesch leeft sonder dwangh, 't ghemoedt is overwonnen, En van de giericheyt wert menich Ziel verslonnen: Men rooft, men slooft, men wroet gantsch buyten Wet van eer, De mogentheyt is recht, den rechter valsch begeer, Men leeft na de begeert, en niet na de gewis, Om dat de mogentheydt, heden rechtvaerdigh is. Cecilia. 't Is Herder soo ghy seght, u reden moet ick prijsen, Want ick geen tegendeel met reden kan bewijsen; Maer heuselijck versoeck dat ghy die reden staeckt, En van ander propost eens nieuwe reden maeckt: Een yverige lust verport mijn wel behagen, Soo ick verschoont mocht zijn, soudt gaerne u yets vraghen. Floriaen. Ghebruyckt my als u slaef, wat u gelieft geschiet. Cecilia. Ick neem u dienst in danck; zijt ghy getrout of niet?

Floriaen. O neen Princes, 't geluck dat is my daer in tegen, Of 't is dat ick noch niet tot minnen ben genegen. Cecilia. Dat gheeft mijn wonder vreemt, ten aensien dat ghy zijt In 't Bloeyen van u jeught, in 't soetste van u tijt, In 't krachtighst van u lust, in 't eelste van u jaren, Dat ghy u niet begeeft om echtelijck te paren; Wat is de schortingh doch seght, my daer oorsaeck van? Floriaen. Ick die u niet en ken, dat niet wel seggen kan. Cecilia. Ghy kent in dien ghy wilt, maer 't schort u aen 't vertrouwen. Floriaen. Heb ick een misverstant wilt het ten goeden houwen. Cecilia. V redens kloeck beleyt drijft mijn bedencken verder Dat onder dese schijn wat meer schuylt als een Herder: Het veynsen vaeck ontdeckt het gheen wy gaeren weten, Floriaen. Hoe seght ghy Iuffrou? Cecilia. Niet; 'k vraegh hoe ghy zijt gheheten? Floriaen. De kennis mijnes naem geef ick u te verstaen, Als dat ick ben genaemt den Herder Floriaen. Cecilia. En in wat lant gheboren? Floriaen. In Vranckrijck, daer ick langh mijn Ouders heb verloren, Waer door als ballingh ick in vremde Lande swerf, Daer ick mijn moeders liefd' en Vaders sorge derf. Cecilia. Mijn deert u ongheval, voorwaer u ongeluck, Dompelt mijn teder hert (door medely) in druck, Onluckige Floriaen, 'k heb in het boeck uw's wesen, De droefheyt van u hert volcomentlijck gelesen: Beleefde Iongelingh, begeert ghy yets op mijn, Waer dat ick kan of magh wil 'k u behulp'lijck zijn, Ist dat ghy dienst begeert ten hove van mijn Vader.

Floriaen. Lofwaerdighe Princes, ick koom u hoogheydt nader, En kniel voor 't altaer neer van u volmaeckte deucht, Met alle danckbaerheydt soo ghy aenschouwen meucht, En offer voor de gunst van u goedaerdigheden, Een danckbaer hert, en heb niet anders te besteden; Dat my gebeuren mocht de grootste staet in 't Hof, Ick sloeght met danckbaerheyt, alwaerde Iuffrou of: 'k ben met mijn staet vernoeght, en 't onervaren leven, Soud' sigh ten dienst van 't Hof niet wel kunnen begeven: Veel soeter is voor mijn dees kleene heerschappy, Als met verbont in 't hof de dienst van slaverny. Cecilia. Beleefde Ionghelingh: u redens kloeck beleyt Maeckt waerdigh dat u hant een gulden Scepter sweyt, Te oordelen na recht soo wel als welbehagen, V wysheydt die verdient een gouden kroon te dragen: Ia u manhaft gemoet dat acht ick neffens dien, Soo heus, dat het behoort de Volck'ren te ghebien. Floriaen. Beleefde Koningin is 't spotten u behagen, V onderdaen en slaef ist willigh te verdragen, Of soo u hoogheyt veynst, en door het veynsen tracht Te kennen mijn begeert, te weten mijn ghedacht: Door uyterlijcke schijn, het binnenst te bewysen, Gelijck de dwasen doen alsmen haer sotheyt prijsen: De Lof en prijs Iuffrou, die ghy u slaef verlient, Die ken ick my onwaert, en hebse noyt verdient; Princes mijn tijt verloopt, tijt eyst my te vertrecken Laet u mijn danckbaerheyt tot een vergeldingh strecken Cecilia. Wel Floriaen, vaert wel, den Hemel u geleyt. Floriaen. V wenschingh wert beloont, Princes met danckbaerheyt. Binnen.

Cecilia. Vaert wel beleeft ghemoedt dat my veel doet bedencken, Ach! waerd ghy niet te verd', ick soud' u weder wencken: 'k Draegh noch yets in mijn hert 't geen ick door schaemte sweegh, Doch daer ick na der hant, al weer berou van kreegh: V strengh ghebodt (ô schaemt) valt voor de swacke Vrouwen Te lastich, en te wreet ghehoorsaem t'onderhouwen, De wet de liefd' ons stelt, seght waerom zijne wy Soo wel niet als de Mans in het verkiesen vry? Maer doet ons meer als haer onse begeerte staken, Staet wetten breken vry, 't staet vry die oock te maken: Ick volge na mijn sin en sinnelijckheyt de wet, Die my natuer ghebiedt, en die de liefde set. Binnen.